Se connecterPartager
บทที่ 10 ไฟในจวน
Date de publication:
2025-12-10 14:14:15บทที่ 10 ไฟในจวน
กลางดึกคืนนั้น หลิงจงมาถึงเรือนของหลี่เหลี่ยงหรง เงาโคมสว่างเพียงริบหรี่เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวที่นอนคว่ำหน้า บนหลังเต็มไปด้วยรอยหวายแดงจางและแผลเปิด
“นายหญิงหลับไปแล้วเจ้าค่ะ จะให้ปลุกไหมเจ้าคะ” จางซี่ถามเสียงเบา หลิงจงส่ายหน้า
“ไม่ต้อง ปลุกนางไปก็ทำอะไรไม่ได้”คำพูดที่ไม่ใส่ใจทำให้จางซี่โกรธนายน้อยของตน แต่เมื่อเขายื่นยารักษาให้ สีหน้าโกรธเคืองของจางซี่ก็อ่อนลง
วันถัดมาหน้าตาของหลิงจงดูจะหงุดหงิดเล็กน้อยทำให้บิดาที่นั่งร่วมโต๊ะด้วยต้องเอ่ยถามอย่างรำคาญใจ
“เจ้าจะทำหน้าเช่นนั้นไปถึงเมื่อใดกัน”
“ข้าก็แค่อารมณ์ไม่ดี ท่านพ่อจะสนใจอะไร”
“เจ้าเพิ่งแต่งเมียมีรึจะอารมณ์ไม่ดี”
“ก็เพราะข้าเพิ่งแต่ง แต่กลับทำอะไรไม่ได้ ไม่รู้ใครเอาหวายลงหลังนางจนได้ไข้”
แม้คำพูดจะลอย ๆ แต่กลับทำให้ฮูหยินใหญ่สะดุ้งเล็กกน้อย เพราะนางไม่คิดว่าหลิงจงจะเอ่ยเช่นนี้ต่อหน้าบิดาของตน
“เจ้าดูจะหลงนางไม่ใช่น้อยเลยนะ อย่าลืมนะว่านางเป็นเพียงอนุของเจ้า”
หลิงจงหัวเราะหยัน “คำพูดเช่นนี้ของท่านพ่อข้าจะเชื่อได้หรือ ตอนจวนแทบลุกเป็นไฟเพราะท่านรักภรรยาไม่เท่ากัน ข้ายังจำได้อยู่เลย”
หลิงจงเอ่ยอย่างขำขันเพราะบิดาของเขาเรื่องรักภรรยาไม่เท่ากันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว จนทำให้จวนแทบลุกเป็นไฟ เจ้าปกครองเมืองชะงักไปชั่วครู่ ก่อนเลิกคิ้ว
“ท่านพ่อก็อย่าลืมว่าตอนนี้นางเป็นเพียงอนุคนเดียวของข้า แล้วก็คนเดียวจากทุกตำแหน่งด้วย ข้าอิ่มแล้ว” หลิงจงวางตะเกียบเสียงดังแล้วลุกออกไป
เจ้าปกครองเมืองรู้ดีว่าความโกรธของบุตรชายไม่ได้เกิดเพราะอนุหลี่เพียงอย่างเดียว แต่เพราะเขาเกลียดการกระทำของฮูหยินเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ต่อให้ฮูหยินไม่ทำอะไร หากมีช่องให้เอ่ยถึง หลิงจงก็จะหยิบยกขึ้นมาเสมอ
และฮูหยินของเขาก็ไม่รู้จักฟังคำคน หลิงจงเป็นทายาทคนเดียวของเขาแท้ ๆ ชอบทำให้เขาอารมณ์ไม่ดี เขาหันมามองฮูหยิน
“เจ้าทำร้ายนางเพราะอะไร”
“ข้า..”
