บท9

บท 9

 

“เลขาฝึกหัด?”

“ใช่จ่ะ เลขาฝึกหัด พอดีงานเลขาที่นี่เปลี่ยนคนค่อนข้างบ่อย สองสามเดือนเปลี่ยนทีน่ะ เลยต้องฝึกไว้ก่อน” เธอรู้ดีว่างานเลขาที่นี่ไม่ค่อยได้ทำงานบริษัท แต่ทำงานอย่างอื่นซะมากกว่า เลยต้องรับสมัครบ่อย ๆ แถมเธอยังโดนนายหญิงใหญ่ของที่นี่สั่งมาอีก ว่าให้หาคนที่คิดจะมาทำงานจริง ๆ หน่อย ไม่ใช่ว่าเบื่อแล้วก็เขี่ยทิ้ง แต่ท่านประธานก็ไม่เคยฟังเลยสักครั้ง ผลกรรมเลยมาตกที่เธอแทน

“ฝึกเป็นเลขาของใครเหรอคะ” ฉันถามออกไป เพราะคงไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันคิดหรอกเนอะ อะไรมันจะง่ายดายขนาดนั้น พระเจ้าจะช่วยฉันจริง ๆ เหรอ

ฉันพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ตัวเอง ที่อาจจะออกเกินหน้าเกินตาไป เพราะในใจฉันตอนนี้มันตื่นเต้นมาก ๆ

“ท่านประธานจ่ะ” ที่เธอเลือกคนนี้ ก็เป็นเพราะว่า ในตัวของเธอไม่ตรงสเปคท่านประธานเลยสักนิด น่าจะอยู่ได้นาน เธอก็จะได้ไม่ต้องโดนนายหญิงใหญ่บ่นอีก

“อ๋อค่ะ” ขอบคุณนะคะพระเจ้า อร้ายยยยย

“งั้นงานแรก ก็ทำความเข้าใจเอกสารพวกนี้ละกันจ่ะ”

“ทะ.....ทั้งหมดนี้เลยเหรอคะ?” ที่ฉันต้องถามออกไปแบบนี้เพราะว่ากองเอกสารที่ได้จัดวางอยู่บนโต๊ะ ย้ำว่า กองเอกสาร คือโต๊ะอยู่ระดับเอวฉัน แต่ไอ้กองเอกสารนี่เนี่ย มันอยู่สูงจนแทบจะเท่าหัวไหล่ฉันแล้ว

“ใช่จ่ะ พี่ยังไม่รู้จักชื่อเธอเลยนะ”

“ชื่อ กีวี่ค่ะ เรียกวี่เฉย ๆ ก็ได้ค่ะ”

“โอเคจ่ะ อ่านและทำความเข้าใจเอกสารพวกนี้เสร็จเมื่อไหร่ ก็มาหาพี่นะ พี่จะได้ให้งานต่อไป ไม่ต้องรีบอ่านก็ได้นะ พี่ไม่รีบ พี่ไปทำงานก่อนนะ สู้ ๆ” พี่ลิตามาทิ้งระเบิดให้ฉันเสร็จแล้วก็เดินจากไปด้วยรอยยิ้ม

“สะ....สู้ ๆ ค่ะ” ฉันได้แต่ยืนส่งยิ้มกลับไป แต่ในใจฉันไม่ได้ยิ้มด้วยเลยสักนิด

โต๊ะทำงานฉันตั้งอยู่เดี่ยว ๆ โล่ง ๆ ไม่มีใครมาสุงสิงด้วย ก็เป็นส่วนตัวดีแหละ แต่มันเหงา ห้องพี่ลิตาก็อยู่ห่างจากฉันไปอีก บริษัทมันใหญ่เกินไปสินะ ถึงได้มีพื้นที่ให้นั่งห่างกันเป็นกิโลแบบนี้

