โป๊ะแตก แอบเล็งซิกแพ็กสามี

ธวิณพูดต่อโดยไม่สนใจสีหน้าของใคร 

"กลับไปดู ROI ของปีที่แล้ว ยอดขายไม่ขยับเลยสักนิด การเพิ่มงบพีอาร์สามสิบเปอร์เซ็นต์ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหา ถ้าคุณเอาเงินสิบล้านนี้ไปกระจายจ้างอินฟลูเอนเซอร์สายไลฟ์สไตล์เจาะกลุ่มโซเชียลมีเดีย เราจะได้ยอดเอนเกจเมนต์กลับมาคุ้มค่ากว่านี้อย่างน้อยสี่เท่า"

เมนิตราที่นั่งอยู่ด้านหลังเบิกตากว้าง รอยยิ้มหวานบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ

'เชี่ย ทำไมไอ้ประธานหน้าตายมันพูดตรงกับความคิดฉันเป๊ะเลยวะ ทุกคำ ทุกตัวเลข หรือฉันเป็นอัจฉริยะด้านการตลาดจนส่งโทรจิตได้ บ้าไปแล้ว'

ธวิณลอบยิ้มมุมปากเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อได้ยินเสียงสบถในหัวของภรรยา เขาหันหน้ากลับไปมองรองประธานสมภพด้วยแววตาดุดัน

"กลับไปรื้อโครงสร้างงบประมาณมาใหม่ทั้งหมด ถ้าทำแผนที่มันคุ้มค่าการลงทุนไม่ได้ ก็เตรียมตัวรับซองขาวได้เลย เลิกประชุม"

ประธานหนุ่มตัดจบบทสนทนาอย่างเด็ดขาด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สมภพยืนปาดเหงื่อที่ซึมตามกรอบหน้า ส่วนเอมิกานต์ลุกพรวดเดินออกจากห้องประชุมไปด้วยความอับอายและเจ็บใจ

เมนิตรายังคงนั่งอึ้งอยู่บนเก้าอี้ หญิงสาวมองแผ่นหลังกว้างของสามีที่เดินนำออกไปจากห้องประชุมด้วยสายตาสับสนปนทึ่ง

ภายในห้องทำงานส่วนตัวของประธานกรรมการบริหาร

ธวิณนั่งตรวจเอกสารอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เมนิตราเดินถือแฟ้มเอกสารที่เลขาภูมิฝากมาให้เข้ามาในห้อง หญิงสาวกระแทกส้นเท้าเดินตรงเข้าไปหาเขาด้วยความหงุดหงิดที่ต้องมารับบทเด็กเดินเอกสาร

"เซ็นตรงนี้ด้วยค่ะ" เธอกระแทกแฟ้มลงบนโต๊ะ

ธวิณเงยหน้าขึ้นมองคนหน้ามุ่ย เขารับแฟ้มมาเปิดดูโดยไม่พูดอะไร เมนิตรายืนกอดอกรอ ความเงียบในห้องทำให้เธอเริ่มคิดฟุ้งซ่านเรื่องในห้องประชุมเมื่อครู่

'บังเอิญแหละมั้ง คนทำธุรกิจระดับนี้ก็คงมองตัวเลขออกเหมือนกันนั่นแหละ คิดว่าเท่นักหรือไง นั่งหน้าตึงสั่งงานคนอื่นปาวๆ หมั่นไส้'

เมนิตราพ่นลมหายใจออกจมูก หมุนตัวเตรียมจะเดินกลับไปนั่งที่โซฟา ทว่าส้นรองเท้าส้นสูงเจ้ากรรมดันไปเกี่ยวกับขอบพรมเปอร์เซียผืนหนาที่ปูรองอยู่ใต้โต๊ะทำงานเข้าอย่างจัง

"ว้าย"

เมนิตราอุทานลั่น ร่างบอบบางเสียหลักถลาล้มไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ ธวิณตอบสนองด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ เอื้อมมือออกไปคว้าร่างของเธอเอาไว้ได้ทันท่วงที

