แผนสกัดเมียหนีเที่ยว

ในระหว่างที่ปากพูดปฏิเสธอย่างสุภาพ มือเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะก็ลอบหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา พิมพ์ข้อความรัวเร็วยิกๆ ส่งหา ‘เคลียร์’ เพื่อนสนิท โดยที่ริมฝีปากบางขมุบขมิบท่องคำพูดในใจตามสิ่งที่พิมพ์ลงไป

'แก... ฉันกำลังโดนผัวตู้เย็นเล่นตุกติก บังคับเซ็นสัญญาทาส คืนนี้แกเตรียมหาแผนพาฉันหนีเที่ยวที ขอผับเดิม โซน VIP เด็กดริ๊งก์งานดีด่วนๆ!'

ธวิณที่นั่งฟังเสียงความคิดและอ่านเจตนาทุกตัวอักษรของภรรยาอยู่ถึงกับเส้นเลือดขมับปูดโปน ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน ความหึงหวงและหวงก้างพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนจุกอก

หนีเที่ยว? ไปผับ? เรียกเด็กดริ๊งก์? หึ... ฝันไปเถอะเมนิตรา!

"เลขาภูมิ!" ธวิณตวัดเสียงกร้าวเรียกคนสนิทที่ยืนอยู่หน้าประตู

"ครับบอส" เลขาหนุ่มก้าวเข้ามารับคำสั่งด้วยใบหน้าตายด้าน

"จัดการล็อกตารางงานของเมนิตราให้ติดกับฉันทุกวินาที ตั้งแต่ตื่นนอนยันเข้านอน ห้ามให้คลาดสายตาแม้แต่ก้าวเดียว ถ้าเธอหายไปไหนแม้แต่นาทีเดียว... ฉันจะหักเงินเดือนนาย"

"รับทราบครับบอส" เลขาภูมิค้อมศีรษะรับคำสั่ง ก่อนจะปรายตามองคุณนายของบ้านด้วยสายตาที่สื่อความหมายว่า 

'กรุณาอย่าหาเรื่องเดือดร้อนมาให้ผมเลยครับ'

เมนิตราอ้าปากค้าง หญิงสาวกำสมาร์ตโฟนในมือแน่นจนข้อขาว รู้สึกเหมือนถูกปิดประตูตีแมวอย่างสมบูรณ์แบบ

สี่สิบห้านาทีต่อมา

หากเมนิตราต้องตกเป็นเบี้ยล่างและถูกลากไปบริษัทด้วย เธอก็จะขอไปในฐานะตัวแม่ที่จะทำให้ประธานจอมเผด็จการต้องปวดประสาทตายกันไปข้าง!

เสียงรองเท้าส้นสูงปลายแหลมปรี๊ดกระทบขั้นบันไดหินอ่อนดังก้องไปทั่วโถงบ้าน ธวิณที่กำลังยืนจิบกาแฟดำรออยู่ที่ตีนบันไดเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนที่ของเหลวสีเข้มในปากจะพุ่งพรวดออกมาแทบไม่ทัน

"แค่กๆ!" ประธานหนุ่มสำลักกาแฟจนหน้าดำหน้าแดง เลขาภูมิต้องรีบดึงทิชชูออกจากกล่องส่งให้เจ้านายอย่างรวดเร็ว

เมนิตราเดินนวยนาดลงบันไดมาด้วยความมั่นใจเต็มร้อย หญิงสาวอยู่ในชุดเดรสสูทสีแดงเพลิงรัดรูป คอวีเว้าลึกจนเห็นเนินอกอวบอิ่มรำไร กระโปรงยาวยังผ่าข้างสูงปรี๊ดจนถึงโคนขาอ่อน เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนทุกจังหวะการก้าวเดิน ริมฝีปากบางถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงสดเข้ากับชุด ผมดัดลอนใหญ่สยายเต็มแผ่นหลัง ดูเย้ายวนและอันตรายจนไม่อาจละสายตา

'เป็นไงล่ะไอ้ประธานหน้าตาย เจอแฟชั่นสยบมารเข้าไปถึงกับพ่นกาแฟเลยสิ คอยดูเถอะ ฉันจะใส่ชุดนี้ไปเดินร่อนให้ทั่วบริษัท เอาให้คนนินทากันทั้งตึกว่าประธานคุมเมียไม่อยู่!'

ธวิณกำทิชชูในมือแน่นจนยับยู่ยี่ นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะผสมปนเปกับความปรารถนาที่ตีตื้นขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง เลือดในกายหนุ่มสูบฉีดอย่างรุนแรงเมื่อเห็นเรือนร่างเย้ายวนของภรรยาที่ถูกเปิดเผยโจ่งแจ้งขนาดนี้

"เลขาภูมิ... เปิดแอร์" ธวิณกัดฟันสั่งเสียงต่ำ พยายามคีพลุคประธานบริษัทผู้เยือกเย็น ทว่าเหงื่อเม็ดเล็กๆ กลับซึมตามไรผม

"เปิดสิบแปดองศาแล้วครับบอส" เลขาภูมิตอบหน้าตาย สายตามองตรงไปข้างหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบมองคุณนายของบ้านด้วยซ้ำ

เมนิตรายกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ หญิงสาวก้าวลงมาจนถึงบันไดขั้นสุดท้าย ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากยั่วโมโห ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ก็ก้าวยาวๆ เข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว

ความสูงใหญ่ของธวิณบดบังแสงสว่างตรงหน้า ชายหนุ่มต้อนหญิงสาวจนแผ่นหลังบอบบางถอยไปชนติดกับราวบันไดหินอ่อน ท่อนแขนแกร่งยกขึ้นกั้นทั้งสองข้าง ปิดทางหนีของเมนิตราอย่างสมบูรณ์ กลิ่นน้ำหอมบุรุษลอยเตะจมูก ไอความร้อนจากเรือนกายแกร่งแผ่ซ่านจนเมนิตราเผลอกลั้นหายใจ

ธวิณโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนปลายจมูกแทบชนกัน สายตาคมกริบไล่มองตั้งแต่ริมฝีปากสีแดงสด ลงไปถึงเนินอกที่แทบล้นพ้นคอเสื้อ ก่อนขบกรามแน่นราวกับกำลังสะกดกลั้นอะไรบางอย่างสุดชีวิต

"ถ้าใส่ชุดนี้ไปบริษัท..."

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าจนคนฟังขนลุกซู่

"เธอจะได้ทำหน้าที่ผู้ช่วยอยู่แค่ใต้ร่างฉันในห้องทำงานเท่านั้น"

เขาโน้มเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปาก

"ไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้"