Beranda / รักโบราณ / ท่านพี่ได้โปรดอย่าลืมข้า / ตอนที่ 12 พวกข้าไม่มีเงิน

Share

ตอนที่ 12 พวกข้าไม่มีเงิน

Penulis: JAOTUNTEE
last update Tanggal publikasi: 2025-01-10 15:47:11

ตอนที่ 12  พวกข้าไม่มีเงิน

“ไหนเจ้าบอกว่าไม่ไกลมิใช่หรือ.. เหตุใดหมู่บ้านที่เจ้าว่ายังไม่ถึงเสียที” เสี่ยวจ๋ายหันไปถามเจียอวี่ พร้อมทั้งสลับมองใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของหลี่เฟยหลง ที่คล้ายกับว่าเธอนั้นเดินด้วยท่าทางที่แสนจะสบาย ไม่ได้แสดงอาการเหน็ดเหนื่อยออกมาเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าบ่นเช่นนี้.. ข้ากำลังคิดว่าเจ้าเหนื่อยนะเจ้าจิ้งจอก” และเพราะสหายตัวน้อยนี้ช่างน่าหยอกเย้า เจียอวี่ได้ที่จึงหยุดนิ่งไม่ได้ขยับ พร้อมทั้งหันไปมองใบหน้าของเสี่ยวจ๋ายที่ทำหน้าหงิกงออย่างไม่ค่อยจะสบอารมณ์

“ข้าไม่ได้เหนื่อย!” แต่เพราะคำพูดที่น่าจะทิ่มแทงหัวใจจึงทำให้จิ้งจอกน้อยอย่างเสี่ยวจ๋ายนั้นสะบัดหน้าหนี ก่อนจะหันขวับมามองที่หลี่เฟยหลงนิ่งอย่างมีความหมาย

“เพ่ยเพ่ย.. เจ้าขี่หลังข้าดีหรือไม่” จิ้งจอกน้อยเอ่ยถามสหายซึ่งเป็นสตรีเพียงนางเดียวอย่างอ่อนโยน 

“ข้าไม่เหนื่อย” แต่เมื่อได้ยินคำตอบของเธอแล้วนั้น เสี่ยวจ๋ายที่มองหน้าเธฮไม่กะพริบได้แสยะยิ้มจนกว้างออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ หลี่เฟยหลงมองหน้าเจ้าจิ้งจอกหัวขาวตัวนี้อย่างชั่งใจ

“เช่นนั้น~ ข้าแปลงกายเป็นจิ้งจอกตัวน้อยน่ารักให้เจ้าอุ้มดีหรือไม่.. ขนของข้านั้นนุ่มมาก.. ตัวก็เล็กนิดเดียว.. เจ้าไม่เหนื่อยมากนักหรอก” เฟยหลงจ้องหน้าเสี่ยวจ๋ายด้วยสายตาที่ไร้อารมณ์ พร้อมกันนั้นยังลอบถอนหายใจเสียงดังในท่าทางเอือมระอา

“เจ้าจิ้งจอกตัวน้อยหัวขาวไร้เรี่ยวแรง~ เจ้าดูนั่นนะ..” เจียอวี่เดินเข้าไปจับไหล่ทั้งสองของเขาให้หันหลังไปอีกด้าน พร้อมทั้งชี้นิ้วเรียวไปที่หนึ่งที่มองดูคล้ายหมู่บ้านอยู่ลิบตา

“แล้วทำไมเจ้าเพิ่งบอก!” เสี่ยวจ๋ายหันหลังกลับมาจ้องหน้าเจียอวี่เขม็ง

“แล้วเหตุใดเจ้าไม่ถาม” เฟยหลงที่ยืนฟังมานาน เอียงคอไปถามสหายตัวน้อยพร้อมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะเดินผ่านทั้งสองไปยังหมู่บ้านนั้นที่อยู่ไม่ไกลนัก

จนเมื่อทั้งสามที่เดินถกเถียงกันมาจนถึงสถานที่แห่งนี้ ใช้สายตากวาดมองกลับไม่ใช่หมู่บ้านอย่างที่เข้าใจแต่เป็นโรงเตี๊ยมประหลาดที่ดูลึกลับอยู่ข้างทาง สามเกลอเดินเข้ามาด้านในที่ดูคล้ายว่าจะไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตอื่นนอกจากพวกเขา นั่นทำให้ทั้งหมดต้องเดินตรวจสอบภายในโรงเตี๊ยมแห่งนี้อย่างระวัง

ปึง!

แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสามจะได้สำรวจที่แห่งนี้จนถ้วนที่ ได้มีชายฉกรรจ์สวมชุดสีดำทะมึนน่าเกรงขาม ผลักประตูจนเกิดเสียงดังเดินเข้ามาอย่างอุกอาจ

“เถ้าแก่อยู่ไหน!”

ชายฉกรรจ์ผู้นี้เดินผ่านทั้งสามไปนั่งที่โต๊ะอย่างไม่นึกสงสัยหรือสนใจพวกเธอ พร้อมทั้งตะโกนเสียงดังอย่างคุ้นเคยและเหมือนว่านี่จะเป็นรหัสลับ เพราะทันทีที่ชายคนนี้ตะโกนเรียก เถ้าแก่ของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ก็เดินออกมาจากมุมหนึ่งของร้าน

ทั้งสามมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ แต่ความแปลกใจนี้ไม่ใช่เพราะเถ้าแก่มาจากไหนแต่แปลกใจที่หน้าตาของเถ้าแก่โรงเตี๊ยมนี้ กลับเหมือนชายฉกรรจ์ผู้นั้นไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่น้อยราวกับว่าเป็นคนเดียวกัน

“อาคมบังตา”

เจียอวี่เอ่ยขึ้นพร้อมเสี่ยวจ๋าย ทั้งสองดูไม่ตกใจกับเหตุการณ์นี้มากนัก แต่สำหรับมนุษย์ยุคปัจจุบันเช่นหลี่เฟยหลงแล้ว แม้จะท่องไว้ในใจว่านี่คือโลกนิยายมิติลี้ลับที่อะไรก็เกิดขึ้นได้ แต่เมื่อพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้จริง ๆ ทุกอย่างกลับยังน่าตื่นเต้นจนหัวใจเต้นรัวไม่มีผิด

“พวกเจ้ารู้จักอาคมนี้งั้นหรือ” เฟยหลงเอนกายขยับใบหน้าไปถามทั้งสองด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกระซิบ

“ไม่ใช่อาคมที่หายาก.. แต่น้อยคนมากที่จะใช้มันได้” เจียอวี่เองขยับใบหน้าเอนมาตอบด้วยเสียงแผ่วเบา

“เจ้าสาม.. พวกท่านจะเข้ามาหรือไม่” และเพราะทั้งสามคนตั้งใจกระซิบคุยกันอย่างออกรสออกชาติ ทำให้เมื่อเถ้าแก่ผู้นั้นหันมาเอ่ยถาม พวกเขาเป็นต้องสะดุ้งอย่างช่วยไม่ได้

“เข้า.. เข้าขอรับ”

เจียอวี่เอ่ยขึ้นก่อนจะส่งสัญญาณให้ทั้งสามคนเดินเข้าไปนั่งโต๊ะที่ห่างจากบุรุษผู้นั้นไม่มาก หลี่เฟยหลงหันไปมองเถ้าแก่ที่เดินเข้าไปด้านหลังแม้นว่าพวกเขาจะยังไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาเลยสักคำ ก่อนจะเดินออกมาพร้อมอาหารมากหน้าหลายตา ถูกนำออกมาวางตรงหน้าด้วยใบหน้าของเจียอวี่

“เชิญขอรับ” เถ้าแก่ประหลาดผู้นี้เอ่ยขึ้นเพียงแค่นั้น

ก่อนจะเดินหายไปทางด้านหลัง เฟยหลงหยิบกล่องเข็มเงินออกมาจิ้มอาหารทั้งหมด ข้อดีของการเขียนนิยายจีนโบราณก็เหตุนี้แหละนะ ปกติทำได้แค่เขียนลงไปบนคีย์บอร์ดตอนนี้กลับได้ใช้งานจริง เริ่มสนุกกับชีวิตในโลกนี้เสียแล้วสิ เวลาผ่านไม่ถึงถ้วยชา เมื่อเข็มเงินไม่เปลี่ยนสีแสดงว่าอาหารพวกนี้ปลอดภัย

ปึง!