“เอาวะ จะทำก็ต้องทำให้ดีที่สุด!” ฉันนั่งลงและเริ่มหยิบเอกสารมาอ่านทีละหน้าอย่างละเอียด ส่วนมากเอกสารทั้งหมดจะเกี่ยวข้องกับบริษัท ซึ่งต้องเก็บเป็นความลับสุดยอด

ฉันไม่คิดเลยนะ งานแรกก็ได้เป็นเลขาเลย ไม่ได้อยากทำงานยากขนาดนี้ แต่เท่าที่คิดได้ ก็คงมีงานนี้งานเดียวนี่แหละที่พอจะเข้าใกล้เซอร์เวย์ได้บ้าง แต่งานนี้มันยากเกินไปจริง ๆ นะ

..........................................................................................................

“กีวี่ เที่ยงแล้วนะ ไปพักทานข้าวก่อนไหม เดี๋ยวพี่พาไป” ฉันละสายตาจากเอกสารตรงหน้าและไปสนใจผู้ที่มาใหม่แทน

“เที่ยงแล้วเหรอคะ หิวพอดีเลยค่ะ” ท้องฉันมันร้องโครกครกต้องการที่จะให้เอาอาหารมาใส่ลงไปในท้องแบบด่วน ๆ

“งั้นก็ไปกันเถอะ”

“ค่ะ ๆ” ฉันรีบหยิบกระเป๋าและเดินตามพี่ลิตาไป

พี่ลิตาพาฉันเดินมาที่ร้านอาหาร ที่อยู่ไม่ไกลจากบริษัทมากนัก ร้านนี้เป็นร้านขายอาหาร มีทั้งอาหารตามสั่งและก๋วยเตี๋ยว ดูภายนอกเป็นร้านที่น่าเข้ามานั่งทานมาก ๆ ข้างในร้านสะอาดสะอ้าน โต๊ะจัดวางเป็นระเบียบ

“สวัสดีครับพี่ลิตา วันนี้ทานอะไรดี” ฉันและพี่ลิตาจัดแจงหาที่นั่ง ฉันเลือกเป็นมุมติดหน้าต่าง เพื่อที่จะได้ดูวิวข้างนอกระหว่างทานอาหารด้วย

“เชี่ยย.....อุ๊บ” ทันทีที่ฉันเงยหน้าขึ้นมองพนักงานร้านที่เข้ามารับออเดอร์ ฉันก็ต้องตกใจถึงขั้นอุทานขึ้นมาเสียงดัง และพึ่งจะนึกขึ้นได้ว่าพี่ลิตามาด้วย จึงต้องรีบเอามือมาอุดปากไว้ จนเกือบจะไม่ทัน

“อ๊ะ! น้องกีวี่ใช่ไหม” เขาทำท่านึกสักพักนึง แล้วก็ทักฉันขึ้นมา

“จำฉันได้ด้วยเหรอคะ?” ฉันกัดฟันพูดออกไป เพื่อที่จะสะกดอารมณ์ไว้ ไม่ให้ระเบิดตอนนี้

“ทั้งสองคนรู้จักกันเหรอจ๊ะ” พี่ลิตาเอ่ยถามขึ้นมา ในระหว่างที่มองหน้าฉันสลับกับพนักงานคนนั้น

“ค่ะ เป็นรุ่นพี่ที่มหา’ลัยน่ะค่ะ แค่คนเคยรู้จัก” ฉันหันไปตอบพี่ลิตา

“ชะ....ใช่ครับ” ทำไมฉันจะไม่รู้จักเขาละ ก็เขานี่แหละที่ฉันกับฉันได้เจ็บแสบมาก คนนี้นี่แหละที่เป็นแฟนเก่าคนนั้นของฉัน เล่นซะฉันเข็ดกับความรักไปสักพักเลย

“อ๋อ ดีเลย ๆ พี่เป็นน้าของมาร์คเอง โลกกลมดีเนอะ” ฉันได้แต่ยิ้มตอบพี่ลิตาไปอย่างนั้น โดยที่ไม่หันไปมองพี่มาร์คอีก แค่เห็นหน้าก็ทำให้นึกถึงวันนั้นแล้วอะ โมโห!!!