“ข้าถามว่าเพราะอะไร เจ้าก็รู้ว่าเรื่องเล็กน้อยในจวนข้าไม่เคยบ่น แต่เจ้าทำให้หลิงจงอารมณ์ไม่ดี หากมีบุตรชายเองไม่ได้ก็จงเลี้ยงบุตรของคนอื่นให้ดี” คำพูดนั้นเย็นเยียบราวมีดกรีด ฮูหยินหน้าถอดสี จบคำพูดนั้นเจ้าปกครองเมืองก็ลุกไป อาหารที่ยังเต็มโต๊ะทำให้รู้ว่านายใหญ่คงไปหากินเอาเรือนอื่นเป็นแน่
แต่แทนที่ฮูหยินจะยอมรามือจากหลี่เหลี่ยงหรงกลับกลายเป็นยิ่งอยากจะหาเรื่องนาง แต่การกระทำเช่นนั้นดูเหมือนจะถูกดักทางจากบุตรชายที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับตนเองมานานแล้ว
“ทำไมนางไม่มาเคารพข้า”
“นายน้อยแจ้งว่าให้ฮูหยินใหญ่ดูแลแต่บรรดาอนุเจ้าปครองเมืองเจ้าค่ะ อย่าไปยุ่งกับเรือนของคุณชาย” ฃมือที่เหี่ยวเพราะอายุกำแน่น
“เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนั้น มันคงอยากจะแก้แค้นแทนแม่ของมันถึงได้ปากดีกับข้าเช่นนี้”
“แต่คุณชายเป็นทายาทเพียงคนเดียวของเจ้าปกครองเมืองนะเจ้าคะ”
“แล้วอย่างไรเล่า แค่เพราะเกินเป็นชายจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นหรือไง” ฮูหยินใหญ่จ้องเขม่งไปยังจุดที่หลิงจงเคยนั่งอยู่อย่างไม่พอใจ
ยิ่งเด็กนั่นพูดเช่นนี้นางก็ยิ่งมั่นใจว่าอีกฝ่ายตั้งใจเอาหลี่เหลี่ยงหรงเข้ามาหาเรื่องนางโดยเฉพาะ ถ้าเป็นห่วงจริงคงมาตั้งแต่นางเรียกอนุของตนเองมาแล้ว แต่นี่เหมือนรอให้สาวใช้เฝ้าอยู่ให้อีกฝ่ายบาดเจ็บมากพอ ราวกับใช้หลี่เหลี่ยงหรงเป็นเครื่องมือในการหาเรื่องทำให้เจ้าปกครองเมืองไม่พอใจนาง
“ถ้าเล่นตรงไม่ได้ ก็เล่นทางอ้อมก็แล้วกัน”ในเมื่อเล่นทางตรงไม่ได้นางก็จะเล่นทางอ้อม สตรีผู้นี้ช่างสร้างเรื่องจนน่ารำคาญจริง ๆ
วันถัดมาอาหารที่ส่งมาที่เรือนของหลี่เหลี่ยงหรงก็ผิดปกติ นางรู้ดีว่าคงเป็นเพราะฮูหยินไม่พอใจ แต่แทนที่จะบ่นนางกลับคีบผักกินหน้าตาเฉย เพราะนี่ก็เป็นอาหารพื้น ๆ ที่นางเคยกินกับบิดาไม่ได้แย่จนรับไม่ได้
หลายวันผ่านไป แผลค่อย ๆ สมาน ร่างกายเริ่มดีขึ้นจากอาการบาดเจ็บ คืนนั้น หลิงจงมาที่เรือนอีกครั้ง
“นายน้อยวันนี้จะค้างที่นี่หรือเจ้าคะ” จางซี่ที่เห็นหลิงจงเดินเข้ามาก็เอ่ยต้อนรับอย่างดีขณะที่เจ้าของเรือนจริง ๆ อย่างหลี่เหลี่ยงหรงยังคงนั่งกินข้าวเงียบ ๆ ไม่มองหน้าเขา ไม่เร่งร้อน
“อ้าวยืนรออะไรไปเอาถ้วยมาสิ ข้าจะกินข้าวที่นี่”
จางซี่ทำท่าไม่อยากจะทำตาม หลิงจงเห็นแบบนั้นก็หันไปมองที่โต๊ะที่ก่อนหน้าเขาไม่ได้สนใจ เมื่อเห็นอาหารบนโต๊ะ เขาขมวดคิ้ว
