บทที่ 1

"หมายเลข 23 คุณเฉียวรั่วซิง ติดต่อญาติได้หรือยังคะ?"

พยาบาลเอ่ยปากเตือนไม่รู้เป็นรอบที่เท่าไหร่ เฉียวรั่วซิงก้มหน้าลงมองโทรศัพท์ สายของกู้จิ่งเยี่ยนยังคงไม่มีคนรับสายเช่นเดิม

เกิดอุบัติเหตุรถชนท้ายกันเป็นทอด ๆ บนสะพานยกระดับวงแหวนรอบที่สามทางตอนเหนือของเมืองเจียงเฉิง รถโดยสารประจำทางคันหนึ่งพลิกคว่ำตกน้ำ ผู้บาดเจ็บหลายสิบคนถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล บรรดาญาติ ๆ ต่างทยอยเดินทางมาถึง มีเพียงญาติของเธอคนเดียวเท่านั้นที่ยังติดต่อไม่ได้เสียที

ภาพความสยดสยองตรงจุดเกิดเหตุยังคงติดตา ทว่าความหวาดกลัวนั้นกลับเทียบไม่ได้เลยกับความเย็นชาในหัวใจ ณ วินาทีนี้

เธอพลันนึกขึ้นมาว่า หากวันนี้เธอต้องตายในอุบัติเหตุครั้งนี้ จะมีใครสักคนมาจัดการศพให้เธอหรือเปล่า?

"คุณเฉียวคะ?"

เฉียวรั่วซิงรู้สึกตัว คราบเลือดที่กระจัดกระจายบนร่างกายยิ่งขับให้ใบหน้าของเธอดูขาวซีดจนโปร่งแสง น้ำเสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย แม้จะอยู่ในสภาพสะบักสะบอมแต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความสง่างามตามแบบผู้ดี "ขอโทษด้วยนะคะ เขาอาจจะติดธุระอยู่ ฉันเซ็นชื่อเองได้ไหมคะ?"

"ต้องขออภัยด้วยค่ะ หากไม่มีญาติเซ็นรับรอง ทางเราแนะนำให้อยู่โรงพยาบาลเพื่อเฝ้าระวังอาการก่อน ภาวะสมองกระทบกระเทือนอาจร้ายแรงกว่าที่คิด เราต้องรับผิดชอบต่อชีวิตของคุณนะคะ"

เฉียวรั่วซิงเม้มริมฝีปากแน่น "งั้นฉันจะลองติดต่ออีกทีค่ะ"

เธอถือโทรศัพท์เดินออกจากห้องพักผู้ป่วย พยาบาลสองคนเดินเข็นรถอุปกรณ์ผ่านมา เธอจึงเอี้ยวตัวหลบทางให้เล็กน้อย และได้ยินหนึ่งในนั้นพูดขึ้นมาว่า "เธอรู้ไหมว่าเตียงสิบหกคือใคร?"

"ใครเหรอ?"

"เหยาเข่อซินไง! ดาราดังคนนั้นน่ะ! นางเอกเรื่อง《คนรักปริศนา》ซีรีส์ที่กำลังฮิตติดลมบนช่วงนี้ไง!"

"คุณพระ! เธอเจ็บหนักไหม?"

"แขนถลอกแค่รอยผิว ๆ เอง ถ้ารถติดมาถึงช้ากว่านี้แผลคงหายก่อนพอดี แต่ก็นั่นแหละ ดาราดังเขาใช้หน้าตาหาเลี้ยงชีพ แน่นอนว่าต้องบอบบางกว่าคนธรรมดาอย่างพวกเราอยู่แล้ว ถ้าฉันสวยได้ขนาดนั้นนะ จะจับตัวเองทำประกันทั้งตัวเลย!"

"จริงด้วย ฉันยังเห็นแฟนหนุ่มของเธอด้วยนะ! คนที่เพิ่งตกเป็นข่าวที่ถ่ายรูปคู่กับเธอตรงวิลล่าหูซินเมื่อวันก่อนน่ะ!"

