4 ฐานะเพื่อนและเลขา

เมื่อออกจากร้านเครื่องประดับ ธารันสั่งให้รัญดาขึ้นมานั่งเบาะข้างคนขับแทนที่จะให้เธอนั่งด้านหลังเหมือนทุกครั้ง บรรยากาศในรถคันหรูเงียบสนิทจนน่าอึดอัด

ธารันวางมือบนพวงมาลัย เขาไม่ได้ออกรถทันทีแต่หันมาจ้องมองคนข้างๆที่กำลังก้มหน้าก้มตากดไอแพดตรวจสอบตารางงานอย่างตั้งใจ

“พรุ่งนี้ฉันจะพาต้นหลิวไปดูสถานที่จัดงานหมั้นที่โรงแรม” ธารันเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

รัญดาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้น

“ที่โรงแรมรอยัลพลาซ่าเหรอคะ รัญดาจองคิวผู้จัดการไว้ให้ตอนสิบโมงเช้าค่ะ”

“ไม่ใช่แค่เรื่องจองคิว…” ธารันเว้นจังหวะ

“ฉันอยากให้เธอเข้าไปดูเรื่องการจัดวางโต๊ะและดอกไม้ในห้องจัดเลี้ยงด้วยตาตัวเอง เพราะถ้าเธอไม่ยืนยันว่าทุกอย่าง เพอร์เฟกต์ ฉันก็ไม่ไว้ใจคนอื่น”

รัญดาเม้มริมฝีปากแน่น ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในอกจนเธอต้องกลั้นหายใจ นี่เขากำลังบังคับให้เธอไปดูสถานที่ที่เขาจะหมั้นกับคนอื่นด้วยตัวเองอีกแล้วเหรอ

“ได้ค่ะธารัน เดี๋ยวรัญดาจะจัดการประสานงานกับทางโรงแรมให้เรียบร้อยนะคะ” รัญดาตอบเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด

ธารันจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเธอที่ดูสงบนิ่งเกินไป เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าซองบุหรี่ขึ้นมาเคาะ แต่แล้วเขาก็เปลี่ยนใจโยนมันทิ้งไว้ที่คอนโซลกลางแทน

“รัญดา”

“คะ?”

“ทำไมพักนี้ถึงทำหน้าเหมือนคนไม่มีความรู้สึกแบบนั้น ตั้งแต่ฉันบอกเรื่องหมั้น ดูเหมือนเธอจะกลายเป็นแค่หุ่นยนต์ทำงานไปเลยนะ” เสียงของเขาเย็นลงจนน่าใจหาย

รัญดาหันไปสบตากับเขา แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเรียบเฉย

“รัญดาก็เป็นเลขาส่วนตัวของธารันมาตลอด รัญดาก็แค่ทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเท่านั้นเองค่ะ”

“หน้าที่เหรอ?” ธารันแค่นยิ้มที่มุมปาก

“ถ้าหน้าที่ของเธอคือการทำตัวห่างเหินแบบนี้ บอกเลยว่าเธอสอบตก”

บรื้น…

เขาออกรถอย่างแรงจนรัญดาต้องรีบคว้าสายเข็มขัดนิรภัยไว้แน่น เธอหันหน้าไปมองนอกหน้าต่าง ปล่อยให้ความเงียบเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง

ในใจของรัญดาตอนนี้มีเพียงความหน่วงที่กัดกินหัวใจ เธอไม่รู้ว่าธารันกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ หรือเขาแค่ไม่พอใจที่เห็นเธอไม่แสดงความรู้สึกอย่างที่เขาเคยเห็น แต่สำหรับรัญดานี่คือวิธีเดียวที่จะทำให้เธอยังมีลมหายใจยืนอยู่ข้างๆเขาได้ โดยไม่พังทลายลงไปต่อหน้าเขาเสียก่อน

รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวไปตามท้องถนนด้วยความเร็วที่เร็วกว่าปกติเล็กน้อย บ่งบอกถึงอารมณ์ของคนขับที่กำลังหงุดหงิดโดยไม่มีสาเหตุ

รัญดานั่งนิ่งมือทั้งสองข้างกุมกันแน่นอยู่บนตัก เธอมองผ่านกระจกออกไปเห็นภาพเมืองที่พร่าเลือน ความกดดันในรถทำให้อากาศดูเบาบางจนเธอหายใจลำบาก

“ฉันถามว่าทำไม” ธารันย้ำเสียงต่ำ สายตายังคงจับจ้องไปที่ถนนเบื้องหน้า

“รัญดาไม่เข้าใจว่าธารันหมายความว่ายังไงค่ะ” เธอตอบเสียงเบา พยายามรักษาความสงบที่สุด

“เลิกใช้คำตอบแบบเลขากับฉันสักที” เขาหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าจอดข้างทางกะทันหัน แรงเหวี่ยงทำให้รัญดาเซเล็กน้อยก่อนที่รถจะหยุดนิ่งสนิท

เอี๊ยด!

เขาหันมามองเธอเต็มตา แววตาคมกริบนั้นมีความดุดันซ่อนอยู่

“ฉันบอกให้เธอทำหน้าที่เลขามืออาชีพ ไม่ได้บอกให้เธอทำตัวเป็นคนแปลกหน้า ตั้งแต่วันที่ฉันบอกเรื่องหมั้น เธอก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่แม้แต่จะสบตาฉันเหมือนที่เคยเป็น”

“รัญดาแค่...มีงานที่ต้องรับผิดชอบเยอะขึ้นค่ะ” เธออ้างเสียงสั่น

“นั่นไม่ใช่เหตุผล” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมเย็นๆของเขาปะทะเข้ากับจมูกของเธอ มันเป็นกลิ่นที่เธอหลงใหลและเกลียดชังในเวลาเดียวกัน

“หรือว่าเธอกำลังโกรธ?”

รัญดาสูดลมหายใจเข้าลึก ความเจ็บปวดบีบคั้นอยู่ในอกจนแทบจะทนไม่ไหว เธอหันมาสบตากับเขาตรงๆ พยายามฝืนยิ้มที่มุมปากอย่างที่เคยทำ

“โกรธเหรอคะ รัญดาจะมีสิทธิ์อะไรไปโกรธธารันคะ ธารันกำลังจะมีชีวิตที่ดีขึ้น กำลังจะหมั้นกับคนที่เหมาะสม รัญดาในฐานะเพื่อนและเลขาก็ควรยินดีกับธารันไม่ใช่เหรอคะ”

คำว่า เพื่อน ที่เธอเน้นย้ำทำเอาคิ้วของธารันขมวดเข้าหากัน เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ พยายามจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มจางๆนั้น

“เพื่อนงั้นเหรอ?” เขาพึมพำเสียงต่ำก่อนจะแค่นยิ้มที่ดูน่ากลัว

“ถ้าเธอยืนยันแบบนั้นก็ดี...งั้นเรามาดูกันว่าต่อจากนี้เธอจะยังทำหน้าที่ เพื่อน ที่ดีได้แค่ไหน”

เขายืดตัวกลับไปนั่งที่เดิม คว้าซองบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบอีกครั้งท่ามกลางพื้นที่แคบๆในรถ ควันสีเทาจางๆลอยฟุ้งไปทั่ว ธารันพ่นควันออกทางหน้าต่างก่อนจะออกรถไปต่อโดยไม่พูดอะไรอีกเลย ทิ้งให้รัญดานั่งนิ่งค้างอยู่กับความรู้สึกที่หน่วงหนักซ้ำแล้วซ้ำเล่าภายในใจ