“อาหารอะไรของเจ้ากัน นี่เจ้าสั่งให้ครัวทำอาหารเจหรือ”
หลี่เหลี่ยงหรงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะวางตะเกียบลง
“ข้าสั่งพวกเขาได้ด้วยหรือ แค่อนุตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง เขาส่งอะไรมาให้ข้าก็กินเท่านั้น”
“นี่เจ้ากินอาหารเช่นนี้มากี่มื้อแล้ว”
“ตั้งแต่วันที่นายหญิงจับไข้เพราะถูกเฆี่ยนนั่นแหละเจ้าค่ะ” จางซี่ที่ยื่นปากมาบอกเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
หลิงจงหันมามองหญิงสาวตรงหน้า สายตาไม่พอใจ
“แล้วไม่มีปากหรืออย่างไรปล่อยให้นังจิ้งจอกนั่นแกล้งอยู่ได้ เจ้าดูไม่ออกหรือว่าข้ากับนางอยู่คนล่ะฝังตอนนี้เจ้าถือว่าเป็นคนของข้า ปล่อยให้นางรังแกก็เหมือนเจ้าทำให้ข้าเสียหน้า”
หลี่เหลี่ยงหรงวางตะเกียบลงช้า ๆ “ข้าจะจำเอาไว้ และวันหลังจะให้จางซี่ไปแจ้งแก่ท่าน แต่ส่วนตัวข้าแล้วเรื่องเท่านี้ไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย”
หลิงจงกัดฟัน “เจ้านี่มัน” หลิงจงมองอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ ก่อนจะหันไปบอกกับจางซี่ให้ไปเอาอย่างอื่นในครัวมาเพราะเขาจะกินข้าวที่นี่ และกำชับให้เรื่องนี้ถึงหูบิดา
Dernier chapitre
ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย ตอนพิเศษ 3
ตอนพิเศษ 3ทั้งสองไปหาท่านปู่ของเด็ก ๆ ทว่าในเรือนกลับไม่ได้มีเพียงอดีตเจ้าเมือง หากยังมีหลานชายสองคนรออยู่ก่อนแล้ว“อ้าวท่านพ่อท่านแม่ มาหาท่านปู่เหมือนกับหรือขอรับ” หลิงซ่งและน้องชาย หลิงซู่ นั่งอยู่ตรงนั้นพวกเขากำลังคุยด้วยสีหน้าเหมือนจะเคร่งเครียด แต่ทุกอย่างคงกระจ่างแล้วเพราะคนมีอายุหัวเราะและชี้หน้าหลานชายอย่างเหลืออด“อย่าบอกนะว่ามาเรื่องเดียวกัน” แม้จะอายุมากขึ้น แต่น้ำเสียงก็ยังดูมีอำนาจ“เรื่องอะไรหรือขอรับ ท่านพ่อ” หลิงจงถาม“ก็แม่หนูหลิวอวี้นั่นอย่างไรเล่า”“ท่านพ่อรู้แล้วหรือขอรับ”“ก็ไม่ได้อยากจะรู้หรอก แต่เจ้าหลานตัวดีมาบอกว่าจะไม่แต่งงาน อีกทั้งยังไม่ยอมเป็นทายาทด้วย หากไม่ได้คนนี้”“เช่นนั้นแสดงว่าท่านพ่อ”“ก็ต้องยอมน่ะสิ อีกอย่าง อาซ่งพาอาซู่มาเตรียมรอเอาไว้เรียบร้อย”หลิงซู่ยิ้มเจื่อน “หากท่านพี่ไม่มีปัญหา ข้าก็ไม่อยากรับตำแหน่งเจ้าปกครองเมืองหรอกขอรับ”คำตอบทำให้ผู้ใหญ่ในเรือนพยักหน้าลูกหลานตระกูลหลิงเติบโตมากับหน้าที่ แต่ก็รู้จักเลือกทางที่ตนถนัด ไม่หวงอำนาจโดยไร้เหตุผล ทุกคนก็ส่ายหัวน้อย ๆ เพราะบางเมืองทุกคนแย่งกันจะเป็นผู้สืบทอด แต่เพราะการเลี้ยงดูของหลิงจงและเ
ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย ตอนพิเศษ 2
ตอนพิเศษ 2หลิวอวี้เปิดดูหนังสือตำนานเจ้าปกครองเมืองหลิงจงและแม่เมืองหลี่เหลี่ยงหรงแล้วก็ต้องขมวดคิ้ว เพราะในนั้นมีการแก้ไข หลายจุด ตามริมบันทึกมีอักษรลายมือแข็งแรงเขียนกำกับเอาไว้ว่า“ตรงนี้ไม่เป็นความจริงสักนิด แต่ข้าบอกได้อย่างว่าพวกท่านรักกัน” หลายครั้งจะเห็นข้อความเช่นนี้ถูกเขียนกำกับเอาไว้ หญิงสาวกัดริมฝีปากเบา ๆ “จะมาทำลายความฝันข้าทำไมกัน” หลิวอวี้บ่นอย่างไม่พอใจ แต่นางก็ยังอ่านไปเรื่อย ๆ ยิ่งอ่านก็ยิ่งพบความจริงที่ถูกเปิดเผยทีละเล็กทีละน้อย เรื่องราวบางตอนที่ไม่เคยมีใครรู้ถูกเล่าไว้ในนี้อย่างละเอียดจนหัวใจของนางสั่นไหว ความสงสัยและความอยากรู้พลุ่งพล่านยิ่งกว่าตอนอ่านตำนานเดิมเสียอีก“มาทำให้ข้าอยากรู้เข้าไปอีก…”หลิวอวี้เผลออ่านทั้งคืนจนแทบไม่ได้นอน และมันก็ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวยามนี้นางวนอ่านแล้วจินตนาการไปถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริง ๆ หากเป็นอย่างที่หลิงซ่งบอก ความรักของทั้งสองก็มิใช่ว่ายิ่งลำบากหรือ “จี้ซุน หากข้าอยากจะติดต่อกับคุณชายซ่งจะต้องทำเช่นไร” สาวใช้รีบส่ายหัว “ไม่เหมาะเจ้าค่ะ อีกอย่างหากนายท่านรู้เข้าจะต้องไม่พอใจแน่ ๆ”“ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย แค่
ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย ตอนพิเศษ 1
ตอนพิเศษ 1“เจ้าปกครองเมืองซึ่งตอนนั้นยังเป็นเพียงทายาท ขี่ม้าข้ามวันข้ามคืนเพื่อกลับมาเจอกับภรรยาที่รักเป็นครั้งสุดท้าย แต่สวรรค์กลับเมตตาเมื่อเขามาถึงเมือง ก็ได้รับการรักษาจากหมอเทวดาจนปลอดภัย หลังจากนั้นเจ้าปกครองเมืองผู้เป็นบิดา เหน็ดเหนื่อยจากการดูแลบ้านเมือง พอเห็นบุตรชายเติบโตพร้อม จึงยกหน้าที่การปกครองเมืองนี้ให้แก่เจ้าปกครองเมืองหลิงจงตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา”เสียงพากย์ของละครเงาดังไปทั่วลาน ผู้คนเบียดเสียดเข้ามาชม หลิวอวี้ คุณหนูบุตรขุนนางชั้นสูงนั่งฟังด้วยดวงตาเป็นประกาย นางถึงกับตบมือเบา ๆ อย่างตื่นเต้น ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าตนแอบหลบออกมาจากเรือนโดยไม่บอกบิดาเพราะร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงนัก หลิวอวี้ไม่ค่อยได้ออกจากบ้าน วัน ๆ ได้เพียงอ่านตำราและเรื่องเล่าในตำนาน และเรื่องราวของเจ้าปกครองเมืองหลิงจงกับแม่เมืองหลี่เหลี่ยงหรงก็คือสิ่งที่นางโปรดที่สุด“เจ้าปกครองเมืองกับแม่เมืองสู้เพื่อการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ ทำให้พวกเราไม่ต้องเผชิญกับภัยดินฟ้าอากาศ ได้มีความรู้และวิชาการมากขึ้น… ช่างเป็นตำนานความรักที่แม้แต่สวรรค์ก็ยังต้องยอมแพ้จริง ๆ“ยังไม่ทันขาดคำ เสียงหัวเราะหยันก็ดังขึ้นจากด
ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย บทที่ 34 ครอบครัว
บทที่ 34 ครอบครัวหลิงจงตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ ร่างกายยังมีเหงื่อเย็นจับทั่วตัวแต่พิษในเลือดจางลงมากแล้ว กลิ่นยาสมุนไพรยังอบอวลในห้อง นัยน์ตาคมทอดมองคนที่นั่งพับเพียบหลับคาเตียง มือบางยังจับข้อมือเขาแน่นราวกลัวว่าหากปล่อยแล้วเขาจะหายไป“เจ้าจะเฝ้าข้าทั้งคืนเลยหรือ” เขาเอ่ยแผ่วเบาหลี่เหลี่ยงหรงลืมตาขึ้น เห็นเขาตื่นก็รีบยิ้มบาง “ท่านพี่…ดีเหลือเกินที่ท่านฟื้นแล้ว”คำเรียก ท่านพี่ ที่เพิ่งออกมาจากปากนางทำให้หลิงจงหัวเราะเบา ๆ “เมื่อครู่เรียกข้าว่าท่านพี่อีกแล้วนะ คราวนี้ไม่ใช่เพราะข้าบังคับใช่ไหม”“ก็เพราะข้าอยากเรียกเอง” นางก้มหน้าตอบเบา ๆ แก้มแดงระเรื่อหลิงจงยกมือจับมือของนางไว้ “ข้าไม่อยากให้เจ้ามีเพียงหน้าที่ของภรรยา แต่ให้เจ้ามีความสุขในฐานะสตรีที่ข้ารักที่สุด”หลี่เหลี่ยงหรงเงยหน้าขึ้นสบตาเขา นางเห็นความจริงใจที่เปล่งประกายในดวงตาคู่นั้น “ข้าก็อยากมีความสุขเช่นนั้นเจ้าค่ะ… ข้าจะพยายามไม่กั้นหัวใจตนเองอีก”หลายวันต่อมา หลิงจงถูกสั่งห้ามออกไปค่ายทหาร เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในเรือนนอน ฟังเสียงบุตรหัวเราะคิกคักอยู่ในสวน และมองเหลี่ยงหรงเดินตรวจดูงานในจวน“เจ้าทำงานมากไปแล้วหรือไม่ เหลี่ย
ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย บทที่ 33 ศึกที่ต้องชนะ