เธอชะงักฝีเท้าลงทันที

"ทั้งสูงทั้งหล่อ ดูจากการแต่งตัวแล้วน่าจะรวยมาก ที่สำคัญคือเขาดีกับเหยาเข่อซินสุด ๆ พอเกิดอุบัติเหตุปุ๊บก็รีบบึ่งมาทันที เข้าทางช่องทาง VIP ของโรงพยาบาล แถมยังคอยเฝ้าดูแลไม่ห่าง ผู้หญิงเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมบางคนถึงเกิดมาเป็นผู้ชนะทั้งชีวิตได้ขนาดนี้นะ..."

เสียงของทั้งสองคนค่อย ๆ ไกลออกไป มือของเฉียวรั่วซิงที่กำโทรศัพท์ไว้กำแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนข้อมือขาวซีด

ที่หน้าห้องพักผู้ป่วยเตียงสิบหก กู้จิ่งเยี่ยนกำลังยืนคุยกับผู้จัดการของเหยาเข่อซิน ระยะห่างไกลเกินกว่าจะได้ยินเสียงอะไร ทว่าเฉียวรั่วซิงกลับรู้สึกได้อย่างแปลกประหลาดว่า เขากำลังเอาเรื่องผู้จัดการคนนั้นเกี่ยวกับอุบัติเหตุของเหยาเข่อซินอยู่

เธอยกโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดโทรหากู้จิ่งเยี่ยน

กู้จิ่งเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก้มมองโทรศัพท์ คิ้วที่ขมวดอยู่แล้วกลับยิ่งขมวดแน่นขึ้นไปอีก

เขากดรับสาย น้ำเสียงรำคาญใจส่งผ่านมาจากปลายสาย "มีอะไร?"

"คุณอยู่ที่ไหน?"

น้ำเสียงของเฉียวรั่วซิงแหบแห้ง แฝงไว้ด้วยความเปราะบาง

ทว่ากู้จิ่งเยี่ยนกลับไม่ทันสังเกตเห็น และตอบกลับอย่างเย็นชา "บริษัท"

"กู้ซื่อกรุ๊ป ขยายกิจการมาทำโรงพยาบาลด้วยเหรอ?"

ร่างของกู้จิ่งเยี่ยนชะงักกึก สีหน้าเคร่งเครียดลงทันที "เธอสะกดรอยตามฉันเหรอ?"

เฉียวรั่วซิงนึกอยากจะหัวเราะ แต่ขอบตากลับแดงรื้นขึ้นมา สายตาแววตาที่เต็มไปด้วยความรำคาญของเขามันทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวดบีบรัด

"ประธานกู้ประเมินฉันสูงเกินไปแล้วค่ะ" เธอเว้นช่วงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "เห็นในข่าวน่ะค่ะ มีคนหน้าเหมือนคุณมาก เลยลองถามดูเฉย ๆ"

กู้จิ่งเยี่ยนตอกกลับมาด้วยคำพูดสามคำ — "ไร้สาระ" จากนั้นก็กดตัดสาย แล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องพักผู้ป่วยไป

เฉียวรั่วซิงหัวเราะเยาะตัวเอง ไร้สาระจริง ๆ นั่นแหละ ทั้งที่เห็นทุกอย่างเต็มสองตาแท้ ๆ แต่ก็ยังจะโทรไปหาเรื่องใส่ตัวให้ตัวเองต้องขายหน้า

สุดท้าย คนที่มารับเฉียวรั่วซิงก็คือถังเซี่ยวเซี่ยว หากไม่ใช่เพราะไม่มีญาติคนอื่นให้ติดต่อได้จริง ๆ เธอคงไม่อยากสร้างความลำบากใจให้เพื่อนหรอก ไม่มีใครอยากเอาชีวิตที่พังพินาศของตัวเองมาประจานให้คนอื่นเห็น ไม่ว่าจะเป็นคำเยาะเย้ยหรือความสงสาร ก็ล้วนทำให้เธออับอายทั้งนั้น

"แล้วกู้จิ่งเยี่ยนล่ะ?" ถังเซี่ยวเซี่ยวถามขึ้น