บทที่ 2 เศษจานและหัวใจ

บทที่ 2 เศษจานและหัวใจ

เพล้ง เสียงจานตกกระแทกพื้นกระเบื้องเก่า ๆ ก่อนที่ขนมเฉียวกั่วจะตกกระจายพื้นเต็มพื้น

“ข้าไม่ได้ตั้งใจ” หลิงจงเอ่ยเมื่อมือที่เขายกขึ้นอย่างรำคาญใจกลับปัดขนมที่หลี่เหลี่ยงหรงบุตรสาวของอาจารย์ชายหนุ่มนำมาให้

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” หลี่เหลี่ยงหรงฝืนยิ้มเหมือนกับไม่เป็นอะไร ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงกับพื้นและค่อย ๆ เก็บเอาขนมที่นางอุตส่าห์ตั้งใจทำทิ้ง

เพราะเห็นว่าใกล้เทศกาลซีซี และคนที่หมายปองก็มาถึงเรือนจึงเร่งเอาขนมเฉียวกั่วออกมาต้อนรับ แต่อีกฝ่ายคงไม่สนใจขนมถูก ๆ เช่นนี้ หรือไม่ก็ไม่อยากรับของที่สื่อความหมายจากนาง

“อย่าทำท่าทางสำออยเช่นนั้น ทำเหมือนกับข้าเป็นคนผิดทั้ง ๆ ที่เป็นเจ้าที่ผิด เจ้าไม่ควรยัดเยียดของเช่นนี้ให้กับคนอื่นโดยที่เขาไม่ได้ร้องขอ จำเอาไว้ว่าข้าไม่ได้อยากได้ของไร้ค่าเช่นนี้จากเจ้า” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา

หลี่เหลี่ยงหรงไม่ได้เอ่ยอะไรตอบกลับไปนางทำเพียงแค่เก็บขนมที่พื้นไปเงียบ ๆ ทำให้ชายหนุ่มที่นั่งรออาจารย์ของตนถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

ทางด้านนาง แม้จะพยายามรีบเก็บเศษจานกระเบื้องที่แตกและเศษขนมที่กระจายแต่มันก็ทำได้ยาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนางคิดถึงมูลค่าของขนมเหล่านี้

แต่ต่อให้นางเจียดเงินที่มีน้อยไปซื้อส่วนผสมมาก็จะปล่อยทิ้งให้กระจายเลาะเทอะอยู่ที่ห้องโถงเช่นนี้ไม่ได้ เพราะบิดาของนางใช้สถานที่แห่งนี้สอนศิษย์ด้วย แค่เรือนเก่าคร่ำคร่าก็แย่พอแล้ว หากยังมีคราบอะไรเปรอะเปื้อน ศักดิ์ศรีของบิดาของนางคงยิ่งเสื่อมถอย

แต่ระหว่างที่หลี่เหลี่ยงหรงกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบขนมชิ้นสุดท้ายที่อยู่ห่างออกไป ฝ่าเท้าของหลิงจงก็เหยีบลงไปที่ขนมชิ้นนั้นต่อหน้าต่อตา เขาไม่ได้เหลียวมองนางที่ชะงักกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ชายหนุ่มเพียงแค่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและรำคาญใจก่อนจะเดินจากไป

“ฝากบอกอาจารย์ด้วยว่าข้าแวะมาหา”

“เจ้าค่ะ” หลี่เหลี่ยงหรงเอ่ยตอบรับเสียงแผ่ว หัวใจของนางแหลกสลายเฉกเช่นเดียวกันกับขนมที่ถูกเหยียบย่ำ แต่นางก็รู้ดีว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก และก็คงไม่ใช่ครั้งสุดท้าย แม้จะเจ็บปวดที่ถูกอีกฝ่ายมองด้วยสายตาราวกับนางเป็นสิ่งไร้ค่าไร้ราคา แต่นางก็เคยชินไปเสียแล้ว

เพราะทุกอย่างมันผิดที่นางเอกที่ดันไปมีใจให้กับคนที่นางไม่คู่ควร

หลี่เหลี่ยงหรงมองไปยังเงาหลังของหลิงจงที่เดินห่างออกไป เขาที่อยู่ใต้แสงแดดช่างดูสง่างามต่างกับนางที่อยู่ท่ามกลางห้องโถงที่อับชื้นเพราะฝุ่นและขาดการบำรุงรักษา