บทที่ 33 ศึกที่ต้องชนะ“ท่านแม่ทัพ! เสบียงมาถึงแล้วขอรับ และมีจดหมายจากเรือนใหญ่ส่งมาด้วย” หลิงจงรีบรับจดหมายมาเปิดอ่าน ใบแรกเป็นคำแนะนำอย่างสุขุมของบิดา เตือนให้เขาอย่าสู้แบบคนเถื่อนเพราะจะเสียเปรียบ ทั้งความทนหิว ความหนาวร้อน และความโหดเหี้ยม คนเหล่านั้นย่อมมีมากกว่า แต่หากใช้กลยุทธ์ให้เหมาะสม ชัยชนะจะอยู่ไม่ไกลใบที่สองเมื่อเห็นลายมือ เขาก็อดยิ้มไม่ได้ เป็นจดหมายของหลี่เหลี่ยงหรง“รีบชนะศึกกลับมาได้แล้ว หากกลับมาได้เร็ว ข้าจะยอมเรียกท่านว่าท่านพี่สักครา” หลิงจงหัวเราะเบา ๆ ในคอ คำเพียงประโยคนั้นกลับทำให้เขารู้สึกว่าต้องชนะ ไม่เพียงเพื่อเมือง แต่เพื่อสตรีที่รอคอยเขา“พวกมันคิดว่าเรามีคนเพียงแค่นี้ไม่มีทางมีคนมาเติม” หลิงจงพูดกับตัวเองเบา ๆ “เรียกรองแม่ทัพมา!”เมื่อคนสนิทมาถึง หลิงจงก็สั่งให้ตั้งวงประชุม “เมื่อวานเจ้าบอกว่ามีคนของมันมาซุ่มดูตอนที่เราขนเสบียงใช่หรือไม่”“ขอรับท่านแม่ทัพ”“ดี ข้ามีแผนแล้ว และครานี้จะพลาดไม่ได้แม้เพียงก้าวเดียว”หลังจากพูดคุยกันอยู่สองชั่วยาม แผนการที่ฟังดูได้ผลก็ถูกเริ่มให้ดำเนินการตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเขาให้กองกำลังเสริมวิ่งมาตามทางที่เมื่อวาน มีการส
ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย บทที่ 32 สงคราม
บทที่ 32 สงครามสิ่งที่หลิงจงพูดกับบิดาในวันนั้นไม่ใช่คำขู่ลอย ๆ ชายแดนเริ่มมีปัญหามากขึ้นทุกวัน ราวกับพายุใหญ่ที่รอเพียงเวลาเหมาะสมจะถาโถมเข้าใส่ เขาเองก็เตรียมตัวรบมาตลอด เพียงแต่รอให้ข้าศึกเคลื่อนไหวก่อนช่วงหลัง ๆ นอกจากออกไปฝึกกองทัพ เขาก็ใช้เวลาอยู่กับบุตร ๆ และหลี่เหลี่ยงหรงให้มากที่สุด“ช่วงนี้มีอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ ข้าเห็นเหล่าขุนนางพูดคุยถึงแคว้นอื่นบ่อย ๆ หากจะเกิดอะไรขึ้นท่านก็ต้องแจ้งข้านะเจ้าคะ จะได้ตุนข้าวของเอาไว้ ไม่เพียงแค่สำหรับคนในจวน แต่ต้องคิดเผื่อชาวเมืองด้วย”หลิงจงหันมามองนางด้วยสายตาลึกซึ้ง “เจ้าเป็นห่วงทุกคน แล้วเป็นห่วงข้าหรือไม่”“ย่อมต้องเป็นห่วงสิเจ้าคะ ท่านเป็นบิดาของลูก ๆ ของข้า”“หาใช่คนรักของเจ้าหรือ” เหลี่ยงหรงเงียบไปครู่ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “เรื่องนั้น…ท่านพยายามอยู่ไม่ใช่หรือ”คำพูดนั้นทำให้หลิงจงยิ้มบาง ๆ จริงอยู่ ช่วงนี้เขาทั้งหัดทำขนม วาดภาพ และแต่งกลอนให้กับนางราวกับกำลังเกี้ยวพา แต่มันเป็นการเกี้ยวที่เกิดขึ้นช้ากว่าปกติ ช้ากว่าจนพวกเขามีลูกแล้วถึงห้าคน “เหลี่ยงหรง ข้าพูดจริงนะ หากศึกครั้งนี้เริ่มขึ้น ข้าจะต้องออกนำรบด้วยตนเอง”“ท่านทำหน้าที่
ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย บทที่ 3 ฟ้าดินไร้ปรานี