และทันทีที่น่องไก่ชิ้นโตกำลังเข้าปากของเฟยหลง บุรุษชุดดำผู้นั้นได้กระแทกวางก้อนเงินสามก้อนลงบนโต๊ะตัวนั้นจนเกิดเสียงดัง ก่อนที่จะเดินผ่านทั้งสามไป มีแวบหนึ่งที่เขาหันมามองเธอด้วยหางตาอย่างนึกสงสัย แต่ก็เป็นเพียงแวบเดียวเท่านั้น

“เฮ้อ~” เฟยหลงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกแบบไม่ปิดบัง

ผู้ชายที่หน้าตาน่ากลัว มิหนำซ้ำรูปร่างของเขายังน่าเกรงขามเพียงนั้นหากเกิดอยากหาเรื่องขึ้นมา มีเพียงหนึ่งหญิงที่ไม่รู้เรื่องราวการต่อสู้แม้แต่น้อย หนึ่งชายที่เพิ่งหายจากการป่วยและดูเหมือนว่าจะไม่มีท่าทีว่าจะต่อสู้เป็น และอีกหนึ่งตัวที่เอาแต่หยิบปลาและน่องแกะไปกินแบบไม่สนใจใคร รวมกันแล้วยังมองไม่เห็นหนทางชนะเลยแม้แต่นิด

“เจ้ากินได้แล้ว.. อย่าได้กังวลนักเลยพวกข้าดูแลเจ้าได้” เจียอวี่เอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงจริงจังหนักแน่น จนเมื่อทั้งสามจัดการกับอาหารทั้งหมดเรียบร้อย

“อาอวี่~ เจ้ามีเงินจ่ายอาหารมื้อนี้ใช่หรือไม่” เฟยหลงเอ่ยถามเจียอวี่ทันทีที่กินเสร็จด้วยน้ำเสียงที่เรียกว่าอ่อนหวานที่สุดเท่าที่จะทำได้ พร้อมทั้งส่งสายตากะพริบปริบ ๆ อย่างน่ารักน่าเอ็นดู

“อาเพ่ย~ เจ้าคงไม่ได้ลืมหรอกใช่หรือไม่.. ว่าเดิมทีตัวข้านั้นถูกชิงทรัพย์จนเกือบตายถึงได้ไปอยู่กับเจ้า” เจียอวี่ยกยิ้มแห้งให้เธอ ก่อนที่ทั้งคู่จะหันไปมองหน้าคนที่กินจนท้องแน่นอย่างต้องการที่พึ่งพิง แต่เมื่อคิดได้ว่าเสี่ยวจ๋ายนั้นเป็นเพียงจิ้งจอกน้อยที่ตกสวรรค์ทั้งสองจึงหันกลับมามองหน้ากันก่อนจะเงียบกริบปิดปากสนิท

“พวกเจ้าเป็นอันใดกัน.. กินไม่อิ่มงั้นหรือ” เจ้าจิ้งจอกหัวขาวที่ลุกขึ้นมายืนเต็มความสูง หันมองหน้าเฟยหลงสลับกับมองหน้าเจียอวี่อย่างไม่เข้าใจ

“ไม่ใช่อย่างนั้น..” เฟยหลงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำราวกับไม่อยากเอ่ยถึง

“เจ้าสองคน.. วิ่งไวหรือไม่” เจียอวี่กระซิบขึ้นด้วยคำถามที่ทั้งสองเข้าใจ เสี่ยวจ๋ายยิ้มกว้างพร้อมทั้งยังกางกรงเล็บอวดอย่างน่าหมั่นไส้

“ไม่นะ!” และเพราะสิ่งที่คิดมันกำลังจะเกิดขึ้น เจียอวี่และเสี่ยวจ๋ายหันมองรอบโรงเตี๊ยมด้วยท่าทางที่น่าสงสัย และเมื่อไม่เห็นคนอื่นทั้งสองจึงกระชากมือของเฟยหลงวิ่งออกจากโรงเตี๊ยมทันที

ปึก!

