ครั้งนี้ผู้ใดถูกเจ้าทุบตีอีกเล่า

มิรู้เลยหรือว่าบุรุษเช่นเซียวหานจวินเป็นคนเช่นใด เขาไม่ไหวหน้าผู้ใด อีกทั้งรังเกียจสตรีใจกล้าเช่นที่ไป๋อี้เจียวกระทำ เมื่อสองปีก่อน มีสตรียื่นผ้าเช็ดหน้าให้เซียวหานจวินหลังจากที่เขาแข่งขันตีคลีเสร็จเพื่อซับเหงื่อ เขาด่าทอเสียจนตระกูลสตรีนางนั้นอับอาย จนต้องแต่งบุตรสาวออกไปอยู่ไกลจากเมืองหลวง

ยังไม่นับอีกหลายเรื่องที่เขาใจกล้าถึงขั้นไปพบบิดามารดาของสตรีที่เข้าหาเขา เพื่อบอกกล่าวเรื่องที่บุตรสาวของพวกเขาได้กระทำ ทั้งยังสั่งให้บิดามารดา คอยสั่งสอนบุตรสาวของตนเองให้ดี

การกระทำให้ร้ายกาจของเขา ไม่มีผู้ใดกล้าหาเรื่อง หรือไปขอให้ตระกูลเซียวจัดการ ด้วยเซียวหานจวินเป็นข้อยกเว้นสำหรับตระกูลเซียว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตระกูลเซียวรักเขามากเกินไปจึงไม่จัดการ หรือว่าเลิกใส่ใจเขาแล้วกันแน่

อีกทั้งเซียวหานจวินยังเป็นพระญาติใกล้ชิดของฮองเฮา ที่พระองค์ทรงรักใคร่มาตั้งแต่เล็ก แม้แต่ฮ่องเต้เองก็เอ็นดูเซียวหานจวินจนถึงขีดสุด เขาเคยก่อเรื่องทุบตีองค์ชายในวังหลวง ฮ่องเต้เมื่อทรงทราบเรื่องก็เพียงแต่พระสรวลออกมาอย่างพอใจเท่านั้น ตรัสเพียงแค่เป็นการละเล่นของเด็กๆ เท่านั้น

แม้แต่องค์ชายเขายังกล้าทุบตี แล้วบุตรหลานขุนนางที่ถูกทุบตีจะกล้าไปเอาเรื่องกับเขาได้อย่างไร ได้แต่เตือนบุตรหลานของตนเองว่าอย่าได้เข้าใกล้หรือหาเรื่องใส่ตัวเป็นอันขาด

ต่างจากไป๋ถิงเหวินที่ดูจะเข้ากันได้อย่างดีกับเซียวหานจวิน จนถึงเรียกได้ว่ามีเซียวหานจวินที่ใดก็จะพบไป๋ถิงเหวินที่นั่น เช่นนั้นจึงไม่แปลกที่ไป๋ถิงเหวินจะรู้เรื่องจดหมายสารภาพรักของไป๋อี้เจียว

“น้องรองช่างตามืดบอดเสียจริง เห็นก้อนดินเป็นหยกเนื้อดีไปได้” ไป๋อี้เหยาเบ้ปากออกมา

“อาจวินนับเป็นบุรุษที่ดี หากข้าเป็นสตรีก็คงจะอยากได้คนเช่นเขาเป็นสามี หากได้อาจวินมาเป็นน้องเขยข้าเองก็วางใจ” ไป๋ถิงเหวินมองน้องสาวอย่างหยอกล้อ ด้วยรู้ดีว่าน้องสาวของตนเกลียดชังเซียวหานจวินเข้าไส้

“ถุย ถุย ถุย ท่านรีบถุยน้ำลายออกมาเร็วเข้า พูดเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร ต่อให้ทั่วทั้งแคว้นต้าฉี เหลือเพียงเซียวหานจวินเป็นบุรุษผู้เดียว ข้าอยู่เป็นสาวแก่ในจวนเสียดีกว่า”

“ฮ่า ฮ่า หากเจ้าเอ่ยเช่นนี้ต่อหน้าอาจวินต้องถูกเขาทุบตีเป็นแน่”

“ข้าต้องกลัวเขาหรือไร ท่านเป็นพี่ชายของข้าจะยืนมองข้าถูกทุบตีหรือ”

สองพี่น้องพูดคุยเล่นกันอยู่นาน พอรับมื้อเย็นร่วมกันแล้ว ทั้งสองต่างก็แยกย้ายไปพักผ่อน โดยไม่ยอมไปร่วมรับมือเย็นที่ห้องโถงเรือนหลัก

ทางด้านเซียวหานจวินเมื่อกลับถึงจวนตระกูลเซียว ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวก็เรียกตัวหลานชายเข้าไปพบทันที

“ไปก่อเรื่องมาอีกแล้วหรือ ตัวของเจ้าทำขึ้นจากดินโคลนหรืออย่างไรถึงได้ไม่รู้สึกเจ็บปวด” นางมองหลานชายเพียงคนเดียวอย่างปวดใจ ก่อนจะให้สาวใช้ไปหายามาทาใบหน้าของเขา

“ตัวข้าจะทำจากดินได้อย่างไรเล่าท่านย่า หากเป็นเช่นนั้นโดนน้ำมิสลายหายไปแล้วหรือขอรับ” เขาหยิบของวางขึ้นมากิน

“ดูพูดเข้า แล้วครั้งนี้ผู้ใดถูกเจ้าทุบตีอีกเล่า”

“เจ้าแซ่หลี่ขอรับ” เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“หลานชายเสนาบดีหลี่หรือ? มิใช่ว่าก่อนหน้าเจ้าก็กินเที่ยวกับเขาอยู่หรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

“หึ บุรุษปากมากเช่นนั้นข้าไม่คบหาให้เปลืองความคิดหรอกขอรับ”

“ยังจะมีผู้ใดปากมากเช่นเจ้าอีกหรือ” นางมองค้อนหลานชาย “เจ้าโตเพียงนี้แล้ว ต่อไปอย่าได้อารมณ์ร้อนอีกเลย”

“หลี่หยางพูดเรื่องชาติกำเนิดของข้า ท่านย่าว่าข้า...ไม่ควรทุบตีเขาเช่นนั้นหรือขอรับ”

ครั้งนี้กลายเป็นฮูหยินผู้เฒ่าเซียวที่มีโทสะ “ไปตามพ่อบ้านมาพบข้า”

เซียวหานจวินยังคงนั่งกินของว่างอย่างสบายใจ เขากดยิ้มเยาะที่มุมปาก เมื่อนึกถึงความโชคร้ายของตระกูลหลี่ในไม่ช้านี้

เรื่องชาติกำเนิดของเซียวหานจวินนับว่าเป็นเรื่องต้องห้ามที่ไม่ควรพูดออกมา แม้จะไม่อาจปิดปากทุกคนที่สงสัยได้ แต่ทุกคนย่อมรู้ดีแก่ใจว่าหากพูดออกมาให้คนตระกูลเซียวรับรู้ ย่อมต้องเตรียมใจรับผลที่จะตามมา