บทที่ 6 เช้าตรู่ในเรือนคุณชาย

บทที่ 6 เช้าตรู่ในเรือนคุณชาย

เสียงเคาะประตูดังอยู่หน้าเรือนคุณชายเพียงคนเดียวของจวนเจ้าปกครองเมืองไม่ขาดสาย แต่ด้านในกลับเงียบสนิทราวกับไร้คนอยู่

ความผิดปกตินี้ทำให้สาวใช้ต้องไปรายงานต่อนายท่านเพราะคุณชายหลิงจงนั้นเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวอีกทั้งยังเป็นทายาทที่มีสิทธิ์สืบทอด หากเกิดเรื่องกับหลิงจง จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ในทันที

เจ้าปกครองเมืองเร่งรุดมาถึงหน้าเรือนของบุตรชายด้วยสีหน้าหนักใจก่อนจะสั่งให้คนพังประตูเข้าไปด้านใน

“เขายังไม่เปิดประตูอีกรึ”

“ยังเลยเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็พังเข้าไป”

“จะดีหรือเจ้าคะท่านพี่” ฮูหยินใหญ่แสร้งทำสีหน้ากังวล แต่ในใจกลับยินดี เพราะอยากหาเรื่องเล่นงานหลิงจงอยู่แล้ว นางเสียดายที่ไร้วาสนาให้กำเนิดเพียงบุตรสาวคนเดียว และเมื่อไม่อาจตั้งครรภ์ได้อีก จึงพยายามสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับบุตรชายของสามี แต่หลิงจงกลับเย็นชาใส่จนทำให้นางไม่ชอบขี้หน้าเขายิ่งนัก

“ต้องดีอยู่แล้ว พังเข้าไป! มีอะไรข้ารับผิดชอบเอง”

เสียงไม้ประตูถูกกระแทกจนเปิดออก ทว่าคนทั้งเรือนกลับยังคงหลับใหล

“ตายแล้ว! บัดสีบัดเถลิง!” ฮูหยิงใหญ่ร้องออกมาเสียงดังแล้วเอามือยกขึ้นปิดหน้าทำเป็นเขินอาย

“เลิกทำทีไร้เดียงสาเถอะ เจ้ามีบุตรแล้วนะ”

เสียงของเจ้าเมืองเอ่ยตักเตือนนางอย่างไม่พอใจ ไม่เห็นด้วยกับการแสดงเกินจริงของนาง เขาไม่รู้ว่านี่จะเป็นปัญหาอะไร ดีเสียอีกที่บุตรชายของเขาเริ่มได้เลือดของเขาไปบ้างแล้ว สำหรับเขา เรื่องนี้กลับทำให้โล่งใจอยู่ลึก ๆ บุตรชายที่เคยไม่แลสตรีสักนาง เริ่มมีเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลบ้างเสียทีแต่เรื่องที่ยินดีกับเรื่องที่บุตรชายไปคว้าใครมานอนด้วยก็ไม่รู้นั้นเป็นคนล่ะเรื่อง

“หลิงจง! เจ้าตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้!” คนเป็นพ่อพยักเพยิกให้คนของตนเข้าไปสะกิดบุตรชายที่ยังคงหลับสนิทไม่มีท่าทีจะตื่นต่างกับสตรีข้าง ๆ ที่เลยขยับตัวเล็กน้อยแล้ว

บ่าวไพร่รีบเข้าไปเขย่าปลุก ชายหนุ่มขมวดคิ้วรำคาญ

“รบกวนข้านัก…”

“ตื่นเดี๋ยวนี้ “เจ้ามิอายหรืออย่างไร!”หลิงจง”

เสียงของบิดาทำให้ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาแต่แทนที่เขาจะตอบกลับดึงร่างของนางที่นอนอยู่ข้าง ๆ ให้เข้ามาหาตัวมากขึ้นและนั่นก็ทำให้หลี่เหลี่ยงหรงตื่นขึ้นมาด้วย เสียงของบิดาทำให้เขาลืมตา ก่อนจะดึงร่างสตรีข้างกายมากอดแนบแน่น หลี่เลี่ยงหรง ลืมตาขึ้นมาเห็นคนมากมายในเรือนก็รีบดึงผ้าห่มคลุมตัว

“อ้าวท่านพ่อ”

“ยังจะมาพูดจาไม่ดูสถานการณ์อีก เจ้าไปฉุดสตรีที่ไหนมา”

“สตรี” หลิงจงทำเป็นนึกก่อนจะหันไปมองหลี่เหลี่ยงหรงที่ลืมตาขึ้นมาและเมื่อเจอกับคนมากมายก็ได้แต่ดึงผ้าปิดตนเองเอาไว้

“นางหรือ… บุตรสาวของอาจารย์ข้า”

“พวกเจ้าแต่งตัวแล้วออกมาคุยกับข้าให้รู้เรื่อง”

หลิงจงก้มลงมองคนที่อยู่ในอ้อมกอดของตน

“จะอยู่…หรือตาย!”

