ตอนที่ 10 คนแปลกหน้าที่ไว้ใจ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นหลังจากมุกตาภาบอกว่าจะไปตลาดนัดเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น

อลันแปลกใจเพราะปกติแล้วเธอจะเปิดเข้ามาเลยเนื่องจากมีกุญแจอยู่แล้วเขาลุกจากโซฟาอย่างช้าๆ เพื่อจะไปเปิดประตูและเดาว่ามุกตาภาอาจจะลืมกุญแจห้อง

“ทำไมกลับเร็วจังล่ะมุก” เขาเปิดประตูออกมาพร้อมกับคำถามแต่ก็ต้องตกใจเพราะคนที่ยืนอยู่นั้นไม่ใช่เจ้าของห้อง

“นี่คุณเป็นใคร มาอยู่ห้องของยัยมุกได้ยังไง แล้วยัยมุกเพื่อนฉันอยู่ไหน” หญิงสาวถามรัวๆ

“มุกไปตลาดนัดครับ แล้วคุณล่ะเป็นใคร” เขาเลือกตอบคำถามสุดท้ายแล้วถามเธอกลับบ้าง

“ฉันเป็นเพื่อนของยัยมุก ชื่อเมย์แล้วคุณล่ะคะชื่ออะไร”

“ผมชื่ออลันคุณเรียกพี่เหมือนมุกก็ได้”

“แล้วพี่เป็นใครล่ะคะ”

“พี่เป็นคนที่มุกช่วยไว้ ถ้าเมย์มาหามุกก็เข้าไปรอในห้องไหม” เขายังคงเจ็บแผลจึงไม่อยากจะยืนนานๆ

“ได้ค่ะ” เมื่อเข้ามานั่งในห้องแล้วเมริษาหรือเมย์ก็นั่งจ้องหน้าอลันอย่างจับผิด

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” อลันรู้สึกอึดอัดกับสายตาของหญิงสาวจนได้แต่นั่งตัวเกร็ง

“เล่ามาค่ะ ว่าพี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงแอบคบกันมานานแค่ไหนแล้ว” เมริษาคิดว่าผู้ชายคนนี้คงเป็นแฟนของมุกตาภาแน่ๆ ถ้าไม่อยากนั้นเพื่อนของเธอคงไม่ยอมให้มาอยู่ที่ห้อง

“พี่กับมุกไม่ได้คบกันนะครับ” เขารีบปฏิเสธเพราะกลัวเพื่อนของมุกตาภาเข้าใจผิด

“ไม่คบกันแล้วพี่มาอยู่ที่ห้องได้ยังไงล่ะคะ”

“พี่เจอมุกบนรถไฟ แล้วพี่มีแผล พี่ไม่มีที่ไปมุกเลยให้มาอยู่ที่นี่เพราะสงสารครับ”

“แต่ดูพี่อลันก็ปกติดีนี่ มีอะไรแอบแฝงหรือเปล่าหรือเป็นพวกคนร้ายที่หนีตำรวจมา”

“พี่ไม่ใช่คนร้ายนะ พี่หนีคนร้ายมาต่างหากล่ะ”

“หนีคนร้ายมาแล้วถ้าคนร้ายมันรู้ว่าพี่อยู่ที่นี่ยัยมุกจะไม่ซวยได้ด้วยเหรอคะ”

“ไม่หรอกครับ พี่ไม่ได้บอกใครว่าอยู่ที่นี่”

“เมย์เชื่อพี่ได้มาแค่ไหน”

“เมย์ลองคิดดูนะถ้าพี่เป็นคนร้ายจริงๆ ป่านนี้พี่คงปาดคอมุกหรือไม่ก็อาจจะขโมยของไปหมดห้องแล้วก็ได้นะ”