บทที่ 3 ฟ้าดินไร้ปรานี“ท่านพ่อ เหตุใดสีหน้าท่านจึงหม่นหมองเพียงนี้” หลี่เลี่ยงหรงวางสิ่งของในมือ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเมื่อเห็นบิดากลับมาจากการประชุม สีหน้าคร่ำเคร่งผิดปกติ บัณฑิตหลี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ไม้เก่า ๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด“แม้จะเรียกพวกเราเหล่าบัณฑิตไปด้วย แต่ดูเหมือน
ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย บทที่ 2 เศษจานและหัวใจ
บทที่ 2 เศษจานและหัวใจเพล้ง เสียงจานตกกระแทกพื้นกระเบื้องเก่า ๆ ก่อนที่ขนมเฉียวกั่วจะตกกระจายพื้นเต็มพื้น “ข้าไม่ได้ตั้งใจ” หลิงจงเอ่ยเมื่อมือที่เขายกขึ้นอย่างรำคาญใจกลับปัดขนมที่หลี่เหลี่ยงหรงบุตรสาวของอาจารย์ชายหนุ่มนำมาให้“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” หลี่เหลี่ยงหรงฝืนยิ้มเหมือนกับไม่เป็นอะไร ก่อนจะทรุด
ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย บทที่ 1 วิ่งตามหัวใจไร้รัก
บทที่ 1 วิ่งตามหัวใจไร้รักหลี่เลี่ยงหรงเดินถือห่อผ้าผืนเล็ก ๆ ไว้ในมือ กลิ่นหอมจาง ๆ ของขนมงาคั่วลอยอวลขึ้นพร้อมไอร้อนอุ่นที่ยังไม่จางหาย นางยืนนิ่งอยู่หน้าศาลากลางจวนหลิงอัน ใจเต้นแผ่วเบาไม่ต่างจากเช้าวันก่อน และวันก่อนหน้านั้น“คุณชาย…วันนี้ลองชิมขนมที่ข้าทำดูเถิดเจ้าค่ะ” เสียงของนางเบา หากเปี่ย
ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย บทนำ
บทนำเมืองหลิงอัน…ดินแดนอันงดงามท่ามกลางขุนเขาและสายน้ำ ทว่ายากจะเอื้อมถึงความยุติธรรมจากราชสำนักณ ที่แห่งนี้ ผู้ปกครองมิใช่ผู้ถูกแต่งตั้งจากใต้หล้า หากแต่คือเหล่าตระกูลบันดาศักดิ์ซึ่งถือกำเนิดจากสายเลือดของกษัตริย์ในอดีต พวกเขามีขนบของตนเอง มีกฎหมายของตนเอง และมิเคยยอมก้มหน้าให้ผู้ใด แม้จะอยู่ใต
Vous vous intéresseriez aussi à
ชายาหมอเทวดาตัวแสบ: ดื้อรักท่านอ๋องเทพสงคราม
เย่ชิงขวง133.2K Vuesชายาข้ามภพ
หลินซินเหยียน30.4K Vuesซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์
Little_Hua เสี่ยวฮวา32.0K Vuesพระชายาหมอยาพิษเทวดาสะเทือนลั่นเมืองหลวง
นางสาวซินหยู่164.9K Vuesนิยายเรื่องนี้ข้าคือตัวร้ายจริงหรือ
Tastsu63 Vuesยั่วรักแม่ทัพต่างแดน
คุณยายจิ้งจอก38 Vuesเชลยเสน่หา
อักษรามณี201 Vuesนิยายเซต ข้ามภพมาทวงแค้นให้เจ้าของร่างยุค80 (3 เรื่องจบ)
บ้านนิยายบายโซ236 Vues
