2 คาดหวัง

เพ้นท์เฮ้าส์ ตอนเย็น

ธารันเอนหลังพิงโซฟามองรัญดาที่กำลังก้มหน้าก้มตาจัดการเอกสารงานหมั้นอยู่มุมห้อง แสงไฟสีนวลในห้องทำงานทำให้ใบหน้าของเธอที่ดูอ่อนหวานดูหม่นหมองลงเล็กน้อย

ใบหน้าหล่อเหลาละสายตาจากเอกสารในมือมาจ้องคนตัวเล็กที่ดูเหมือนจะพยายามโฟกัสกับงานอย่างหนัก

“รัญดา”

“คะ ธารัน?” เธอขานรับทันทีโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ

“เธอคิดว่า...ผู้หญิงที่ฉันจะหมั้นด้วย เขาจะมีความสุขไหมถ้าได้อยู่กับคนอย่างฉัน”

คำถามนั้นทำให้มือของรัญดาชะงัก เธอสูดหายใจลึกก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอสงบนิ่งเกินกว่าที่ธารันคาดหวังไว้

“ธารันทั้งเก่งและมีพร้อมทุกอย่างขนาดนี้ ใครที่ได้อยู่ข้างๆก็ต้องมีความสุขค่ะ รัญดาเชื่อแบบนั้น”

ธารันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับกำลังรอคอยความผิดปกติบางอย่าง แต่นอกจากรอยยิ้มจางๆที่มุมปากแล้ว เขาก็ไม่เห็นอะไรเลย

“งั้นเหรอ...ก็ดี” เขากล่าวตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะหันไปสนใจเอกสารในมือต่อ

รัญดาก้มหน้ากลับมายังงานของตัวเอง ก่อนจะกระพริบตาถี่ๆเพื่อสกัดกั้นความรู้สึกบางอย่างที่ตีตื้นขึ้นมาในอก เธอได้แต่ก้มหน้าจัดการกับรายละเอียดงานหมั้นของเขาต่อไป งานที่เธอกำลังบรรจงสร้างขึ้นมาด้วยหัวใจที่กำลังแตกสลาย

ขณะที่รัญดากำลังตรวจสอบรายชื่อแขกในไอแพด เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์บนโต๊ะของธารันก็ดังขึ้น

ธารันปรายตามองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ก่อนจะกดรับและเปิดลำโพงวางไว้บนโต๊ะ

(ค่ะธารัน พรุ่งนี้ตกลงเราไปดูแหวนกันที่ไหนดีคะ) เสียงหวานใสของผู้หญิงปลายสายดังลอดออกมา

รัญดาชะงักมือที่กำลังพิมพ์งาน เธอพยายามจดจ่ออยู่กับตัวอักษรบนหน้าจอแม้หัวใจจะเต้นแรงด้วยความเจ็บปวด

“ผมให้รัญดาจัดการให้แล้ว และตอนนี้รัญดากำลังเตรียมรายละเอียดงานให้คุณอยู่” ธารันตอบเสียงเรียบพลางเหลือบมองรัญดาที่นั่งอยู่อีกมุมห้อง

(เหรอคะ รัญดานี่เก่งจริงๆเลยนะคะ อยู่กับธารันมาตั้งนานคงรู้ใจงานของธารันไปหมดแล้ว ถ้ายังไงรบกวนรัญดาช่วยดูคอลเลกชันใหม่ของร้านด้วยนะคะว่าแบบไหนเข้ากับชุดของฉันที่สุด)

รัญดาที่ถูกพาดพิงรีบเงยหน้าขึ้น เธอฝืนยิ้มแม้ไม่มีใครเห็นก่อนจะตอบกลับไป

“ได้ค่ะ รัญดาจะจัดการดูแบบที่เหมาะสมที่สุดให้ค่ะ”

(ขอบคุณนะคะรัญดา) ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงเปี่ยมสุข ก่อนจะวางสายไป

ความเงียบกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง ธารันวางโทรศัพท์ลง เขานั่งมองรัญดาที่กำลังก้มหน้าทำงานต่อด้วยท่าทางนิ่งสนิท