มือที่จับเก็บจานกระเบื้องเผลอกำแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมา ไม่ว่าจะกี่ครั้งที่นางเข้าหาบุตรชายคนเดียวของเจ้าปกครองเมือง ทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ อีกฝ่ายล้วนแสดงท่าทางหลบเลี่ยงนางอยู่ตลอดเวลา ไม่ทำท่าทางที่เย็นชาเหมือนกับไม่พอใจใส่ก็ เอ่ยวาจาตัดรอน

เป็นนางที่ผิดที่เอ่ยความในใจไปไม่ระวัง แล้วอีกฝ่ายก็มาได้ยินเข้า พอรู้ว่าหลิงจงรู้แทนที่นางจะหลบเลี่ยงกลับยิ่งเข้าหา ทำให้เขารังเกียจ

“โอ๊ย...” ดวงตาที่เริ่มมีน้ำซึมหันกลับมามองหยดเลือดที่ไหลออกมานิ้วมือ แม้มือจะเจ็บแต่ในใจของหลี่เหลี่ยงหรงกลับเจ็บยิ่งกว่า นางปล่อยน้ำตาที่กลั้นเอาไว้อย่างยากลำบากออกแม้

นางไม่มีสิทธิ์ที่จะให้ผู้ใดเห็นว่านางเจ็บปวดจากการกระทำของเขา แต่เมื่อตอนนี้เป็นความเจ็บที่ร่างกายก็ไม่จำเป็นต้องฝืนอีกต่อไป

มือที่มีรอยเลือดถูกขยับให้แน่นขึ้นนิด พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างต่อเนื่อง

ทั้ง ๆ ที่บอกกับตัวเองเสมอว่าสักวันเขาจะเปลี่ยนแปลง แต่แววตาที่มองนางนั้นไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

“หรงเอ๋อร์ลูก เจ้าเป็นอะไร” นางหันไปมองบิดา ก่อนจะแบะปากร้องไห้ออกมา “ท่านพ่อข้าขอโทษข้าทำจานใบโปรดท่านแตกเสียแล้ว”

“ช่างเถอะลูกจานแตกแล้วก็แตกไป แต่มือของเจ้าเนี่ย มาให้พ่อทำแผลให้ก่อนดีกว่า แล้วนี่ไปทำอย่างไรเข้าถึงได้ถูกบาดลึกเช่นนี้”

“ข้าไม่ระวังเองเจ้าค่ะ เลยทำให้ตนเองเจ็บ” คำพูดนั้นไม่ได้โกหกเลยแม้เพียงนิด เพราะนางไม่ระวังคาดหวังกับเรื่องความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง จึงได้เจ็บปวดเช่นนี้

หลี่เหลี่ยงหรงมองบิดาที่กำลังทำแผลให้ตน นางไม่อาจจะเอ่ยบอกได้ว่าหลิงจงแวะมาไม่เช่นนั้นบิดาของนางคงรู้เป็นแน่ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเขา

“เมื่อครู่พ่อเจอกับคุณชายหลิงจง เขาบอกว่ากำลังจะมาหาพ่อแต่เจอเข้าพอดี”

“หรือเจ้าคะ” คนมีอายุลอบดูอาการบุตรสาว ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“ท่านพ่อมิต้องกังวลเจ้าค่ะ ข้ามิเจ็บ”

“ตัวข้ารู้ว่าเจ้าไม่เจ็บแต่ใจเล่า” หลี่เหลียงหรงสบตาบิดา ก่อนจะตอบไปตรง ๆ

“ข้าไม่เจ็บเจ้าค่ะ ว่าแต่เขามาบอกอะไรท่านพ่อหรือเจ้าคะ”

“ช่วงนี้เกิดภัยพิบัติบ่อย เจ้าปกครองเมืองก็เลยเรียกหาเหล่าบัณฑิตไปชุนนุมเพื่อหาวิธีแก้ไข”

“ท่านพ่อจะต้องคิดวิธีดี ๆ ได้แน่เจ้าค่ะ” คนเป็นพ่อสีหน้าหมองลง ต่อให้เขาจะมีวิธีดี ๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะมีใครฟังบัณฑิตแก่ ๆ คนนี้หรือไม่