“โอ๊ย”

“พวกท่านจะรีบไปหรือขอรับ”

เสียงของเถ้าแก่เดินมาทางด้านหลัง ทันทีที่ทั้งสามวิ่งชนกับประตูอย่างแรงจนเฟยหลงที่ไม่ทันระวังตัวกระเด็นไปกองที่พื้นอย่างน่าเวทนาโดยที่ทั้งสองคนไม่เป็นอะไรเลย ดีมาก!

“เถ้าแก่.. คือมิใช่แบบนั้น พวกเราแค่ เอ่อ..” เจียอวี่ที่ไม่รู้ว่าจะหาคำไหนมาแก้ต่างได้แต่อึกอัก

“คือพวกข้ากินอิ่ม.. แค่อยากลองวิ่งย่อยอาหารเท่านั้น มิได้มีเจตนาอื่น มิได้มีเจตนาอื่น” เสี่ยวจ๋ายรีบดึงแขนเฟยหลงที่ยังนั่งอยู่กับพื้นขึ้นมาอย่างเร่งรีบ เจ้าจิ้งจอกหัวขาวใช้พลังของปีศาจจิ้งจอกมองในโรงเตี๊ยมให้ชัดเจน ถึงได้เข้าใจและมองเห็นว่าทุกจุดในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ปกคลุมด้วยอาคมที่ไม่รู้จัก และคาดว่าทั้งสามนั้นจะไม่สามารถออกจากที่นี่ได้ง่ายเช่นกัน

“พวกข้าไม่มีเงิน” หลี่เฟยหลงที่ยืนนิ่งอยู่นานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดังและฟังชัด ในเมื่อเรื่องราวก็มาถึงขั้นนี้แล้วอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เธอเอ่ยพร้อมทั้งเลื่อนมือเข้าไปล้วงกำมีดที่เธอเก็บไว้ในแขนเสื้อแน่น เตรียมพร้อมหากต้องตายแบบศพไร้ญาติ ก็ขอสู้สักครั้ง

“เงิน.. เหตุใดพวกท่านต้องใช้เงิน” เถ้าแก่หันมาถามด้วยใบหน้าของเจียอวี่ที่กำลังค่อย ๆ สลายไปกลายเป็นชายมีอายุที่เดินไปเก็บก้อนเงินอีกโต๊ะ แล้วหันมามองที่พวกเราอีกครั้ง

“ค่าอาหารโต๊ะนี้เพียงไม่กี่อีแปะ ส่วนสามก้อนนี้เป็นส่วนที่จ่ายแทนพวกท่าน รวมถึงม้าสามตัวด้านนอกนั้นด้วย”

คำพูดของเถ้าแก่ทำให้พวกเราหันมองหน้ากันด้วยความไม่วางใจ แต่เมื่อเฟยหลงหันไปมองที่เถ้าแก่คนนั้นอีกครั้ง เพียงในเวลาที่แสนสั้นไม่กี่วินาทีที่ตรงนั้นกลับว่างเปล่า

“หมายความว่าเช่นไรกัน” เธอหันไปเอ่ยถามเจียอวี่ที่ยืนทำหน้าครุ่นคิดอยู่เช่นเดียวกัน แต่ก็ไร้ซึ่งคำตอบ ทั้งสองได้แต่มองหน้ากันตาปริบ ๆ อย่างมึนงงและไม่เข้าใจ

“เมื่อครู่.. เถ้าแก่นั้นพูดว่าม้าสามตัว! เช่นนั้นพวกเราออกไปดูก่อนกันก่อนดีหรือไม่”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ท่านพี่ได้โปรดอย่าลืมข้า   ตอนที่ 98 เจิงฮูหยิน.. ข้ามาแล้ว

