ตอนที่ 9 ขอโทษที่ทำให้เหนื่อย

โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

ความวุ่นวายในห้องฉุกเฉินที่มีตั้งแต่บ่ายจนถึงเย็น มุกตาภาและเพื่อนร่วมงานนั่งคุยกันหลังจากที่ส่งผู้ป่วยคนสุดท้ายไปรับยาแล้ว

“พรุ่งนี้มุกเวรอะไร” พี่ยุ้ยหรือพัชรินทร์ถามรุ่นน้อง

“บ่ายดึกค่ะ” มุกตาภาเงยหน้าจากจอโทรศัพท์ตอบรุ่นพี่

“งั้นอีกวันก็หยุดใช่ไหม” ที่ถามแบบนี้เพราะปกติหลังจากเวรบ่ายต่อดึกของแผนกนี้มักจะเป็นวันหยุด

“ค่ะพี่ยุ้ย พี่มีอะไรไหมคะหรืออยากจะขายเวรให้มุก” เธอยิ้มเมื่อคิดว่ารุ่นพี่จะจ้างให้มาทำงานแทนในเวรบ่าย

“จะงกไปไหนนะมุก พี่ว่าพักบ้างเถอะน่า” เกมส์หรือปิติรุ่นพี่อีกคนพูดขึ้น

“ก็มุกอยู่ในวัยที่กำลังสร้างตัวนี้คะพี่เกมส์ แล้วตกลงแล้วพี่ยุ้ยจะจ้างมุกไหมคะ”

“พี่เองก็ไม่ได้ไปไหน พี่ขึ้นเวรเองดีกว่า”

“หยุดครั้งที่แล้วก็กลับบ้านครั้งนี้ก็พักผ่อนบ้างเถอะ ทำงานหนักจนผอมไปหมดแล้วเดี๋ยวจะไม่มีแรงทำงานเอา”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะพี่เกมส์ถึงมุกจะตัวเล็กแต่ก็แข็งแรงนะคะ” แม้ว่าจะคุยกับรุ่นพี่แต่สายตาก็เอาแต่มองโทรศัพท์

“เป็นอะไรหรือเปล่ามุกพี่เห็นจ้องโทรศัพท์นานแล้ว” พัชรินทร์สงสัยเพราะปกติเวลางานแบบนี้มุกตาภาจะไม่เล่นโทรศัพท์

“มุกเป็นห่วงเพื่อนค่ะ ไม่รู้ว่าเขาจะกินข้าวหรือกินยาหรือยัง”

“ถ้าเป็นห่วงก็โทรไปสิ ตอนนี้ไม่มีคนไข้สักหน่อย”

“มันจะเป็นการรบกวนเวลาพักผ่อนเขาไหมคะพี่ยุ้ย”

“นี่เพิ่งหัวค่ำเองยังไม่มีใครนอนตอนนี้หรอกมั้ง ถ้าไม่โทรไปถามมุกก็คงจะเอาแต่จ้องโทรศัพท์”

“งั้นมุกขอตัวไปคุยโทรศัพท์ก่อนนะคะพี่ยุ้ย พี่เกมส์ถ้ามีคนไข้อย่าลืมไปเรียกมุกด้วยนะคะ”

มุกตาภาเดินเข้ามาห้องพักเบรกแล้วรีบกดโทรออกไปยังเบอร์โทรศัพท์เดิมของตนเองด้วยความเป็นห่วงเพราะกลัวว่าอลันจะลืมทานยาตามเวลา

“พี่อลันกินข้าวกินยาหรือยังคะ” หญิงสาวรีบถามเมื่อเขากดรับสาย

“กินแล้วครับ ขอบคุณครับที่เป็นห่วงมุกล่ะ”

“มุกสั่งข้าวไปแล้วรอเข้ามาส่งค่ะ มุกไม่กวนพี่แล้วพี่นอนได้เลยนะ”

“มุกจะเลิกงานกี่โมงเหรอ” เมื่อเช้าเขาไม่ได้ถามให้ละเอียดว่าเวลาเลิกงานที่เธอบอกนั้นคือกี่โมง

“หลังเที่ยงคืนค่ะ พี่นอนได้เลยนะคะไม่ต้องรอ”

“ทำไมดึกจังล่ะ”

“ดึกที่ไหนกันคะพี่อลันเวลานี้ก็ปกติของเวรบ่ายค่ะ”

“แล้วจะกลับยังไงล่ะ”

“ก็ขับรถกลับสิคะ มุกขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” หญิงสาววางสายจากนั้นก็พอดีกับข้าวกล่องที่สั่งไว้มาส่งพอดี

....

