ตอนที่ 1 เพื่อนร่วมทาง

00.20 น. สถานีรถไฟปากน้ำโพธิ์

รอบๆ บริเวณสถานีรถไฟในเวลาดึกยังคึกคักไปด้วยผู้คนที่ยังนิยมการโดยสารด้วยรถไฟ แม้ผู้คนมีการใช้รถยนต์ส่วนตัวกันมากขึ้นแต่บางครั้งการโดยสารรถไฟก็สะดวกกว่าเพราะไม่ต้องเหนื่อยขับรถเอง

อีกอย่างในปัจจุบันการติดตามเวลาเดินทางก็ค่อนข้างสะดวกเพราะมีบริการติดตามขบวนรถแบบเรียลไทม์ทำให้สะดวกต่อการจัดการเวลามากขึ้น

“พี่ปรางคะ มุกว่าพี่กลับไปเถอะค่ะ อีกไม่ถึงสิบนาทีรถไฟก็จะมาแล้ว” มุกตาภาหรือมุกบอกกับพี่สาวที่ขับรถมาส่งและยังไม่ยอมกลับบ้าน

“ก็แค่อีกสิบนาทีเอง พี่รอให้มุกขึ้นรถแล้วพี่ค่อยกลับบ้านก็ได้” ปรางทิพย์บอกน้องสาว

“แต่พรุ่งนี้พี่ปรางต้องไปโรงเรียนแต่เช้านะ จะตื่นไหวเหรอ”

“มุกพูดอย่างกับว่าปกติพี่เข้านอนแต่หัวค่ำอย่างนั้นแหละ”

“ถ้างั้นกลับไปถึงพี่ต้องนอนเลยนะ ไม่ใช่กลับไปทำงานต่อล่ะถ้ามุกถึงแล้วมุกจะไลน์บอก”

“คืนนี้คงไม่ทำงานแล้ว มุกล่ะพรุ่งนี้จะไปทำงานไหวไหมล่ะ”

“ไหวสิพี่วันนี้มุกนอนมาทั้งแล้วกลับไปถึงก็ตีสี่กว่าๆ พอถึงห้องมุกยังพอมีเวลานอนอีกตั้งสองชั่วงโมงกว่า”

“แล้วก็อย่านอนเพลินจนลืมไปทำงาน”

“ไม่ลืมหรอกค่ะ นี่มุกตั้งเวลาไว้แล้ว รถไฟจะมาแล้วพี่ปรางมุกไปก่อนนะ พี่ปรางขับรถดีๆ ล่ะ ถึงบ้านไลน์บอกมุกด้วยนะ”

“อือ เดินทางปลอดภัยนะ”

“บ๊ายบายค่ะพี่ปราง” มุกตาภาโบกมือให้พี่สาวก่อนจะเดินไปยังท้ายสุดของขบวนรถไฟที่กำลังเขาจอดในชานชาลา

หญิงสาวเดินขึ้นมายังรถตู้โดยสารหมายเลข 11 ซึ่งเป็นตู้โดยสารชั้นสอง ภายในตู้มีที่นั่งประจำของแต่ละคนเธอมองตั๋วในมือแล้วนั่งลงยังที่นั่งหลายเลข 16 ซึ่งเป็นที่นั่งติดทางเดิน ส่วนที่นั่งติดหน้าต่างนั้นมีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้ว

หลังจากนั่งได้ไม่นานพนักงานก็เดินมาตรวจตั๋วจากนั้นหญิงสาวก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นจนกระทั่งพี่สาวไลน์มาบอกว่าถึงบ้านแล้ว

หญิงสาวเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเป้แล้วกอดไว้ก่อนจะพิงศีรษะกับที่นั่งแล้วหลับตาลง แต่ผ่านไปได้ไม่นานเธอก็ต้องลืมตาตื่นเพราะคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เอนตัวมาใกล้และเอาศีรษะพิงกับไหล่ของเธอ

“นี่คุณ” มุกตาภากระซิบและสะกิดเขาเบาๆ แต่คนที่พิงอยู่กลับนิ่งไม่ไหวติง

“คุณคะ” เธอเรียกอีกครั้งก่อนจะเอามือดันศีรษะของเขาออก หญิงสาวตกใจในทันทีที่สัมผัสโดนหน้าผากของเขา เพราะมันร้อนมากเหมือนกันว่าชายคนนี้กำลังเป็นไข้

ด้วยความที่ตัวเองเป็นพยาบาลก็เลยอดห่วงไม่ได้ มุกตาภามองไปรอบๆ ตู้โดยสารซึ่งตอนนี้มีแค่เธอคนเดียวที่ตื่นอยู่ เธอกลัวเขาจะเป็นอันตรายจึงเขย่าตัวเขาอีกครั้ง

“คุณคะ คุณเป็นอะไรไหม ไหวหรือเปล่า”

“อือ ถึงแล้วเหรอ” ชายหนุ่มพยายามจะลืมตาขึ้นมามองเพราะนึกว่าถึงจุดหมายปลายทางของตนเองแล้ว

“คุณจะลงรถที่ไหนล่ะคะ”