“ได้ยินแล้วใช่ไหม พรุ่งนี้เช้าส่งข้อมูลคอลเลกชันแหวนให้เธอด้วย” ธารันเอ่ยขึ้น

“ค่ะธารัน รัญดาจะรีบจัดการให้ค่ะ” เธอตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเช่นเคย

ธารันจ้องมองเธอครู่หนึ่ง แววตานิ่งลึกของเขาดูเหมือนจะคาดเดาอะไรบางอย่าง แต่รัญดาก็เลือกที่จะไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตานั้นอีก เธอเพียงแค่กดพิมพ์งานต่อไปอย่างตั้งใจ ในขณะที่ก้อนสะอื้นในลำคอเริ่มหน่วงหนักขึ้นเรื่อยๆ

หลายชั่วโมงต่อมา

รัญดาจัดการงานตรงหน้าจนเสร็จสิ้นในเวลาเกือบเที่ยงคืน เธอเก็บไอแพดและแฟ้มเอกสารเข้าที่อย่างเป็นระเบียบก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหยุดที่หน้าโต๊ะทำงานของธารัน

“งานที่เหลือรัญดาจัดการให้เรียบร้อยแล้วนะคะ ทั้งเรื่องแหวนและรายละเอียดงานหมั้น รัญดาฝากไว้ในอีเมลธารันแล้วค่ะ”

“อืม ขอบใจมาก” ธารันไม่ได้เงยหน้าจากเอกสารตรงหน้า เขาเพียงแค่พยักหน้ารับช้าๆ

รัญดานิ่งรออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีคำสั่งอะไรเพิ่มเติม เธอจึงหมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้อง

“รัญดา”

เสียงเรียกชื่อเธอทำให้รัญดาต้องหยุดกะทันหัน เธอหันกลับไปมองร่างสูง

ธารันวางปากกาลงแล้วมองมาที่เธอด้วยสายตาที่ดูยากจะคาดเดา

“พรุ่งนี้ไม่ต้องเข้ามาที่ออฟฟิศแต่เช้าก็ได้ ไปช่วยงานที่ร้านเครื่องประดับแทนฉันเลย เธอจัดการเรื่องแหวนได้ดีกว่าฉันอยู่แล้ว”

รัญดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีด ความรู้สึกหน่วงในอกคล้ายถูกบีบให้เล็กลงจนแทบหายใจไม่ออก เธอต้องไปเลือกแหวนหมั้นให้ผู้หญิงที่เขารักเพื่อที่จะได้ครองคู่กับเขา

“ค่ะธารัน รัญดาจะดูแลให้ดีที่สุดค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้เป็นปกติที่สุด

“ไปพักผ่อนเถอะ” เขาบอกสั้นๆแล้วหันกลับไปสนใจงานต่อ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองเธอเป็นครั้งที่สอง

หญิงสาวเดินออกมาจากเพ้นท์เฮาส์ด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า เธอตรงไปที่ลิฟต์ ในจังหวะที่ประตูลิฟต์ปิดลงและภาพของเขาหายไปจากสายตา รัญดาจึงปล่อยให้มือที่สั่นเทาขึ้นมาแตะที่หน้าอกตัวเอง

เธอกลั้นน้ำตาเอาไว้อย่างหนักหน่วงจนขอบตาร้อนผ่าว แต่เธอก็ทำเพียงแค่หายใจเข้าลึกๆเพื่อบังคับไม่ให้หยดน้ำใสไหลออกมา

‘พรุ่งนี้...แค่พรุ่งนี้อีกวัน’ เธอพร่ำบอกตัวเองในใจ

‘แค่อดทน...แล้วทุกอย่างก็จะจบลง’

รัญดาสวมหน้ากากของเลขาสาวผู้เข้มแข็งกลับมาอีกครั้ง ก่อนที่ประตูลิฟต์จะเปิดออกสู่ชั้นล่างพลางคิดว่าชีวิตเธอจะต้องเผชิญกับฐานะคนแอบรักที่ไม่มีวันสมหวัง