    ตอนที่ 98 เจิงฮูหยิน.. ข้ามาแล้วทั้งสี่ยืนมองเจิงอวี้เจินที่ร้องไห้อย่างน่าสงสาร สองแขนของเขากอดร่างกายของภรรยาเอาไว้แน่น ใบหน้าคมประกบจูบลงที่ริมฝีปากของนางก่อนจะขยับเลื่อนไปหอมแก้มทั้งสองข้างของเธอ พร้อมทั้งจุมพิตที่หน้าผากอย่างอ่อนโยนก่อนจะค่อย ๆ ช้อนตัวของเฟยหลงนั้นขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อเดินอุ้มนางไปวางไว้บนเตียง"ข้าขออยู่ส่งนางจนวินาทีสุดท้ายได้หรือไม่" เขาหันมามองท่านยายหลิงไถที่พยักหน้าให้เล็กน้อย เมื่อเขาได้รับอนุญาตแล้วจึงได้ขึ้นไปนอนคู่กันกับเธอบนเตียง สองแขนกอดร่างกายของเธอเอาไว้แน่นอยากสัมผัสไว้ให้นานที่สุด"พวกเจ้าทั้งสองออกไปรอด้านนอกก่อน ข้าจะเตรียมพิธีและเมื่อถึงเวลาอันสมควรข้าจะให้กู่ป๋ายออกไปเรียกพวกเจ้า" สิ้นสุดคำพูดของท่านยายสหายทั้งสองได้มองใบหน้าของเจิงอวี้เจินและหลี่เฟยหลงอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปรอด้านนอกอย่างว่าง่าย"กู่ป๋าย.. เจ้ากลัวหรือไม่" แม้ว่าเจิงอวี้เจินนั้นจะได้ยินเสียงของท่านยายและน้องชายของแม่นางเพ่ยเพ่ยคุยกัน แต่เขากลับได้หาสนใจไม่ เขาไม่สนใจเลยว่าทั้งสองจะพูดเรื่องอะไร เขาสนใจเพียงแต่เขาอยากจะกอดร่างกายของภรรยาของเขาเอาไว้ให้นานที่สุด น้ำตาของชาย

  • ท่านพี่ได้โปรดอย่าลืมข้า   ตอนที่ 97 หากนางอยู่ที่นี่.. นางจะเจ็บปวด

    ตอนที่ 97 หากนางอยู่ที่นี่.. นางจะเจ็บปวด"เหตุใดเจ้าถึงไม่ยินดี.. ในเมื่อเรื่องนี้เราทั้งสองนั้นได้คุยกันมาก่อนแล้วไม่ใช่หรือ ว่าหากจบเรื่องราวทั้งหมด ข้าจะให้ท่านพ่อของข้าไปสู่ขอเจ้า""ท่านพี่.. ข้ารักท่านอย่างที่ไม่เคยรักชายใดมาก่อน ท่านเป็นคนแรกที่ทำให้ข้ารู้จักคำว่ารัก คำว่าห่วงใย เพียงแต่ท่านหลงลืมไปแล้วอย่างนั้นหรือว่าข้ามิใช่คนในโลกใบนี้ หากเมื่อเราทั้งสองนั้นได้ตกลงปลงใจเข้าร่วมพิธีสมรสในครั้งนี้ หากข้าต้องสลายกลายเป็นเถ้าธุลีท่านจะอยู่อย่างโดดเดี่ยวข้าไม่ยินดีให้ท่านเป็นเช่นนั้น ข้าไม่ยินดีที่ให้งานมงคลสมรสของเราทั้งคู่เป็นสิ่งที่จะเหนี่ยวรั้งท่าน.. ท่านเข้าใจความรู้สึกของข้าหรือไม่""แม่นางหลี่เฟยหลง.. เช่นนั้นเจ้าฟังคำของข้าให้ดี ต่อให้ในโลกใบนี้หรือใบไหน หากเจ้าอยู่ที่ใดข้าขอให้คำมั่นสัญญาต่อฟ้าดินเพื่อเป็นพยาน ข้าจะรักเพียงเจ้าจะติดตามเจ้า ไปทุกที่ หรือต่อให้เจ้าจะทิ้งข้าไว้ในที่แห่งนี้ ทะเลเพลิง ภูเขาน้ำแข็งหรือต้องตายกี่ครั้ง ข้าก็ไม่เสียใจเลยแม้แต่น้อย ขอเพียงแค่ข้าได้รักเจ้าได้ดูแลเจ้าได้อยู่กับเจ้า แม้จะเป็นเพียงหนึ่ง วัน สองวัน เจ็ดวัน หนึ่งเดือน หนึ่งปี หรือตลอดชี