ลิตาสังเกตได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสองคนนี้ไปรู้จักกันได้ยังไงหรือมีเรื่องอะไรที่ผิดใจกันรึเปล่า บรรยากาศมันถึงได้เป็นแบบนี้

“แล้ววันนี้พนักงานไปไหนหมดล่ะ ทำไมมารับออเดอร์เอง” ลิตาตัดสินใจเปิดบทสนทนา เพื่อปรับบรรยากาศให้มันดีขึ้น ถ้าเธอไม่พูด ก็เกรงว่าคงไม่มีใครคิดที่จะพูดแล้วละ

......มารับออเดอร์เอง?

“วันนี้พนักงานลาน่ะพี่ เหลือแต่เชฟ ผมเลยต้องมาช่วยหน้าร้าน”

“พี่เป็นเจ้าของร้านเหรอคะ?”

“ใช่ครับ พี่เป็นเจ้าของร้านเอง สั่งมาได้เลย เดี๋ยวพี่เลี้ยง” หึจะกินให้สาสมกับที่ทำฉันไว้เลย

“เอาทุกอย่างที่แพงที่สุดในร้านค่ะ ทุกอย่าง” จะกินให้วันนี้ขาดทุนไปเลย คอยดู

“ดะ....ได้สิ พี่ละครับ เอาอะไรดี” พี่มาร์คหันมารับออเดอร์ฉันเสร็จแล้ว ก็ไปรับออเดอร์ของพี่ลิตาต่อ

“พี่เอาเส้นเล็กน้ำตกจ่ะ” ลิตาสั่งอาหารโดยที่ไม่ได้สนใจพวกเราอีก เพราะเธอคิดว่าเรื่องของคนสองคน ให้เขาไปเคลียร์กันเองดีกว่า

ระหว่างที่รออาหารมาเสิร์ฟ ฉันกับพี่ลิตาก็คุยเรื่องสัพเพเหระไปทั่ว ฉันก็ถามนู่นนี่ที่เกี่ยวกับบริษัทเพื่อเป็นความรู้

“บริษัทนี้นะ ทำเกี่ยวกับเสื้อผ้า ส่วนมากเป็นแนวเซ็กซี่และพวกชุดว่ายน้ำ คู่แข่งมีไม่มาก แต่ก็เป็นคู่แข่งที่น่ากลัวเหมือนกัน ฉะนั้นห้ามทำข้อมูลบริษัทรั่วไหลเด็ดขาด เพราะเคยมีคนเอาข้อมูลบริษัทไปขายให้บริษัทคู่แข่ง แล้วโดนท่านประธานจับได้ โดนฟ้องไปเรียบร้อยแล้ว”

“เป็นคนเด็ดขาดสินะคะ” ฉันรีบจดข้อมูลทั้งหมดลงสมุดบันทึกเล่มเล็กที่มีอยู่ติดกระเป๋าไว้ เป็นนักเขียนต้องมีติดตัวอยู่แล้ว เพราะว่าจะนึกพล็อตเรื่องออกเมื่อไหร่จะได้หยิบขึ้นมาบันทึกทันที ไม่งั้นลืมแน่นอน

“อาหารมาส่งแล้วครับ นี่ครับพี่ลิตา นี่ของวี่นะ พี่รวมมาให้ในชามเดียวแล้ว มีแต่ของที่วี่ชอบทั้งนั้นเลย” ระหว่างที่ฉันกำลังคุยกับพี่ลิตาอยู่ พี่มาร์ก็เอาก๋วยเตี๋ยวมาเสิร์ฟ

“วี่เลิกชอบไปแล้วค่ะ แต่ถ้าให้กินก็ได้อยู่” หน้าพี่มาร์คดูซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

“งะ.....งั้นเหรอ”

“ค่ะ พี่ไปทำงานเถอะค่ะ วี่จะรีบกินและรีบกลับ”