“กรุงเทพครับ” เขาตอบสั้นๆ พยายามสลัดความง่วงออกจากตัว

“ยังอีกนานเลยนี่ยังอยู่เขตนครสวรรค์อยู่เลยค่ะ”

“อ๋อ....” เขาพยักหน้าเข้าใจแล้วเอนตัวหลับต่อ

“คุณตัวร้อนมากเลยนะ ไม่สบายใช่ไหม กินยามาหรือยังทนไหวหรือเปล่า”

“ผมกินยามาแล้ว”

“แต่ตัวคุณร้อนมากเลยนะ กินไปตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

“ตอนเย็นน่ะ ผมไม่เป็นไรหรอก ตัวผมร้อนคงเพราะแผลอักเสบ”

“นี่คุณบาดเจ็บเหรอ”

“อือ นิดหน่อยเอง”

“หน้าคุณซีดและตัวร้อนมากเลยนะ กินยาลดไข้หน่อยไหมล่ะ”

“คุณจะไม่วางยาผมใช่ไหม”

“ฉันจะทำแบบนั้นทำไมล่ะ จะเอาไหมยากินน่ะแล้วแพ้ยาอะไรหรือเปล่า”

“ผมไม่แพ้ยา ขอบคุณนะ” เพราะรู้สึกว่าอาการของตนเองไม่ดีเท่าไหร่ชายหนุ่มจึงยอมรับความช่วยเหลือจากคนที่เขาเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก

มุกตาภาหยิบยาลดไข้ที่มักจะมีติดกระเป๋าไว้ตลอดออกมาสองเม็ดส่งให้เขาและตามด้วยขวดน้ำที่พี่สาวบังคับให้ถือติดมือมาด้วย

“ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มกล่าวขอบคุณ ก่อนที่เขาจะหลับตาลงอีกครั้ง

เมื่อคนข้างๆ หลับแล้วหญิงสาวก็หลับตาลงบ้าง ผ่านไปสักพักเขาคนเดิมก็พิงศีรษะลงมาอีกแต่ครั้งนี้มุกตาภาไม่ได้ผลักศีรษะเขาออกเพราะรู้แล้วว่าที่เป็นแบบนี้เพราะเขากำลังไม่สบาย

เวลาผ่านไปจนใกล้จะตีสี่โทรศัพท์ที่อยู่ในเป้ที่มุกตาภากอดอยู่ก็สั่นขึ้นเพราะหญิงสาวตั้งปลุกไว้ เมื่อเธอตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ หลับคอพับไปอีกทาง

“สถานีต่อไปดอนเมืองนะครับ” พนักงานบนรถไฟเดินบอกไปทั่วขบวนเพราะกลัวผู้โดยสารนั่งเลยสถานี

“คุณลงสถานีกรุงเทพอภิวัฒน์เหรอคะ” หญิงสาวหันไปถามเมื่อเห็นว่าตอนนี้เขาตื่นแล้ว

“คุณล่ะครับ”

“ฉันลงสถานีดอนเมืองค่ะ” เธอหันมาตอบแล้วยิ้มก่อนจะลุกขึ้นเมื่อรถจอดสนิทที่ชานชาลา

พอลงมาแล้วมุกตาภาก็บิดขี้เกียจเบาๆ ก่อนจะไลน์ไปบอกพี่สาวว่าถึงแล้วจากนั้นก็เดินข้ามไปอีกฝากของถนนเพื่อใช้บริการแท็กซี่

หญิงสาวรู้สึกว่ากำลังมีคนเดินตามหลังเธอเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นด้วยความกลัวก่อนจะสะดุ้งเมื่อคนที่ตามมาตะโกนเรียก

“คุณรอด้วยผมเอง”

มุกตาภาหยุดเดินแล้วกันกลับมาก็เห็นว่าชายที่นั่งข้างๆ เธอเดินตามมา มือเขากุมที่หน้าท้องเหมือนกำลังเจ็บปวด

“ตามฉันมาทำไมคะ”

“ผมไม่มีที่ไป”

“คุณบาดเจ็บและนั่งรถไฟข้ามจังหวัดมาที่นี่แล้วจะบอกว่าไม่ที่ไปได้ยังไงคะ”

“ผมไม่มีที่ไปจริง ผมขอไปกับคุณก่อนได้ไหม ตอนนี้ผมเจ็บแผลมาก”

“ดูแล้วคุณคงไม่ไม่ไหว เดี๋ยวฉันพาไปโรงพยาบาลนะ”

“ไม่ได้นะ ถ้าผมไปที่นั่นคนที่กำลังตามล่าผมอยู่คงต้องรู้แน่ๆ”

“นี่คุณหนีใครอยู่คะ แล้วเขาตามมาหรือเปล่า คุณทำให้ฉันกลัวแล้วนะคะ” มุกตาภามองตามหลังเขาไปซึ่งตอนนี้มันว่างเปล่าและไม่มีใครเดินตามอย่างที่กลัว

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใครที่ทำร้ายผม แต่ตอนนี้พวกมันคงยังไม่รู้ว่าผมหนีมากรุงเทพ” เขาตอบด้วยเสียงเบาจนแทบเป็นกะซิบเพราะความเจ็บจากแผลที่เพิ่งผ่านการผ่าตัดมาไม่นาน