เสียงของเขาเย็นยะเยือก ราวกับคมดาบกรีดลึกลงในหัวใจนาง

“หากเลือกตายมิใช่เพียงเจ้าที่ตาย แต่บิดาเจ้าก็จะต้องพลอยดับตามไปด้วย”

ริมฝีปากหนานั้นยกยิ้มบาง รอยยิ้มที่ไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่คือการบีบคั้นให้สิ้นหนทาง

สายตาของเขามองนางอย่างผู้ถือไพ่เหนือสุด ขณะที่ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสับสนและสิ้นหวัง

“แต่หากเลือกอยู่…เจ้ากับบิดายังจะมีลมหายใจ” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนทิ่มแทงซ้ำด้วยเสียงต่ำ “เพียงแต่ตั้งแต่นี้ไป เจ้าจะต้องไร้อิสระไปชั่วชีวิต”

หลีเหลียงหรงน้ำตาคลอหน่วย หัวใจของนางสั่นสะท้านเหมือนนกที่ถูกขังอยู่ในกรงเหล็กที่ไม่มีทางออก เขาเหมือนมอบทางเลือกให้นาง แต่แท้จริงแล้วทุกประตูคือกำแพง ไม่ว่าจะก้าวไปทางใด…ก็ล้วนคือการสูญเสียแต่หากการสูญเสียนั่นคือการที่บิดานางยังคงมีชีวิตอยู่

นางยอมแล้ว

ต่อให้ชีวิตหลังจากนี้ไร้ความรักจากเขาก็ช่างมัน นางจะไม่ฝืนไขว่คว้า ไม่คาดหวังอีกต่อไป ทุกสิ่งถูกปล่อยวางในวันที่นางรู้ความจริง ว่านางถูกเลือกให้เป็นสตรีที่ต้องบูชายัน ไม่ใช่เพราะคุณสมบัติอันสูงส่งของนาง ไม่ใช่เพราะสวรรค์กำหนด แต่เพียงเพราะบิดาของนางเป็นเพียงบัณฑิตคนหนึ่ง ที่เดินทางมาจากเมืองอื่น ไร้เส้นสาย ไร้กำลังหนุนหลัง

นางถูกเลือกให้ ตาย! เพียงเพราะครอบครัวของนางอ่อนแอเกินกว่าจะต่อรองชะตาชีวิต และเขาชายผู้เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของเจ้าปกครองเมือง ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทำราวกับว่านางเป็นเพียงเศษผ้าที่ใช้แล้วทิ้ง ไม่มีค่าแม้แต่ให้เหลียวแล

เช่นนั้นแล้ว… ไม่ว่านับจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น นางก็จะไม่หวาดหวั่นอีกต่อไป ขอเพียงบิดาของนางยังมีลมหายใจอยู่ นางก็พร้อมจะยอมรับทุกสิ่งที่ชะตาจะเหวี่ยงโยนมา

เจ้าปกครองเมืองก็เดินออกจากเรือนของบุตรชายแล้วไปนั่งอยู่ที่ลานกลางเรือน ราวกับเรื่องนี้จะต้องมีการจัดการให้เด็ดขาด

“สตรีผู้นั้นต้องหลอกลวงหลิงจงแน่ ๆ”

“แต่ดูเขาก็ไม่ได้ร้อนใจอะไรนี่ ฟังเขาก่อนค่อยตัดสินใจ แต่ที่แน่ ๆ ก็คงจะต้องเตรียมเรือนเอาไว้ให้”

“แค่ห้องสักห้องในเรือนของหลิงจงก็พอมั้งเจ้าคะ”