  • ท่านพี่ได้โปรดอย่าลืมข้า   ตอนที่ 96 ข้าไม่ยินดีสำหรับงานมงคลสมรสในครานี้

    ตอนที่ 96 ข้าไม่ยินดีสำหรับงานมงคลสมรสในครานี้เฟยหลงมองดูแม่นางเพ่ยเพ่ยที่กระโดดโลดเต้นไปมาราวกับว่านางนั้นกำลังทำสิ่งที่เฝ้ารอจนสำเร็จ ด้วยความดีใจของสตรีผู้นี้ที่ดูจะดีใจเกินกว่าปกติทำให้เธอรู้สึกอยากรู้อีกครั้งได้ชะโงกหน้าไปมองที่ตำราเล่มนั้นอีกครา ในตำราหมายเหตุไว้ว่าหากต้องการสิ่งใดให้นึกถึงสิ่งนั้น เป็นการซ้อนวิญญาณของสิ่งมีชีวิตอีกโลกขนานหนึ่ง"สิ่งมีชีวิตอีกโลกหนึ่ง.. เหตุใดในยุคสมัยนี้ถึงรู้เรื่องราวเหล่านี้""ข้าต้องการท่านแม่.. หากข้าสามารถเรียกวิญญาณท่านแม่ได้เรื่องราวพวกนี้ก็จะจบลง แต่หากข้าทำไม่สำเร็จวิญญาณของคนผู้นั้นที่ข้าเรียกมาต้องสะสางเรื่องราวยุ่งเหยิงที่ข้าก่อขึ้นนี้ได้เป็นแน่"แม่นางเพ่ยพูดจบก็ได้วางทุกอย่างลงบนโต๊ะ พร้อมทั้งหยิบเจ้าปลาตัวใหญ่นั้นเดินเข้าไปในครัว แม้ว่าหลี่เฟยหลงจะอยู่ที่นี่อยู่นาน แต่เธอกลับไม่รู้ว่าที่แห่งนี้ส่วนนั้นเป็นครัวที่สามารถทำอาหารได้ เพียงแต่ไม่มีอุปกรณ์ใดที่ใช้ในการทำอาหารอะไรสักอย่าง เธอมองดูแม่นางเพ่ยเพ่ยที่ใช้พลังสีทองของตนในการถอดเกล็ดปลาเสียบไม้แล้วย่าง นางใช้พลังของตนเองในการทำจนหมดสิ้นราวกับไม่ว่าเธอจะไปอยู่ที่แห่งใดย่อมไม่อด

  • ท่านพี่ได้โปรดอย่าลืมข้า   ตอนที่ 95 ซ้อนวิญญาณวิชาต้องห้าม

    ตอนที่ 95 ซ้อนวิญญาณวิชาต้องห้ามสตรีผู้นี้แผดเสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งห้องขัง สาดคำพูดต่อว่าสตรีที่สูงส่งผู้นี้อย่างไม่ได้รู้สึกเกรงกลัว แต่นอกจากที่พระสนมเอกจะไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองหรือไม่พอใจแล้ว นางกลับกำลังยกยิ้มอย่างชอบใจสายตาคู่นั้นของแม่นางเพ่ยเพ่ย มองไปทางน้องชายที่ถูกลากออกไป ราวกับหมูหมากาไก่เปรียบเหมือนว่าเขานั้นไม่ใช่สิ่งมีชีวิต ความรู้สึกคับแน่นในอกเริ่มทำให้นางไม่มีทางเลือก หากนางไม่ทำตามคำที่สนมเอกบอก ชีวิตของน้องชายนางไม่รอดแน่ แต่หากนางทำเรื่องที่พระสนมต้องการนั่นถือว่าเป็นเรื่องใหญ่มากสำหรับเธอ หากมันสำเร็จก็ไม่ได้หมายความว่าชีวิตของเธอและน้องชายจะรอด แต่ก็ไม่ได้มีอะไรการันตีว่าทั้งสองจะไม่รอด"เจ้าคิดให้ดีหากเจ้าทำมันสำเร็จข้ารับรองว่าชีวิตของเจ้าและน้องชายเจ้า จะเดินทางออกจากแคว้นฉวางอย่างปลอดภัยหายห่วง.. แต่หากเจ้าไม่ยินดีข้าจะ นำหัวของน้องชายเจ้ามาคืนให้เจ้า.. เจ้าว่าเช่นนี้ดีหรือไม่"แม่นางเพ่ยเพ่ยทำได้เพียงจ้องมองไปที่น้องชายของตนเอง ที่กำลังหายลับไปจนสุดสายตา ก่อนจะสลับมามองพระสนมเอกที่มีนิสัยละโมบโลภมาก เธอไม่รู้เลยว่าทางออกของเธอควรเป็นอย่างไร เธอรู้เพียงแต่ใน