“ตอนนี้พี่ก็อาจจะกำลังวางแผนก็ได้นะ หน้าพี่เหมือนโจรมาก คนดีๆ ที่ไหนจะปล่อยให้ตัวเองโทรมขนาดนี้ล่ะ” เมริษายังคงไม่ไว้ใจชายแปลกหน้าที่หนวดเครายาวจนมองเห็นโครงหน้าไม่ชัดเจน

“นั่นสินะ ตอนนี้สภาพของพี่มันดูแย่มากจริงๆ ครับ” เขาพิงแผ่นหลังกับพนักโซฟาสายตามีแววครุ่นคิด

“ตอนที่พี่เจอกับยัยมุกคุณก็อยู่ในสภาพนี้เหรอคะ”

“ครับ”

“ดูๆ ไปแล้วหน้าตาของพี่ก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไรหรอกนะ โกนหนวดสักหน่อยก็น่าจะดีนะ”

“เอาไว้พี่หายดีจะลงไปซื้อที่โกนหนวดครับ” อลันเองก็รู้สึกว่าหน้าตาของตัวเองตอนนี้มันแย่เอามากๆ

“จะลงไปเองทำไมล่ะ เดี๋ยวเมย์โทรฝากยัยมุกให้ซื้อมาให้เอง เมย์ขอไปโทรศัพท์ก่อนนะ”

เมริษาเดินออกมาจากห้องของมุกตาภาและลงมายังชั้นล่างก่อนจะรีบโทรศัพท์หาเพื่อนทันที

“ฮัลโหลเมย์ มีอะไรโทรมาเวลานี้ล่ะ” มุกตาภาที่ซื้อของจากตลาดนัดและกำลังจะขับรถกลับหอพักก็ถามขึ้นเพราะปกติในเวลางานก็มักจะไม่โทรศัพท์หากัน

“ฉันต้องถามแกมากกว่านะยัยมุก ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงพาใครก็ไม่รู้มาที่ห้องล่ะ”

“แกรู้ได้ยังไงเมย์” มุกตาภาตกใจเพราะเธอไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใครสักคน

“ก็ฉันมาหาแกแล้วเจอเขาที่ห้องไงล่ะ”

“อ้าว...วันนี้แกไม่ทำงานเหรอเมย์”

“วันนี้วันหยุดฉัน และฉันเห็นตารางเวรแกหยุดก็เลยมาหา”

“แกรออยู่ที่นั่นก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะกลับไปเล่าให้ฟัง ตอนนี้ฉันอยู่ตลาดนัดแกอยากได้อะไรไหมล่ะ ของกินเยอะเลยนะ”

“ฝากซื้อที่โกนหนวดหน่อยสิ เอาครีมโกนหนวดมาด้วยก็ได้นะ”

“แกจะเอาไปทำอะไรเมย์”

“ก็เอามาให้พี่อลันน่ะสิ แกอยู่ร่วมห้องกับคนหน้าตาเหมือนโจรแบบนี้ได้ยังไง ไม่กลัวเหรอ”

“ตอนแรกก็กลัวนะแต่ตอนนี้ไม่กลัวแล้วพี่เขาก็เหมือนคนทั่วไปนั่นแหละไม่มีอะไรน่ากลัวเลย”

“แล้วแกไว้ใจให้ผู้ชายมาอยู่ในห้องได้ยังไง เกิดเขาทำอะไรแกขึ้นมาล่ะ หน้าตาแกก็ออกจะสวยเขาปล้ำขึ้นมาจะทำยังไง”

“ก็เขาน่าสงสารนี่ เขาเจ็บมานะฉันก็เลยอยากช่วย แกจำที่คนเราคุยกันในกลุ่ม LINE ได้ไหมล่ะ ที่มีคนไข้ถูกยิงแล้วหนีออกจากโรงพยาบาลน่ะ”

“จำได้ๆ อย่าบอกนะว่าผู้ชายคนนั้นก็พี่อลัน แล้วเขาบอกแกหรือเปล่าว่าทำไมถึงหนีมาล่ะ”

