3 เลขาสาวที่แสนดี

เช้าวันรุ่งขึ้น

รัญดามาถึงร้านเครื่องประดับหรูใจกลางเมืองก่อนเวลานัดหมาย เธอยืนอยู่ในชุดทำงานเรียบกริบ แม้ในใจจะรู้สึกเหมือนถูกกรีดซ้ำๆ แต่สีหน้าของเธอยังคงนิ่งสงบ

เมื่อคู่หมั้นของธารันก้าวเข้ามาในร้านพร้อมรอยยิ้ม รัญดาจึงรีบขยับเข้าไปหาด้วยท่าทางสุภาพ

“สวัสดีค่ะคุณต้นหลิว รัญดาเตรียมคอลเลกชันที่ทางธารันเห็นว่าเหมาะสมไว้ให้แล้วค่ะ”

หญิงสาวตรงหน้ามีใบหน้าที่สวยสง่าและดูมั่นใจ ต่างจากรัญดาที่ดูเรียบง่าย เธอหยิบแหวนวงที่รัญดาเลือกไว้ขึ้นมาสวมก่อนจะหันมาถามด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นกันเอง

“รัญดาว่าวงนี้สวยไหมคะ ธารันเขามักจะให้รัญดาช่วยเลือกของอยู่เรื่อยเลย รัญดาคงรู้ใจเขาที่สุดแล้วใช่ไหมคะว่าเขาชอบแบบไหน”

คำถามนั้นเปรียบเสมือนการแทงซ้ำลงบนบาดแผล รัญดาเม้มริมฝีปากแน่น กลั้นความรู้สึกหวิวๆในอกไว้จนสุดความสามารถก่อนจะฝืนยิ้มตอบ

“รัญดาทำตามหน้าที่ค่ะ ส่วนรสนิยมของธารัน เขาชอบอะไรที่ดูเรียบหรูและมีความหมายลึกซึ้งค่ะ”

“รัญดานี่สมกับที่เป็นมือขวาของเขาจริงๆเลยนะคะ” ต้นหลิวหัวเราะเบาๆก่อนจะหันไปเลือกสร้อยคอต่อ

รัญดายืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เธอไม่ใช่แค่เลขาสาวที่ต้องมาเลือกแหวนหมั้น แต่เธอกำลังกลายเป็นพยานรักของคนสองคนโดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าในใจของเธอรวดร้าวแค่ไหน

ขณะที่กำลังจะเดินไปสรุปยอดกับพนักงาน เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็นชื่อของธารันที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ

รัญดาเดินเลี่ยงไปรับสายในมุมสงบของร้าน

“ค่ะธารัน”

“รัญดาทำไมไม่รับสาย ตอนนี้อยู่ร้านไหน ฉันจะไปรับเธอไปดูงานที่ไซต์ต่อ” เสียงทุ้มปลายสายดูหงุดหงิดกว่าปกติ

“รัญดากำลังอยู่กับคุณต้นหลิวค่ะ ธารันไม่จำเป็นต้องมาหรอกค่ะ รัญดาจัดการเองได้”

“ฉันไม่ได้ถามว่าเธอจัดการได้ไหม ส่งโลเคชันมา เดี๋ยวฉันจะไปรับเดี๋ยวนี้” เสียงของเขาเย็นลง

ยังไม่ทันที่เธอจะคัดค้านสายก็ถูกตัดไปทันที รัญดายืนค้างอยู่กับที่ ความกังวลใจเริ่มก่อตัวขึ้นเพราะถ้าธารันมาที่นี่ เธอจะเก็บซ่อนความรู้สึกที่เปราะบางนี้ไว้ได้อีกนานแค่ไหนกัน

ไม่ถึงยี่สิบนาที รถคันหรูของธารันก็จอดเทียบหน้าร้านเครื่องประดับ รัญดาที่ยืนรออยู่หน้าร้านรีบเดินเข้าไปหาเขาด้วยท่าทางนิ่งสงบทั้งที่ในใจเต้นรัวด้วยความประหม่า

ร่างสูงก้าวลงจากรถในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลากวาดสายตามองไปรอบๆก่อนจะหยุดที่รัญดา แววตาของเขาคมกริบแต่เดาอารมณ์ไม่ได้

“เรียบร้อยแล้วใช่ไหม” เขาถามโดยไม่รอให้เธอทักทาย

“เรียบร้อยค่ะ คุณต้นหลิวกำลังสรุปเรื่องขนาดแหวนกับพนักงานด้านใน นี่คือแบบและขนาดที่สรุปกันค่ะ” รัญดาตอบพร้อมกับยื่นแท็บเล็ตที่มีรายละเอียดรายการสั่งซื้อให้

ธารันไม่ได้มองแท็บเล็ต เขามองหน้าเธอแทน

“แล้วเธอ...ได้ลองวงไหนบ้างหรือยัง”

รัญดาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบออกไป

“รัญดาไม่ใช่คนใส่ค่ะ จะลองทำไมคะ”

“ก็เผื่อวันหน้า...เผื่อต้องเลือกให้ตัวเองบ้าง” ธารันพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนการประชดประชัน ก่อนจะเดินนำเธอเข้าไปในร้าน

เมื่อเดินเข้ามาถึงด้านใน ต้นหลิวที่เห็นธารันเดินเข้ามาก็รีบตรงเข้ามาควงแขนเขาด้วยรอยยิ้มสดใส รัญดาทำได้เพียงก้าวถอยหลังเว้นระยะห่างตามหน้าที่เลขาส่วนตัว เธอเห็นภาพคนทั้งคู่ยืนเลือกแหวนวงเดียวกันโดยที่คนตัวสูงโอบไหล่คู่หมั้นอย่างสนิทสนม

“รัญดาคะ ช่วยดูหน่อยค่ะว่าระหว่างวงนี้กับวงที่คุณเลือกให้ วงไหนสวยกว่ากัน” ต้นหลิวถามพลางชูแหวนเพชรเม็ดโตขึ้นมา

รัญดาก้าวเข้าไปใกล้สองก้าว ก้มหน้ามองเพชรที่ส่องประกายระยิบระยับพร้อมกับตอบออกไป

“สวยทั้งคู่ค่ะ ขึ้นอยู่กับว่าคุณต้นหลิวชอบแบบไหนมากกว่ากัน”

“รัญดาก็พูดแบบนี้ตลอดเลย เธอไม่เคยมีความเห็นส่วนตัวเลยหรือไง” ธารันแทรกขึ้นมา เสียงเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ

รัญดาเงยหน้าสบตากับร่างสูงทันที แววตาของเธอสั่นไหววูบหนึ่งแต่รีบปรับให้เรียบนิ่งก่อนจะเอ่ยออกไป

“หน้าที่ของรัญดาคืออำนวยความสะดวกให้งานออกมาดีที่สุดค่ะ เรื่องความชอบส่วนตัว รัญดาไม่มีความเห็นค่ะ”

ธารันจ้องมองเธอนิ่งนาน แววตาคมคริบคู่นั้นดูเหมือนจะขุ่นมัวขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะหันไปหาคู่หมั้นแล้วพูดเสียงเรียบ

“งั้นเอาวงที่รัญดาเลือกนั่นแหละ งานของเธอไม่เคยพลาด”

คำชมสั้นๆนั้นแทนที่จะทำให้เธอดีใจ แต่มันกลับทำให้หัวใจของรัญดาหนักอึ้งกว่าเดิมเพราะความไว้ใจที่เขามีให้คือเครื่องยืนยันว่าเขาไม่เคยเห็นเธอเป็นอื่นนอกจาก เลขาสาวที่แสนดี เท่านั้น