ใบหน้าหวานของเมนิตรากระแทกเข้ากับแผงอกกว้างของประธานหนุ่มอย่างจัง สองแขนแกร่งตวัดรัดรอบเอวคอดเอาไว้แน่นเพื่อพยุงไม่ให้เธอล้มลงไปกองกับพื้น กลิ่นน้ำหอมบุรุษผสานกับกลิ่นมินต์จางๆ ลอยแตะจมูก

เมนิตราหลับตาปี๋ สองมือของเธอยันอยู่บนอกของเขาเพื่อทรงตัว หญิงสาวสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อหน้าอกที่แน่นตึงผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตสีขาวราคาแพง ความแข็งแกร่งของสรีระบุรุษเพศทำให้เธอเผลอขยับปลายนิ้วลูบเบาๆ โดยไม่รู้ตัว

'โอ้โห ซิกแพ็กแน่นขนาดนี้ น่ากัดชะมัด'

เสียงในใจดังขึ้นมาตามสัญชาตญาณดิบล้วนๆ โดยที่เจ้าตัวไม่ทันระวังตัว

ธวิณก้มหน้าลงมองคนที่ซุกอยู่ในอ้อมกอด ชายหนุ่มได้ยินประโยคนั้นชัดเจนเต็มสองหู มุมปากที่มักจะเหยียดตรงเสมอค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาคมกริบพราวระยับ

"งั้นก็กัดสิ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู

เมนิตราชะงัก ดวงตากลมโตเบิกค้าง เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคนพูด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าหล่อเหลาทำเอาความหมั่นไส้พุ่งปรี๊ด

'คิดว่าฉันไม่กล้าหรือไงไอ้ผัวตู้เย็น'

ด้วยความหมั่นไส้ปนสติหลุด เมนิตราอ้าปากออกแล้วงับลงบนแผงอกกว้างตรงตำแหน่งที่เธอสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นๆ งับผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาอย่างไม่ออมแรง

ธวิณสะดุ้งเล็กน้อย กล้ามเนื้อหน้าอกเกร็งเขม็งรับสัมผัสจากซี่ฟันเล็กๆ ที่ขบกัดลงมา เขาไม่ได้ผลักเธอออก กลับกระชับอ้อมแขนรัดเอวบางให้แนบชิดกับลำตัวเขามากยิ่งขึ้น ความรู้สึกสนุกที่ได้ยั่วเย้าภรรยาเริ่มก่อตัวขึ้นมาแทนที่ความรำคาญ

ความเงียบโรยตัวลงมาปกคลุมทั่วทั้งห้องทำงาน บรรยากาศแปรเปลี่ยนเป็นความใกล้ชิดที่อันตรายและชวนให้หายใจติดขัด เมนิตราเพิ่งได้สติ หญิงสาวค้างอยู่ในท่าขบกัดหน้าอกสามีตัวเอง ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู เตรียมจะอ้าปากปล่อยแล้วผละตัวออก

เสียงลูกบิดประตูห้องทำงานถูกดึงให้เปิดออกโดยปราศจากการเคาะ

เลขาภูมิยืนถือแฟ้มเอกสารค้างอยู่หน้าประตู ดวงตาที่มักจะไร้อารมณ์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ภาพตรงหน้าคือบอสใหญ่กำลังยืนโอบเอวคุณนายของบ้าน ในขณะที่คุณนายกำลังฝังเขี้ยวลงบนหน้าอกของบอสอย่างดูดดื่ม

ความเงียบที่น่าอึดอัดยิ่งกว่าเดิมเข้าแทรกซึม

เลขาภูมิยืนนิ่งอยู่สามวินาที ก่อนจะค่อยๆ ดึงประตูให้ปิดลงช้าๆ

"ขออภัยที่ขัดจังหวะครับบอส เชิญกัดต่อตามสบายครับ"