“เรื่องนี้เดี๋ยวกลับไปคุยกันที่ห้องก็ได้ ให้พี่อลันเป็นคนเล่าให้ฟังจะดีกว่า”

“แล้วนี่แกจะให้เขาอยู่ในห้องแกจนถึงเมื่อไหร่”

“ก็จนกว่าแผลพี่เขาจะหายดีนั่นแหละ อีกสองสามวันก็น่าจะดีขึ้นแล้วมั้ง เมื่อเช้าฉันทำแผลก็เริ่มแห้งสนิทแล้ว”

“ฉันห่วงแกนะ แกรีบกลับมาเถอะ”

มุกตาภาแวะร้านสะดวกซื้อเลือกอุปกรณ์สำหรับโกนหนวดหนึ่งชุดจากนั้นก็รีบขับรถกลับหอพัก

....

หลังจากทานอาหารเช้าอลันก็ทานยาก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กับเมริษาฟังเพราะเธอขู่ว่าถ้าไม่ยอมเล่าเธอจะให้รปภ.มาจับเขาโยนออกไปนอกห้องหรือไม่ก็อาจจะแจ้งความว่าเขาเข้ามาบุกรุกห้องนี้

“แล้วถ้ายังจับคนร้ายไม่ได้พี่จะต้องหลบอยู่แบบนี้เหรอคะ” เมริษาถามเพราะไม่อยากให้อลันอยู่กับมุกตาภาตามลำพัง

“พี่คงไม่รบกวนนานขนาดนั้น พี่ขอแค่แผลหายดีกว่านี้อีกสักหน่อย”

“แล้วพี่อลันไม่มีเพื่อนหรือคนที่พี่ไว้ใจที่ไหนเหรอคะ” เมริษาถามต่อ

“มีครับ เมย์คงกำลังสงสัยว่าทำไมพี่ถึงไม่ไปหาเพื่อนใช่ไหมล่ะ”

“ค่ะ เมย์สงสัยและคิดว่ามุกก็สงสัย แต่เพื่อนเมย์เป็นคนขี้เกรงใจและจิตใจดีมากๆ ก็คงไม่กล้าถามพี่เพราะกลัวพี่คิดว่ากำลังไล่ทางอ้อม” เมริษาเดาว่าเพื่อนของเธอคงไม่กล้าพูดหรือกล้าถามเธอจึงตัดสินใจถามเอง

“พี่เดาว่าคนที่ทำร้ายพี่ก็คงจับตามองไปที่เพื่อนสนิทหรือคนที่พี่ไว้ใจ”

“การที่พี่อยู่กับคนที่ไม่เคยรู้จักอย่างมุกก็เลยน่าจะปลอดภัยกว่า อันที่จริงพี่ก็รู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัวอยู่มากที่มาอยู่กับมุกแบบนี้ แต่พี่ก็ไม่มีที่ไปจริงๆ คืนนั้นถ้าพี่ไม่มีมุกพี่ก็คงแย่ บางทีพี่อาจจะหมดสติอยู่บนรถไฟก็ได้นะ”

“ถ้าสมมุติแผลพี่หายแล้วพี่จะเอายังไงต่อคะ จะไปตามจับคนร้ายเองเหมือนในละครหรือเปล่า” เมื่อมีเพื่อนอยู่ด้วยมุกตาภาก็เลยกล้าที่จะถามมากขึ้น

“พี่ไม่เก่งขนาดนั้นหรอกครับ ถ้าโดนยิงขึ้นมาอีกคงไม่โชคดีเหมือนครั้งนี้แน่”

“เมย์ไม่รู้นะว่าเพราะอะไรพี่ถึงถูกคนอื่นทำร้าย เมย์แค่อยากบอกพี่ว่าอย่าทำให้เพื่อนเมย์เดือดร้อนก็พอค่ะ ถ้ามุกเป็นอะไรขึ้นมาเมย์เอาพี่ตายแน่” เมริษาขู่เสียงแข็ง