  • ท่านพี่ได้โปรดอย่าลืมข้า   ตอนที่ 94 เจ้ามันปีศาจ

    ตอนที่ 94 เจ้ามันปีศาจเธอตะโกนออกมาด้วยเสียงที่ดังก้องกังวานอย่างไม่มีที่สิ้นสุดจนรู้สึกแสบคอ ก่อนจะเด้งตัวมานั่งขัดสมาธิพร้อมทั้งกอดอก อย่างคนที่หงุดหงิด สายตาของเธอกวาดมองไปรอบ ๆ อีกครั้งก่อนจะหลับตาลงเล็กน้อย"ถ้าหงายหลังนอนอีกครั้งจะไปตกที่หลังคาวังหลวงหรือเปล่านะ" แม้ว่าเธอจะคิดเล่น ๆ แต่ทันทีที่เธอหงายหลังนอนลงไปอีกครา ร่างกายของเธอรู้สึกเบาหวิวอีกครั้ง"กำลังเดินทางอีกแล้วสินะ" เธอไม่แม้แต่จะลืมตามามองรอบกาย ทำได้เพียงแค่กอดอกพร้อมปล่อยร่างกายของตัวเองให้ไหลไปตามกระแสลมที่ได้รับฟึ่บ!แต่ครั้งนี้เธอรู้สึกว่าตนเองนั้นตกลงมาที่กองฟางเห็นจะได้ ดวงตาทั้งสองเปิดขึ้นเห็นเพียงแค่ความมืดสนิท เธอค่อย ๆ ใช้มือทั้งสองคลำไปรอบกายรับรู้ได้ว่ามันคือกองฟางจริง ๆ เฟยหลงดันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งพร้อมทั้งสอดสายตามองหาแสงสว่าง"จับมัน!" เธอต้องตกใจเมื่อได้ยินเสียงของผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยคำสั่งที่น่ากลัว พร้อมทั้งเสียงฝีเท้าอีกหลายคู่วิ่งเข้ามาในกระท่อมหลังนี้ สองเท้าของเธอก้าวเดินออกไปข้างหน้าตามแสงสว่างที่มีเพียงน้อยนิดนั้น เธอแอบมองจากด้านในเห็นทหารมากมายในชุดดำกำลังจับสองพี่น้องที่ไม่มีทีท่าว่าจะร้

  • ท่านพี่ได้โปรดอย่าลืมข้า   ตอนที่ 93 ความหลังของเพ่ยเพ่ย

    ตอนที่ 93 ความหลังของเพ่ยเพ่ยตู้ม!!แต่ไม่รู้ว่าเป็นเคราะห์ซ้ำหรือกำซัด ทันทีที่ก้นของเธอแตะที่ปุยเมฆขาวนุ่มฟูนั้นร่างกายของเธอก็ได้ตกลงไปในสระน้ำแห่งหนึ่งจนเนื้อตัวเปียกปอนฟู่ว~ทันทีที่เธอนั้นตะเกียกตะกายขึ้นโผล่พ้นน้ำ ริมฝีปากบางได้พ่นลมหายใจออกมาอย่างแรงเพื่อฮุบเอาอากาศด้านบน สายตาของเธอกวาดมองไปรอบกายเห็นกระท่อมที่คุ้นตา เฟยหลงจดจำกระท่อมหลังนี้ได้แม่นยำอย่างไม่มีวันลืม"ทำไมจู่ ๆ ถึงได้กลับมาที่กระท่อมกลางป่าอีกแล้ว" แม้ว่าจะสงสัยอยู่ไม่น้อย แต่บัดนี้หลี่เฟยหลงกำลังตะเกียกตะกายให้ตัวเองขึ้นมาจากในสระ ทันทีที่ร่างกายที่เปียกปอนของเธอปะทะเข้ากับสายลมที่พัดเข้ามาไม่ขาดสายทำให้รู้สึกหนาวเหน็บอยู่ไม่น้อย สองเท้าค่อย ๆ เดินขึ้นไปทางกระท่อมหลังนั้น ทุกอย่างดูไม่ผิดปกติจากที่เธอเห็นก่อนหน้านี้สักเท่าไหร่ เพียงแต่ที่แห่งนี้กลับรู้สึกว่ามีชีวิตชีวามากกว่าเมื่อคราวที่เธอมาในครั้งนั้นอยู่มาก"ท่านยาย.. ยาบำรุงนี้ปรุงอย่างนี้ใช่หรือไม่" ยังไม่ทันที่เธอจะผลักประตูเข้าไป หลี่เฟยหลงได้ยินเสียงของคนผู้หนึ่งดังขึ้นภายในกระท่อมหลังนั้น"ไม่ใช่! สมุนไพรชนิดนี้ไม่สามารถเป็นยาบำรุงได้เจ้าไปเอาชิ้นน

