บท10

บท 10

 

พี่มาร์คและพี่ลิตาได้แต่ทำหน้าเจื่อน ๆ และได้แยกย้ายกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง พี่ลิตาก็ก้มหน้าลงทานก๋วยเตี๋ยวโดยที่ไม่ได้ถามอะไรฉันทั้งนั้น ทั้งที่ฉันพึ่งจะทำกิริยาแบบนั้นออกไป

ฉันรู้ว่าเป็นกิริยาที่ไม่น่ารัก แต่จะให้ฉันแสร้งทำเป็นยิ้มต่อหน้าคนที่เคยทำฉันเจ็บไว้ไม่ได้หรอก ฉันเล่นละครไม่เก่ง

ช่วงเวลาที่ได้คบกับพี่มาร์ค มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขจริง ๆ ถึงตอนนั้นเขาจะเสแสร้งทำก็เถอะ แต่มันก็ทำให้ฉันคลั่งเขาได้ แต่พอรู้ความจริงทั้งหมด ฉันก็ยิ่งเจ็บไปอีก คนที่แสนดีกับฉันแบบนั้น กล้าทำกับฉันได้ยังไง มาทำลายความรู้สึกดี ๆ ที่ฉันมีให้เขาได้ยังไง ตอนนี้ฉันก็ยังไม่หายโกรธเขาเลย มันฝังเรื่องราวนั้นลงไปในสมองฉันแล้ว

หลังจากที่ทานอาหารเสร็จ โดยที่พี่มาร์คก็ไม่ได้คิดเงินแม้แต่บาทเดียว ฉันกับพี่ลิตาก็พากันเดินกลับบริษัท

ฉันก็กลับไปอ่านเอกสารต่อ จนถึงเวลาเลิกงาน ฉันก็ขอเอาเอกสารไปอ่านต่อที่บ้าน พี่ลิตาเชื่อใจฉันก็เลยให้เอากลับไปได้

เมื่อกลับมาถึงห้อง ฉันก็ยังนั่งอ่านเอกสารอยู่อย่างนั้น ตั้งใจทำงานขนาดนี้ต้องได้โล่พนักงานดีเด่นแล้วไหมล่ะ

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

“วี่!!! ฉันซื้อขนมมาฝาก” เสียงเคาะประตูดังขึ้นและมาพร้อมกับเสียงเรียกชื่อฉันอย่างดัง ไม่ต้องถามก็รู้ว่าใคร เสียงดังขนาดนี้

“เข้ามาเลย” ฉันตอบกลับไปแต่เสียง ส่วนตัวและหน้าของฉันก็ยังจ้องอ่านเอกสารอยู่อย่างไม่ละสายตา

“ทำไมไม่ล็อกประตูละ มันอันตรายนะ” ลินเปิดประตูเข้ามาตามคำที่ฉันพึ่งตอบไปเมื่อครู่

“ลืมอะ” ฉันตอบออกไปแต่ก็ยังไม่ละจากเอกสารอยู่ดี

“ทำอะไรอยู่น่ะ เอกสารอะไรเนี่ย ทำไมมันเยอะแบบนี้ละ” ลินเดินเข้ามาหาฉัน เพราะสงสัยว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่ถึงไม่หันมามองเธอเลย

“ทำงานไง เธอบอกให้ฉันหางานทำไม่ใช่เหรอ นี่ไงงานฉัน” ฉันละสายตาจากเอกสารที่พึ่งจะอ่านหมดเล่ม แล้วหันมาคุยกับลินแทน

“อย่างเธอเนี่ยนะที่จะหางานทำง่าย ๆ ปกติอิดออดจะตาย แล้วไปทำที่ไหนเนี่ย ทำไมไม่มาทำบริษัทพ่อฉันละ” ลินพูดเหมือนไม่เชื่อว่าฉันจะออกไปหางานทำได้ง่ายดายแบบนี้ เพราะไม่ว่าลินจะมาไล่ให้ฉันไปทำงานกี่รอบ ๆ ฉันก็ไม่ยอมไป เธอเลยค่อนข้างที่จะเชื่อได้ยากว่าฉันมีงานทำแล้วจริง ๆ