“ไม่ได้ ที่นี่เป็นจวนเจ้าเมือง ต่อให้เป็นอนุหรือสาวใช้อุ่นเตียงก็ต้องอยู่ให้สมฐานะของพวกนาง”

ฮูหยินใหญ่แสดงสีหน้าไม่พอใจ แต่ก็พูดอะไรไม่ได้

ไม่นานนัก ทั้งสองออกมาเผชิญหน้าที่ลานกลางเรือน หลี่เลี่ยงหรงคุกเข่าเงียบงัน ไม่กล้าสบตาใคร ส่วนหลิงจงเพียงเอ่ยสั้น ๆ

ขณะเดียวกันหลิงจงก็ไม่ได้แก้ตัวอะไร เพียงแค่บอกกับบิดานางว่าเป็นของข้าแล้วก็รับเข้ามาเท่านั้น

“นางเป็นของข้าแล้ว ข้าจะรับเข้ามา”

เจ้าปกครองเมืองเลิกคิ้ว “เจ้าพูดง่ายนี่”

“ก็ไม่ใช่เรื่องยากอันใดนิท่านพ่อ”

“เช่นนั้นก็รับนางมาเป็นอนุของเจ้าก็แล้วกัน”

คิ้วของหลิงจงขมวดน้อย ๆ

“เจ้ายังไม่ได้ตบแต่งภรรยาเอกก็รับอนุแล้ว ที่จริงไม่เหมาะแต่ก็ช่างเถิด ดีกว่าเจ้ามิแลสตรีเลยสักนาง”

“แต่ท่านเจ้าเมือง บางทีนางอาจจะ...” ฮูหยินใหญ่ที่ไม่ถูกชะตากับสตรีนางนี้พยายามพูดคัดค้าน

“คำที่ข้าพูดไปแล้วหรือว่าจบตามนั้น” น้ำเสียงหนักแน่นตัดบททุกคน เจ้าปกครองเมืองกำลังจะลุกขึ้นแต่แต่ยังไม่ทันจบเรื่อง คนของศาลหลักเมืองก็มาถึงที่จวนเข้าเสียก่อน

“ท่านเจ้าเมืองเกิดเรื่องแล้วขอรับ เทพธิดาที่พาตัวมาเมื่อวานหายไป ข้าจะขอให้ท่านใช้กองกำลังตามหา...นาง” คำสุดท้ายเจ้าศาลหลักเมืองชี้ไปยังสตรีที่คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ กันนั้นมีหลิงจงยืนอย่างไม่สบอารมณ์ ซึ่งใครก็รู้ว่าเขาเป็นบุตรชายคนโปรดของเจ้าปกครองเมือง ขัดใจไม่ได้

“นางไหน” หลิงจงหันขวับ สายตาเย็นเฉียบ ถามอีกฝ่ายเสียงนิ่ง

““นาง…นางนั่นแหละ!” เป็นนางที่ข้าตามหาอยู่”

เจ้าปกครองเมืองขมวดคิ้ว “นางเป็นอนุของบุตรชายข้าจะเป็นเทพธิดาที่บริสุทธิ์ได้อย่างไง”

“แต่ว่า...”

“ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น เรื่องนี้จบเพียงเท่านี้!”

เจ้าศาลหลักเมืองกำมือแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยว คิดว่ากำจัดหนามยอกอกแล้วแท้ ๆ แต่กลับกลายเป็นว่านางกลับเข้ามาอยู่ในจวนเจ้าเมืองอย่างสมศักดิ์ศรี

“ยังจะยืนรออะไรอยู่”

“ขอรับข้าจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้”

เจ้าศาลหลักเมืองจากไปแล้ว คนสลายตัว หลี่เลี่ยงหรงยังคงคุกเข่านิ่ง ไม่รู้ว่าควรจะโล่งใจหรือหวาดหวั่น นางไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกเช่นไรกับสถานการณ์นี้

“ข้าจะกลับไปหาท่านพ่อ”

“ข้าจะให้คนพาไป และไปขนของของเจ้ามาด้วย”

หลิงจงหันไปหาฮูหยินใหญ่ ก่อนจะเอ่ยบอกนาง “รบกวนแม่ใหญ่จัดกาช่วยหาคนดูแลนาง และจัดเรือนให้นางอยู่ใกล้ข้าหน่อย ข้าไม่อยากเดินไกล”

กล่าวจบเขาก็เดินจากไปโดยไม่หันมามองหญิงสาวที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่เลย