  • ท่านพี่ได้โปรดอย่าลืมข้า   ตอนที่ 67 เกรงว่าพวกเราจะโดนหมายหัวมาแต่กำเนิด [1]

    ตอนที่ 67 เกรงว่าพวกเราจะโดนหมายหัวมาแต่กำเนิด [1] “เจ้าบอกว่าที่นั่นคือฉินรั่วงั้นหรือ.. เจ้าไปที่ฉินรั่วมางั้นหรือ” เฟยหลงเอ่ยถามกู่ป๋ายด้วยท่าทางตกใจไม่น้อยเรียวคิ้วหนาของเขาเองขมวดเข้าหากันเช่นกัน“ท่านรู้จักงั้นหรือ”“ข้าพบชาวบ้านจากหมู่บ้านฉินรั่ว ส่วนมากเป็นสตรี คนเจ็บ คนชรา กำลังอพยพเข้

  • ท่านพี่ได้โปรดอย่าลืมข้า   ตอนที่ 62 สลายวิญญาณมารปลุกวิญญาณเทพ

    ตอนที่ 62 สลายวิญญาณมารปลุกวิญญาณเทพเจิงอวี้เจินมองทั้งสามที่เดินทางกลับจวนจนลับสายตา เมื่อเหลือเพียงตัวคนเดียวแล้วเขาได้เดินกลับขึ้นไปยังอารามหนานไห่อีกครั้ง แม้จะเคยมาเมื่อวัยเยาว์ที่อารามแห่งนี้กลับเปลี่ยนไปอยู่มาก“หากไต้ซือรูปนั้นโกหก.. สถานที่ที่พอจะใหญ่พอและปกปิดสายตาชาวบ้านได้ดีที่สุดจะเป็

  • ท่านพี่ได้โปรดอย่าลืมข้า   ตอนที่ 61 ไต้ซือผู้พูดปลด

    ตอนที่ 61 ไต้ซือผู้พูดปลด“ไม่!” อวี้เจินเอ่ยออกมาทันทีอย่างไม่ต้องคิด แม้ว่าใบหน้าของเขาจะไม่ได้เงยหน้าจากถ้วยข้าวมามองแม่นางฉีอันเฉาเลยแม้แต่น้อย“เช่นนั้นเจ้ากินเถอะ.. แม่นางฉีข้าขอข้าวอีกสักถ้วยได้หรือไม่” แม้ว่าเฟยหลงจะเอ่ยถามแม่นางฉี แต่สายตาของเธอยังไม่ละจากใบหน้าของชายด้านข้างที่ตั้งหน้าตั้

  • ท่านพี่ได้โปรดอย่าลืมข้า   ตอนที่ 60 เบาะแสใหม่

    ตอนที่ 60 เบาะแสใหม่“พวกข้ายังไม่ได้ตรวจสอบให้แน่ชัด.. นั่นยิ่งไม่กล้าที่จะบอกนาง” อวี้เจินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงจากเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัดสองเท้าของเขาก้าวเดินเข้าไปนั่งที่เตียงของเฟยหลงอย่างนุ่มนวล เรียวนิ้วแกร่งปัดปอยผมของเธออย่างอ่อนโยน ฉีอันเฉามองการกระทำของเจิงอวี้เจินที่ปฏิบัติต่อเ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status