หลังเลิกงานแล้วมุกตาภาก็ขับรถกลับหอพักตามปกติซึ่งหอพักของหญิงสาวอยู่ห่างจากโรงพยาบาลไม่มากนัก ยิ่งเวลาดึกและถนนโล่งแบบนี้ใช้เวลาแค่สิบนาทีก็ถึงที่พักอย่างปลอดภัย

เธอเปิดประตูเข้ามาอย่างเบาที่สุดเพราะกลัวจะรบกวนคนที่นอนอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก

แต่พอเปิดประตูเข้ามาก็เห็นว่าไฟในห้องยังคงสว่างจ้าและเมื่อเดินมาใกล้ก็ต้องรีบวางกระเป๋าผ้าลงแล้วทรุดตัวลงนั่งลงข้างๆ กับร่างสูงที่นอนกระสับกระส่ายอยู่ที่ห้องรับแขก

“พี่อลันคะ พี่....” หญิงสาวเรียกพลางเขย่าตัวชายหนุ่มไปด้วย

“มุกเหรอ” ชายหนุ่มลืมขาขึ้นช้าๆ แล้วพยายามดันตัวจะลุกนั่ง

“พี่ตัวร้อนอีกแล้ว เจ็บแผลไหม”

“นิดหน่อยครับ วันนี้พี่น่าจะขยับตัวเยอะไปหน่อย”

“ขอดูแผลหน่อยนะคะ”

อลันดึงเสื้อของตัวเองออกซึ่งตอนนี้บนผ้าพันแผลมีเลือกซึมออกมาเล็กน้อย

“นิดเดียวเอง ไม่ต้องทำแผลก็ได้มั้งมุกกลับมาเหนื่อยๆ ไปพักเถอะ”

“ไม่ดีหรอกค่ะ ต้องทำแผลก่อนพี่ได้กินลดไข้ไปบ้างไหม”

“ยังครับพี่กินแค่ยาแก้อักเสบ”

หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะเดินไปล้างมือและเดินกลับมาพร้อมกับอุปกรณ์ทำแผล

อลันแอบมองใบหน้าสวยที่ดูตั้งใจทำแผลอย่างคล่องแคล่วแล้วก็เผลอยิ้มออกมา ตั้งแต่รู้จักกันเขาไม่เห็นเธอทำท่าทางหงุดหงิด ไม่พอใจหรือรำคาญที่จะต้องทำแผลให้เลยสักครั้ง ความใส่ใจ ความห่วงใยและความอ่อนโยนที่เธอแสดงออกมานั้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกประทับใจในตัวมุกตาภาเพิ่มขึ้นไปทีละนิด

“ทำงานสิบกว่าชั่วโมงเหนื่อยไหม”

“เหนื่อยสิคะ แต่มุกก็ไม่ได้ทำตลอดหรอกนะคะ มันก็มีช่วงที่ได้นั่งพักบ้าง” พูดจบหญิงสาวก็ยิ้ม

“พี่ขอโทษนะ”

“พี่อลันจะขอโทษมุกทำไม หรือแอบทำอะไรในห้องพี่เสียหายคะ” เธอทำแผลเสร็จแล้วก็ขึ้นมานั่งบนโซฟาอีกตัว

“ก็ขอโทษที่นำให้มุกเหนื่อยเพิ่ม”

“ทำแผลแค่นี้ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ” หญิงสาวยังคงยิ้มก่อนจะเดินไปล้างมือและกลับมาพร้อมกับน้ำอีกหนึ่งขวด

“ขอบคุณครับ มุกรีบไปพักเถอะนะ”

“ค่ะ มุกไปนอนก่อนนะ ถ้าไม่ดีขึ้นเรียกมุกได้นะคะ บางทีอาจต้องไปหมอให้เปลี่ยนเป็นยาแก้อักเสบแบบฉีด”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้งครับ”

“ถ้ายังไม่ดีขึ้นก็ต้องไปค่ะ เกิดแผลติดเชื้อขึ้นมาทีนี้จะเรื่องใหญ่เลยนะคะ”

“พี่จะอยู่นิ่งๆ จะไม่ขยับตัวเยอะ” อลันรีบบอกเพราะเขาไม่อยากไปโรงพยาบาล

“ถ้าอย่างงั้นก็รีบนอนพักเถอะค่ะ” มุกตาภาเดินเข้าห้องไปก่อนจะกลับออกมาปิดไฟบริเวณห้องรับแขกแล้วตนเองก็อาบน้ำเข้านอน

เช้าวันนี้หญิงสาวไม่ต้องไปทำงานงานจึงไม่รีบตื่นและพอออกมาจากห้องนอนก็เห็นว่าอลันตื่นก่อนเธอแล้ว

“พี่กำลังจะไปปลุกมุกเลยนะ มุกไม่สบายหรือเปล่า” เพราะตอนนี้ก็เกือบจะแปดโมงเช้าแล้วแต่หญิงสาวก็ยังไม่แต่งตัวไปทำงาน

“เปล่าค่ะ วันนี้มุกหยุดพี่อลันเป็นไงบ้างคะ”

“พี่ว่าดีขึ้นแล้วนะ” เขาดึงเสื้อขึ้นเมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้

“แผลไม่ซึมแล้ว วันนี้พี่อลันก็อย่าขยับตัวเยอะนะคะ”

“ครับ” เขารับคำ

“พี่หิวไหมคะ”

“ไม่ครับ มุกล่ะ เราสั่งข้าวร้านข้างล่างมากินไหม”

“มุกจะไปตลาดนัดค่ะ พี่อลันอยากกินอะไร”

“พี่ไม่เคยไปตลาดนัด มันมีอะไรขายบ้างล่ะ”

“ไม่อยากจะเชื่อเลยค่ะ ที่ตลาดนัดของกินเยอะมากพี่อยากกินอะไรบอกมาได้เลย”

“พี่กินเหมือนมุกก็ได้ง่ายดี”

เมื่อได้คำตอบแล้วมุกตาภาก็รีบอาบน้ำก่อนจะขับรถไปที่ตลาดนัด