เอมิกานต์ย้ายเข้าบ้าน

รถตู้ยุโรปคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้านเดชาเกียรติในช่วงสายของวัน บานประตูสไลด์อัตโนมัติเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของแขกที่ไม่มีใครคาดคิด เอมิกานต์ก้าวลงจากรถด้วยชุดเดรสผ้าชีฟองสีพีช หญิงสาวยกมือขึ้นบังแสงแดดอ่อน แสร้งทำสีหน้าอิดโรยคล้ายคนป่วยเพิ่งฟื้นไข้ โดยมีคนขับรถช่วยยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบลงมาวางขนาบข้าง

เมนิตราที่กำลังยืนสั่งงานป้าจันทร์เรื่องเมนูอาหารกลางวันอยู่กลางโถงรับแขกหันไปมองตามเสียงรถ หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเอมิกานต์หอบข้าวของมายืนอยู่กลางบ้าน รอยยิ้มการค้าถูกจุดขึ้นบนใบหน้าหวานละมุนทันทีตามสัญชาตญาณเอาตัวรอด

"คุณเอมมาหาคุณธีร์หรือคะ วันนี้คุณธีร์เข้าบริษัทค่ะ ไม่ได้แจ้งฉันไว้ล่วงหน้าเลยว่าจะมีแขกมาเยือน" เมนิตราเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

เอมิกานต์ส่งยิ้มบางตอบกลับ หญิงสาวขยับตัวเดินเข้ามาใกล้โซฟาตัวหลุยส์กลางโถงบ้าน ทิ้งตัวลงนั่งด้วยท่าทีอ่อนระโหยโรยแรง

"เอมไม่ได้มาหาธีร์หรอกค่ะน้องมินน์ พอดีคุณหมอแนะนำให้เอมหาที่พักฟื้นเงียบๆ อากาศดีๆ ธีร์เขาก็เลยเสนอให้เอมมาพักที่บ้านชั่วคราว เอมเกรงใจน้องมินน์มากเลยนะคะ แต่ธีร์เขาเป็นห่วงอาการโรคหัวใจของเอมมาก บังคับให้เอมย้ายมาให้ได้เลย"

เอมิกานต์อธิบายยาวเหยียดพร้อมกับจงใจเน้นย้ำความห่วงใยที่ประธานหนุ่มมีต่อตนเอง หวังจะเห็นสีหน้าเจ็บปวดหรืออาการหึงหวงจากภรรยาตามกฎหมาย

เมนิตรานิ่งฟัง หญิงสาวยังคงรักษารอยยิ้มละมุนเอาไว้บนใบหน้าไม่ให้คลาดเคลื่อนแม้แต่องศาเดียว

'เยี่ยม แม่ดอกบัวขาวเคลื่อนที่มาส่งส่วยถึงที่ ย้ายเข้ามาเลยจ้ะแม่คุณ ย้ายเข้ามาอยู่ถาวรเลยยิ่งดี ฉันจะได้มีหลักฐานฟ้องหย่าข้อหาพาผู้หญิงอื่นเข้าบ้าน คราวนี้ศาลต้องสั่งให้ไอ้ผัวตู้เย็นจ่ายค่าเลี้ยงดูฉันอานแน่ๆ ห้าสิบล้านที่ฉีกทิ้งไปเมื่อวาน ฉันจะทวงคืนทบต้นทบดอกให้หมด'

เสียงความคิดอันแสนบันเทิงเริงใจดังก้องขึ้นมา

ธวิณที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านชะงักฝีเท้าอยู่ตรงบันไดขั้นสุดท้าย ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มปลดกระดุมคอสบายๆ ในวันหยุดพักผ่อน สายตาคมดุกวาดมองผู้หญิงสองคนที่นั่งอยู่กลางโถงบ้าน เขาได้ยินเสียงความคิดของเมนิตราอย่างชัดเจน มันไม่ได้มีความหึงหวง ไม่มีความเสียใจ มีแต่ความดี๊ด๊าที่จะได้หาเรื่องฟ้องหย่าเพื่อกอบโกยเงินของเขา

ความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นในอกของประธานหนุ่มอย่างรวดเร็ว

"มาทำอะไรที่นี่ เอมิกานต์" ธวิณเอ่ยถามเสียงเรียบ ชายหนุ่มล้วงกระเป๋ากางเกงเดินตรงเข้ามากลางวงสนทนา

