สัญญาทาสผูกติดเมีย

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกบานสูงจรดเพดานเข้ามาภายในห้องอาหารสไตล์โมเดิร์นคลาสสิกของบ้านเดชาเกียรติ บนโต๊ะอาหารหินอ่อนยาวเหยียดที่ปกติมักจะเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน วันนี้กลับมีเสียงประหลาดดังแทรกขึ้นมาเป็นระยะ ทำลายบรรยากาศผู้ดีเก่าจนพังทลายไม่มีชิ้นดี

"แจ๊บ... แจ๊บ... ซู้ดดด!"

เมนิตราจงใจเคี้ยวไส้กรอกเสียงดังแจ๊บๆ สลับกับซดน้ำซุปข้าวต้มดังซู้ดใหญ่ หญิงสาวตักอาหารเข้าปากคำโตจนแก้มตุ่ย แสร้งทำเศษขนมปังร่วงหล่นลงบนโต๊ะราวกับเด็กไร้มารยาท ดวงตากลมโตลอบมองปฏิกิริยาของชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเป็นระยะ

'เอาสิ รับไม่ได้ก็ไล่ฉันออกเลย! ทนไม่ได้ก็เซ็นใบหย่าใบใหม่มาซะไอ้ผัวตู้เย็น! เอาให้รังเกียจจนขยะแขยงไม่อยากใช้ร่วมชายคากันไปเลย!'

เสียงในใจของหญิงสาวกรีดร้องอย่างมาดมั่น หลังจากเหตุการณ์ฉีกเช็คห้าสิบล้านทิ้งเมื่อวาน เมนิตราก็ตั้งปณิธานว่าเธอจะทำทุกวิถีทางให้ธวิณเป็นฝ่ายทนไม่ได้และเตะเธอกระเด็นออกจากบ้านไปเองให้จงได้

ธวิณละสายตาจากแท็บเล็ตในมือ ชายหนุ่มในชุดสูทเตรียมพร้อมไปทำงานจ้องมองภรรยาที่กำลังทำตัวซกมกผิดหูผิดตา หัวคิ้วเข้มกระตุกเล็กน้อยเมื่อเสียงความคิดเจื้อยแจ้วแสนหยาบคายของเธอดังสะท้อนเข้ามาในโสตประสาทอย่างชัดเจน

ชายหนุ่มลอบถอนหายใจ แทนที่จะแสดงอาการรังเกียจหรือต่อว่าอย่างที่เธอคาดหวัง ธวิณกลับวางแท็บเล็ตลงอย่างเชื่องช้า เขาเอื้อมมือข้ามโต๊ะไปหาหญิงสาว ปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆ เกลี่ยเช็ดคราบซอสที่เลอะอยู่มุมปากของเมนิตราออกให้อย่างแผ่วเบาและอ้อยอิ่ง

"กินเลอะเทอะเป็นเด็กไปได้ ค่อยๆ เคี้ยวสิ ไม่มีใครแย่งเธอหรอก" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือกระแสความอ่อนโยนขึ้นมาหลายส่วน แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

เมนิตราชะงักกึก ช้อนในมือแทบจะร่วงหล่นลงชามข้าวต้ม หญิงสาวนั่งตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป สัมผัสอุ่นวาบจากปลายนิ้วของเขาทำเอาขนอ่อนตามร่างกายลุกเกรียว

'ผีเข้า! ไอ้ประธานนี่โดนผีปอบเข้าสิงแน่ๆ! ร้อยวันพันปีเดินสวนกันยังไม่เคยมองหน้า แต่วันนี้มาเช็ดปากให้เนี่ยนะ! ขนลุกโว้ย!'

ป้าจันทร์เบิกตากว้างจนแทบถลน หญิงวัยกลางคนยกมือทาบอก ก่อนหมุนตัวเดินเร็วจี๋เข้าครัวทันที

ไม่ถึงสิบวินาที

ไลน์กลุ่ม ‘สมาคมแม่บ้านเดชาเกียรติ’ เด้งรัวจนโทรศัพท์แทบค้าง

คุณพระ! นายน้อยเช็ดปากให้คุณนาย!!! คืนนี้เตรียมซุปโด๊ปสูตรแปดเซียนสแตนด์บายด่วน!

หลังมื้ออาหารเช้าสุดระทึกขวัญ เมนิตราถูกเรียกตัวให้เข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของธวิณภายในบ้านหลังใหญ่

ปึก!

แฟ้มเอกสารหนาเตอะถูกโยนลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าหญิงสาว

"เซ็นซะ" ธวิณสั่งเสียงเรียบ ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้าม แขนแกร่งพาดบนพนักพิงด้วยท่วงท่าสบายๆ ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจล้นเหลือ

"นี่อะไรคะ?" เมนิตราขมวดคิ้ว เอื้อมมือไปเปิดแฟ้มเอกสารออกดู ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างอีกครั้งเมื่อเห็นหัวข้อเอกสารที่ระบุว่า 

'สัญญาจ้างตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัวประธานกรรมการบริหาร (ตลอด 24 ชั่วโมง) '

"ในเมื่อเธอรักฉันมากจนไม่อยากหย่า ฉันก็ควรจะตอบแทนความรักของเธอด้วยการให้เธอมาอยู่ข้างกายตลอดเวลา... ในฐานะผู้ช่วยส่วนตัว" ธวิณยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูน่าหมั่นไส้ที่สุดในสายตาของเมนิตรา

"แต่ฉันเกรงว่าจะทำหน้าที่นี้ไม่ดีค่ะ ฉันเรียนจบสายอาร์ตมา ไม่มีความรู้เรื่องบริหารธุรกิจเลย คุณธีร์ให้เลขาภูมิจัดการน่าจะดีกว่านะคะ" เมนิตราปั้นหน้านิ่ง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพอ่อนหวานแบบฉบับภรรยาผู้แสนดี ทว่ามือที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะกำลังกำหมัดแน่น

'สัญญาทาส! นี่มันสัญญาทาสชัดๆ! ไอ้ประธานหน้าเลือด ไอ้คนขี้งก! ฉีกเช็คห้าสิบล้านของฉันทิ้งไม่พอ ยังจะมาหลอกใช้แรงงานฟรีตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอีก ฝันไปเถอะว่าฉันจะยอม!'