“ทำที่บริษัทเอสวีน่ะ” ฉันบอกออกไปพร้อมกับหยิบเอกสารเล่มใหม่มาอ่านต่อ ฉันเอามาประมาณหกเล่ม นี่ก็อ่านไปได้สี่เล่มแล้ว กะว่าอ่านนี่หมด แล้วค่อยนอน

“บริษัท เอสวี เหรอ.............อย่าบอกนะว่า เป็นบริษัทของ.......” ลินทำท่านึกอยู่สักพัก ถึงเธอจะไม่มีงานทำ แต่ยังไงครอบครัวเธอก็ทำธุรกิจอยู่ เธอก็พอจะรู้จักบริษัทพวกนี้อยู่บ้าง และเธอก็จำได้ว่าเป็นบริษัทของคน ๆ นั้น

“ใช่ เซอร์เวย์” ฉันตอบออกไปพร้อมกับรอยยิ้มที่เปื้อนอยู่บนใบหน้า

“โอมายก็อต ถ้าพี่ลันรู้แกโดนเละแน่ พี่เขาไม่ได้หมายความว่าให้แกเข้ามาทำงานที่บริษัทเขาแบบนี้นะเว้ย” ลินตกใจกับคำตอบมาก ๆ ไม่คิดว่าเพื่อนเธอจะบ้าบิ่นแบบนี้ พี่ลันก็เตือนว่าเขาอันตราย แต่เธอก็ยังเข้าไปพัวพันกับเขาถึงที่ ช่างไม่กลัวอะไรเลยจริง ๆ

“แกก็อย่าบอกพี่ลันสิ ช่วยฉันเก็บเป็นความลับก่อน สัญญาว่าจะทำไม่นาน เดี๋ยวแป๊บเดียวก็ออก ช่วยฉันเถอะนะ..น้าาาาา” ฉันวางเอกสารลงและเข้าไปอ้อนลินให้ช่วยฉันเก็บความลับนี้ไว้ก่อน ก็อย่างที่ลินบอก ถ้าพี่ลันรู้ฉันโดนสวดยับแน่ ๆ และคงจะบังคับให้ฉันไปลาออกทันที นิสัยพี่ลันคือ ถ้าอ่อนโยนก็จะกลายเป็นผู้ชายที่อบอุ่น แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่โกรธหรือโมโหก็จะกลายร่างเป็นปีศาจร้ายทันที

 

ยัยลินเคยโดนมาแล้ว เหตุการณ์ก็คือ วันนั้นฉันกับลินไปดื่มกันมาหนักมาก ๆ ถึงขนาดที่ลินขับรถไม่ได้เด็ดขาด ฉันที่ยังพอมีสติอยู่ ก็เลยโทรให้พี่ลันมารับ พอพี่ลันมาก็จัดการด่าก่อนไปฉากหนึ่ง ว่าทำไมดื่มกันเมาเละแบบนี้ ยัยลินก็ยังเถียงไม่หยุด ตามประสาคนเมานั่นแหละ

พอกำลังจะขึ้น ยัยนี่กลับมีอาการอยากจะอ้วก แต่ก็นั่นแหละ ไม่ทัน ทุกอย่างลงที่รถพี่ลันเต็ม ๆ หลังจากวันนั้น ยัยลินก็โดนพี่ลันด่าไปสามวันเจ็ดวัน แถมโดนหักเงินค่าขนมอีก

“แกนี่มันจริง ๆ เลยนะ ช่วยเบา ๆ หน่อยเถอะ ความบ้าบิ่นของเธอน่ะ” ลินได้แต่นั่งถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เพราะถึงเธอพูดไป ยัยนี่ก็ไม่ฟังอยู่ดี เธอก็คงทำได้แค่ช่วยเธอไปก่อน

“เอาน่า อย่าพึ่งบ่นฉันเลย มากินขนมที่เธอซื้อมาให้ดีกว่า” ฉันลากลินให้มานั่งกินขนมด้วยกัน เธออยู่คุยเล่นกับฉันสักพักก็กลับไป ส่วนฉันก็มานั่งอ่านเอกสารต่อ ใช้เวลาสักพักฉันก็อ่านจบทั้งหมด

ตอนนี้ก็ตีสามแล้ว ฉันเลยตัดสินใจนอนหลับเลยดีกว่า ค่อยอาบน้ำตอนเช้าทีเดียว

..........................................................................................................

สองวันผ่านไป

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

"เข้ามาได้จ้ะ" ทันทีที่ได้ยินเสียงคนด้านในอนุญาต ฉันก็ผลักประตูเข้าไปทันที

"พี่ลิตาคะ หนูอ่านเอกสารหมดแล้วนะคะ" ฉันเข้ามาเพื่อที่จะบอกเรื่องนี้แหละ ฉันอ่านเอกสารทั้งหมดแล้ว

"ห๊ะ!! หมดแล้ว จริงเหรอ" ลิตาตกใจทันทีที่เธอบอกว่าอ่านหมดแล้ว เธอใช้เวลาแค่สี่วันกับการอ่านเอกสารที่เกี่ยวกับบริษัททั้งหมด ซึ่งคนก่อน ๆ นั้น กว่าจะอ่านจบก็ปาไปเป็นอาทิตย์กว่า ๆ บางคนสองอาทิตย์ยังอ่านไม่หมดเลย ไม่รู้ว่าเยอะเกินไปหรือพวกหล่อนขี้เกียจอ่านกันแน่

"จริงสิคะ ฉันอ่านหมดแล้วค่ะ ถ้าไม่เชื่อก็ลองถามมาได้เลยค่ะ" ฉันมั่นใจที่จะตอบมาก ๆ มันคือความภาคภูมิในความเป็นนักเขียนของฉันเลยละ ฉันอ่านเร็ว พิมพ์เร็ว จดเร็ว แถมยังอ่านแล้วจำได้แม่นอีกต่างหาก

ก็นะฉันอ่านนิยายมามากกว่าพันเรื่อง ทำไมเรื่องแค่นี้ฉันจะทำไม่ได้ละ และฉันเชื่อว่าฉันทำได้ดีแน่นอน

"สถานการณ์ของบริษัทปีที่แล้วเป็นยังไง" พี่ลิตายิงคำถามใส่ฉันทันที

"ตอนต้นปีค่อนข้างกระท่อนกระแท่น เพราะแบบที่กำลังลงขายกลับโดนตัดหน้า ทำให้ไม่สามารถลงขายได้ เพราะมันจะเสี่ยงเกินไป เลยสั่งออกแบบใหม่ทั้งหมด โดยมีท่านประธานเป็นคนคุมการออกแบบเอง เพื่อกันการรั่วไหลอีกครั้ง ทันทีที่วางขายกลับทำกำไรได้มหาศาล ตอกหน้าบริษัทคู่แข่งไปเต็ม ๆ ด้วยกำไรสุทธิที่ห้าร้อยกว่าล้านบาทค่ะ" ฉันย้อนความคิดสักพักนึง แล้วก็ตอบออกไปด้วยความมั่นใจ เพราะฉันจำเรื่องนี้ได้ เพราะเป็นปีที่โดนบริษัทคู่แข่งตัดหน้าไปทั้ง ๆ ที่ผลิตสินค้าไว้แล้วเรียบร้อย จึงต้องหยุดการวางจำหน่ายและนำกลับมาแก้ใหม่ทั้งหมด

ท่านประธานก็เก่งเหมือนกันนะ ถ้ารอบออกแบบใหม่มันไม่ปัง ก็จะหมายความว่าสินค้าล็อตนั้นจะขาดทุนย่อยยับเลยละ