เอมิกานต์หน้าเสียไปชั่วขณะเมื่อเจอน้ำเสียงเย็นชาของชายหนุ่ม หญิงสาวรีบลุกขึ้นยืน ส่งสายตาเว้าวอนไปหาเขา

"ธีร์ลืมแล้วหรือคะ เมื่อวานที่คุณหมอบอกว่าเอมต้องพักผ่อนเยอะๆ เอมอยู่คอนโดคนเดียวมันอุดอู้ ธีร์เคยบอกว่าบ้านหลังนี้อากาศดี เอมก็เลยย้ายมา"

"ฉันจำไม่ได้ว่าเคยอนุญาตให้เธอย้ายเข้ามา" ธวิณตัดบทเสียงห้วน เขาไม่ได้สนใจท่าทีบอบบางของหญิงสาวที่เขามีพันธะต้องตอบแทนบุญคุณแม้แต่น้อย

เมนิตราเบิกตากว้าง หญิงสาวรีบขยับตัวลุกขึ้นยืนขวางกลางระหว่างสามีและแขกผู้มาเยือน เธอจะปล่อยให้ขุมทรัพย์เดินได้ของเธอถูกไล่ตะเพิดออกจากบ้านไม่ได้เด็ดขาด

"คุณธีร์อย่าดุคุณเอมสิคะ คุณเอมเธอกำลังป่วยอยู่นะคะ บ้านเราออกจะกว้างขวาง มีห้องหับตั้งเยอะแยะ ให้คุณเอมพักฟื้นที่นี่แหละค่ะ มินน์ยินดีดูแลคุณเอมอย่างดีเลย" เมนิตราหันไปส่งยิ้มหวานให้สามี หันไปสั่งงานหัวหน้าแม่บ้านที่ยืนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่ใกล้ๆ 

"ป้าจันทร์คะ ช่วยจัดการให้เด็กไปทำความสะอาดห้องพักแขกฝั่งปีกซ้ายด้วยนะคะ เอาห้องที่วิวสวนสวยที่สุดเลย คุณเอมจะได้สดชื่น"

ป้าจันทร์รับคำสั่งเสียงอ่อย รีบต้อนเด็กรับใช้ให้ยกกระเป๋าเดินหายไปทางปีกซ้ายของบ้าน

เอมิกานต์ส่งยิ้มเยาะให้เมนิตราอย่างผู้ชนะ หญิงสาวคิดว่าภรรยาจอมปลอมคนนี้คงต้องยอมจำนนต่อสถานะคนโปรดของเธออย่างราบคาบ

'ยิ้มไปเถอะจ้ะแม่ชาเขียวปั่น ยิ้มให้กรามค้างไปเลย คืนนี้ฉันจะล็อกห้องนอน นอนดูซีรีส์เกาหลีให้ฉ่ำปอด ปล่อยให้พวกหล่อนสองคนรำลึกความหลังกันให้หนำใจ พรุ่งนี้เช้าฉันจะตั้งกล้องแอบถ่ายไว้เป็นหลักฐานฟ้องหย่ารวยเละเทะแน่นอน'

ธวิณจ้องมองใบหน้าหวานของภรรยาที่กำลังปั้นยิ้มโอบอ้อมอารี ชายหนุ่มลอบขบกรามแน่นจนเส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ เขาเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าภายใต้ใบหน้าสวยงามและกิริยามารยาทอันไร้ที่ติ ผู้หญิงคนนี้ซ่อนความเจ้าเล่ห์และแผนการร้ายกาจเอาไว้มากมายขนาดไหน เธอจงใจผลักไสเขาให้ผู้หญิงคนอื่นเพื่อหาเรื่องฟ้องหย่า

ชายหนุ่มตวัดสายตามองเอมิกานต์ด้วยแววตารำคาญอย่างปิดไม่มิด

"อยากอยู่ก็ตามใจ แต่อย่าสร้างความวุ่นวายให้คนในบ้าน ฉันไม่มีเวลามานั่งดูแลใคร" ธวิณประกาศกร้าว หมุนตัวเดินกลับขึ้นชั้นสองไปโดยไม่หันมามองผู้หญิงทั้งสองคนอีก

เมนิตรามองตามแผ่นหลังกว้างของสามี หญิงสาวยักไหล่เบาๆ ไม่ได้ใส่ใจกับอารมณ์ฉุนเฉียวของเขา หน้าที่ของเธอตอนนี้คือการอำนวยความสะดวกให้ข้ออ้างในการหย่าของเธอเข้ามาอยู่ในบ้านอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด