LOGINShare
ตอนที่ 11 ไม่คิดว่ามันจะเป็นจริง
publish date:
2026-09-14 20:06:51ภายในหอพักของมุกตาภากลับมาเงียบอีกครั้งเมื่อหญิงสาวออกไปดูหนังกับเพื่อน เขามองอุปกรณ์โกนหนวดที่เธอซื้อมาให้แล้วลังเลว่าจะไปโกนหนวดเคราให้เรียบร้อยดีหรือเปล่าแล้วเสียงเตือนว่ามีข้อความใหม่จากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
“สะดวกคุยไหมครับ”
อลันอ่านข้อความแล้วก็รีบโทรกลับทันที
“มีอะไรเหรอสิงหา”
“คนของเราตามจับคนร้ายได้แล้วครับ ผมไม่อยากคุยทางโทรศัพท์ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน”
“เดี๋ยวฉันส่งพิกัดให้นะ นายดูด้วยก็แล้วกันว่ามีใครตามมาไหม”
เมื่อสิงหาวางสายไปแล้วเขาก็เตรียมตัวออกจากห้องโดยที่ไม่ลืมจะหยิบกุญแจห้องสำรองของมุกตาภาไปด้วยเพราะคิดว่าคุยธุระเสร็จก็จะกลับมานอนที่นี่เหมือนเดิม
“คุณอลันนี่คุณจริงเหรอเนี่ย” สิงหาทักทายเจ้านายที่สวมเสื้อยืดกางเกงขาสั้นไว้หนวดเครารกรุงรังที่เดินลงมาจากหอพักอย่างไม่เชื่อสายตา
“อย่ามาสนใจการแต่งตัวของฉันเลยน่า เราจะไปคุยกันที่ไหน”
“คอนโดใหม่ของคุณภูวิศครับ”
“ปลอดภัยแน่นะ” เขาถามก่อนจะขึ้นมานั่งด้านหลัง
“แน่ครับ”
สิงหาขับรถมายังคอนโดของภูวิศซึ่งตอนนี้เจ้าของห้องรออยู่แล้ว
“เฮ้ย!....ทำไมนายอยู่ในสภาพนี้ล่ะ” ภูวิศหัวเราะเมื่อเห็นสภาพของรองประธานหนุ่มที่เคยแต่งตัวเนี้ยบมาตลอด
“อย่าสนใจภาพลักษณ์ผมเลยน่า เข้าเรื่องกันดีกว่าผมมีเวลาน้อย”
“คุณอลันพูดเหมือนจะกลับไปที่นั่นอีก” สิงหามองหน้าเจ้านายที่ตอนนี้เขาเดาไม่ออกเลยว่ากำลังคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่
“อือ นายได้เรื่องว่าไงบ้าง”
“คนของเราได้ตัวคนร้ายแล้วครับ มันสารภาพแล้วว่ามีคนจ้างให้มันมายิงคุณ กะเอาถึงตายเลยล่ะ” สิงหาพูดตามที่ได้ข้อมูลมา
“คนที่จ้างล่ะเป็นใคร ใช่คนที่เราคิดไว้ไหม”
“ไม่ใช่แต่ก็มีความเกี่ยวข้องกันอยู่” ภูวิศตอบ
“เกี่ยวกันยังไงครับพี่ภู”
“ก็คนที่ชื่อดาหวันเป็นแม่ของคุณดุจดาว”
คำตอบของภูวิศทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ อลันเคยคิดว่าอาจจะเป็นฝีมือของเธอแต่พอรู้ความจริงแล้วก็เป็นกังวลมากขึ้นเพราะ
“ผมเคยสงสัยเธอนะ แต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นจริง”
“คุณอลันจะเอายังไงต่อดีล่ะครับ ให้ตำรวจจัดการดีไหม” สิงหาเสนอความคิด
“ถ้าเรื่องถึงตำรวจเราก็ไม่รู้ว่าแผนของคุณดุจดาวต่อจากนี้คืออะไร คนร้ายยังอยู่กับพวกเราใช่ไหม”
“ครับ ผมให้คนของเราพาไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัยและอยู่ในสายตาตลอด คุณอลันจะให้ผมทำยังไงต่อก็บอกมาได้เลย” ดนัยที่นั่งฟังอยู่นานพูดขึ้นบ้าง
แล้วทั้งสามคนที่อยู่ในห้องก็วางแผนกันว่าจะให้คนร้ายโทรไปแจ้งดาหวันว่าตามเก็บงานได้แล้ว โดยจัดฉากเป็นรูปถ่ายของอลันที่ถูกยิงในห้องพักแห่งหนึ่งไปให้เพื่อจะดูว่าดาหวันมีแผนจะทำอะไรต่อ
“เราจะบอกเรื่องนี้กับคุณท่านยังไงดีล่ะครับ คุณท่านต้องสงสัยผมสองคนแน่ๆ ว่าทำไมถึงปล่อยให้คุณถูกทำร้าย”
“นั่นสิครับ ถ้าคนร้ายบอกคุณดาหวันว่าคุณอลันเสียชีวิตแล้ว ผมสองคนก็ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย”
“ฉันคิดว่าจะบอกให้พ่อแกล้งไล่นายสองคนออกก่อนเพราะไม่พอใจที่ฉันถูกยิงแล้วยังหายไปจากโรงพยาบาล” อลันเสนอความคิด
“มันจะได้ผลเหรอ พี่ว่าเหตุผลมันไม่เม็คเซนต์เลย” ภูวิศแย้งขึ้นมาบ้าง
“ผมว่าเราคงต้องรอดูก่อนครับพี่ภู เพราะเราไม่รู้ว่าคุณดุจดาวกับแม่ของเธอมีแผนจะทำอะไรต่อ”
เมื่อตกลงกันแล้วพวกเขาก็จัดการถ่ายรูปอลันที่โดนยิงจนเลือดชุ่มแล้วส่งให้กับพวกของเขาเพื่อเอาให้คนร้ายส่งให้กับคุณดาหวันอีกที
“คุณจะกลับไปอีกทำไมล่ะ ผมดูแล้วว่าที่นั่นคงไม่สะดวกสบายเท่าไหร่ หรือมีอะไรที่ผมไม่รู้” สิงหาจ้องหน้าเจ้านายอย่างจับผิด
“ก็คนที่ฉันอยู่ด้วยเธอทำแผลให้ฉันได้ไงล่ะสิงหา”
“แค่เรื่องทำแผลเองเหรอ พี่พานายไปทำที่คลินิกเพื่อนพี่ก็ได้ไม่ต้องลำบากคนอื่นหรอก” ภูวิศเสนอ
“แต่ผมไม่อยากให้คนรู้เรื่องนี้เพิ่ม”
“เพื่อนพี่ไว้ใจได้ นายไปให้หมอตรวจแผลหน่อยไหม”
“ก็ได้ครับ” เขาไม่อยากขัดใจภูวิศเพราะรู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นห่วงจริงๆ
“ถ้าคุณจะไปอยู่ที่หอพักนั่นอีกก็เอาโทรศัพท์ไปด้วยนะครับผมซื้อเครื่องใหม่มาให้แล้ว” สิงหาส่งโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้กับเจ้านาย
“ไม่เป็นไรฉันมีใช้แล้ว นี่ไงล่ะ” อลันหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าให้ทุกคนดู
“เก่ามากเลยนะนั่น มันยังใช้ได้อยู่เหรอ” ภูวิศหัวเราะเมื่อเห็นโทรศัพท์ในมือของอลัน
“ใช้ได้สิ ก็เครื่องนี้แหละที่ผมใช้ติดต่อทุกคน” เขายิ้มอย่างภูมิใจและเผลอนึกไปถึงเจ้าของโทรศัพท์
“แต่ผมว่าเครื่องใหม่น่าจะดีกว่ากันเยอะนะครับ” สิงหาเองก็มองว่าโทรศัพท์มันเก่ามาก
“ไม่ล่ะฉันชอบเครื่องนี้ เราไปกันเถอะพี่ภู ผมไม่อยากกลับช้า ส่วนนายสองคนถ้าใครโทรมาถามก็บอกไปว่าตั้งแต่ที่ฉันหายไปจากโรงพยาบาลก็ไม่ได้เจออีกเลย” เขาย้ำอีกครั้งเพราะเชื่อว่าการตายของเขาน่าจะทำให้คุณดุจดาวและมารดาเคลื่อนไหวอะไรสักอย่าง
ภูวิศพาชายหนุ่มมาที่คลินิกแห่งหนึ่งซึ่งเขาโทรบอกคุณหมอเจ้าของคลินิกให้มาตรวจเป็นการเฉพาะกิจเพราะปกติแล้วที่นี่จะเปิดในเวลาเย็น
“แผลเริ่มแห้งดีแล้วครับ ช่วงนี้ก็อย่าขยับตัวเยอะหรือถ้าจำเป็นก็เอามือประคองแผลไว้ด้วยก็น่าจะดี ทำแผลทุกวันไหม”
“ครับ ก่อนหน้านี้เลือดซึมก็เลยต้องเปลี่ยนผ้าพันแผล”
“เปลี่ยนเองเหรอครับ ใช้ได้เลยทีเดียว” คุณหมอเห็นว่าแผลของชายหนุ่มถูกทำอย่างเรียบร้อยดี
“เพื่อนเปลี่ยนให้ครับ”
“อ๋อ....แล้วยาแก้อักเสบละครับยังทานอยู่ไหม”
“ครับ ยังทานอยู่ครับ แต่เพื่อนผมบอกว่าถ้าครบห้าวันก็ไม่ต้องทานแล้ว”
“ถ้างั้นก็ไม่มีอะไรต้องกังวล แผลของคุณคงไม่ลึกมาก”
“ครับ แผลไม่ได้ลึกและไม่โดยอวัยวะสำคัญ”
“ไม่เป็นอะไรแน่นะหมอ” ภูวิศยังคงเป็นห่วง
“อือ แผลก็ถูกดูแลอย่างดีไม่มีอะไรน่าห่วงเลย แต่ถ้าครบเจ็ดวันก็ต้องมาตัดไหมนะครับ”
“เอาไว้ครบเจ็ดวันพี่จะพานายมาตัดใหม่ที่นี่แล้วกันนะ”
“ครับพี่”
เมื่อออกจากคลินิกภูวิศก็ขับรถมาส่งชายหนุ่มที่หน้าหอพัก
“อยู่ได้แน่นะ”
“ครับพี่”
“มีอะไรต้องรีบโทรบอกพี่นะ ส่วนเรื่องที่บริษัทเดี๋ยวพี่จะช่วยดูให้ นายอย่าลืมโทรบอกคุณลุงด้วยว่านายปลอดภัยดี อย่าลืมนะว่าต้องโทรบอกท่านก่อนหนึ่งทุ่ม”
“ครับพี่ ขึ้นไปบนห้องผมก็จะรีบโทรบอกพ่อ”
อลันขึ้นมาบนห้องแล้วรีบต่อสายหาบิดาเพราะกลัวว่าท่านจะตกใจถ้าหากรู้ข่าวการเสียชีวิตของเขา
Latest chapter
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 43 ท่านรองคลั่งรัก (ตอนจบ)
“พี่อลันโกรธมุกไหมคะ ที่มุกออกมาเจอกับแฟนเก่าของพี่” มุกตาภาถามเมื่อถึงเธอเดินเข้ามานั่งในรถ“ไม่โกรธหรอกครับ แค่รู้สึกน้อยใจนิดหน่อยที่มุกไม่เชื่อใจพี่”“มุกก็เชื่อใจพี่นะคะแต่เธอโทรมาบอกว่ามีหลักฐาน มุกก็เลยคิดว่ามาคุยกับเธอหน่อยก็ดี”“แล้ววันนี้มุกไม่ต้องทำงานเหรอครับ”“แล้วมุกขายเวรบ่ายแล้วค่ะ มุกขอโทษที่ไม่บอกพี่นะคะ”“มุกครับ พี่ไม่โกรธเลยนะ” เขาเอื้อมมาจับมือเธอไว้ขณะขับรถออกจากหน้าร้าน“แต่มุกโกหกพี่”“ถ้าพี่เป็นมุกพี่ก็คงทำเหมือนมุก อย่าคิดมากนะ มุกครับถ้าสมมุติพี่ไม่มีแผลเป็นและคืนนั้นมุกไม่ได้อยู่กับพี่มุกจะเชื่อสิ่งที่เธอพูดไหมล่ะ”“มันมีความเป็นไปได้อยู่ค่ะ แต่ในเมื่อพี่อลันสัญญากับมุกแล้วว่าจะไม่กลับไปคบกับเธอมุกก็คงจะต้องถามพี่ก่อนว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่”“ต่อไปนี้ห้ามปิดบังพี่นะครับ”“ค่ะ แล้วพี่จะโกรธพี่อารัญไหมคะ”“พี่ไม่โกรธหรอก โชเป็นคนเจ้าเล่ห์แล้วพี่อารัญก็คงไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมเธอ เราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้กันอีกนะ พี่ไม่อยากให้พี่อารัญต้องไม่สบายใจ” เขากลัวว่าพี่ชายจะรู้สึกไม่ดีถ้าหากเขาไปพูดเรื่องนี้“มุกก็คิดว่าอย่างนั้นค่ะ อะไรที่มันผ่านไปแล้วมุกไม่อยากเก็บเอา
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 42 รอวันแทรกลาง
ชีวิตของมุกตาภาก็ดำเนินไปตามปกติอลันยังทำหน้าที่คนรักที่ตามรับส่งอยู่ทุกวัน แม้เธอจะบอกว่าไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้แต่เหมือนว่าเขาจะไม่ฟังเธอเลยสักนิดวันนี้หญิงสาวขึ้นเวรบ่ายและเขาไม่ว่างที่จะมาส่งแต่ก็ไม่วายให้ดนัยคนขับรถมารอรับเธอที่พอพักเพื่อไปส่งที่โรงพยาบาล“พี่ดนัยส่งมุกที่ข้างโรงพยาบาลก็ได้ค่ะ ไม่ต้องไปส่งถึงข้างใน”“แต่คุณอลันสั่งว่าให้ส่งถึงที่นะครับ”“นี่ก็ถึงแล้วค่ะ มุกไม่บอกพี่อลันหรอกนะคะ”“งั้นก็ตามใจคุณมุกครับ”เมื่อเคลื่อนออกไปแล้วมุกตาภาก็เดินข้ามถนนไปยังร้านฝั่งตรงข้าม อันที่จริงวันนี้เธอขายเวรบ่ายออกไปแล้วเพราะมีนัดสำคัญกับคนที่เธอเองก็ยังไม่เคยเจอตัวจริงหญิงสาวเดินเข้ามาในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง สายตามองหาคนที่นัดไว้และดูเหมือนอีกฝ่ายจะมารอเธออยู่แล้วพอเธอเดินเข้ามาคนที่นัดไว้โบกมือให้“สวัสดีค่ะ คุณนัดฉันไว้ใช่ไหมคะ” มุกตาภาทักทายไปตามมารยาท“อือ นักก่อนสิ”“คุณมีอะไรจะพูดกับฉันก็พูดมาเลยค่ะ ฉันไม่เวลาไม่มากหรอกนะคะ”“ก็เพราะเธอเอาแต่ทำงานแบบนี้ไม่รู้เลยว่าแฟนเธอน่ะแอบนอกใจ”“นอกใจเหรอคะ” หญิงสาวทวนคำ“นี่ไม่รู้เลยเหรอว่าเวลาที่เธอทำงานเวรกลางคืนน่ะแฟนเธอเขาก็แอบออกมาหาฉั
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 41 รางวัลของใคร nc
มุกตาภาขึ้นมานอนบนเตียงโดยมีอลันนอนกอดซ้อนอยู่ทางด้านหลัง“พี่อลันอย่ากอดแน่น”“แน่นที่ไหนแบบนี้กำลังดี มุกง่วงแล้วเหรอ”“นิดหน่อย”“แต่พี่ยังไม่อิ่มเลยนะ อยากเอาต่อ พี่รอมาตั้งหลายวันมุกจะให้พี่น้ำเดียวเองเหรอ”“พี่อลันก็ชอบพูดตรงเกิน”“แล้วทำไมต้องพูดอ้อมด้วยนะ อยู่กับเมียบนเตียงแบบนี้มันก็มีเรื่องเดียวที่จะพูด”“ไม่เหนื่อยเหรอคะ”“ไม่ครับ พี่เก็บแรงมาหลายวัน”“มุกจะยอมพี่ถ้าบอกว่าวันนี้แอบไปคุยเรื่องอะไรกับพี่ภู”“ไม่มีอะไรหรอกครับ”“แต่มุกว่าต้องมีค่ะ ถ้าไม่อย่างนั้นก็ต้องคุยต่อหน้ามุกไปแล้ว มุกเพิ่งรู้ว่าพี่มีความลับกับมุก” มุกตาภารู้สึกว่าเรื่องที่เขาไปคุยกับภูวิศต้องเกี่ยวกับเธออย่างแน่นอน“มันไม่ใช่ความลับหรอกครับ แต่พี่ไม่อยากให้มุกไม่สบายใจ”“ยิ่งพี่ไม่บอกมุกก็ยิ่งไม่สบายใจนะคะ” หญิงสาวพลิกตัวกลับมามองหน้าคนรักที่ดูเหมือนกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่“ถ้าพี่บอกไปแล้วจะไม่คิดมากใช่ไหม”“ค่ะ” หญิงสาวสัญญาไปก่อนแต่จะทำได้หรือเปล่ามันก็เป็นอีกเรื่อง“พี่ภูเล่าว่าเจอแฟนเก่าพี่”“แค่นี้เหรอคะ”“เธอถามถึงพี่ พี่ภูก็เลยบอกไปว่าพี่มีแฟนแล้ว”“แต่หน้าพี่ดูไม่สบายใจเลย มีอะไรหรือเปล่าคะ
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 40 กินไอติม nc
คอนโดมิเนียมของอลันมุกตาภาเข้ามาแปรงฟันอาบน้ำอย่างรวดเร็วเพราะตอนนี้เธอรู้สึกว่าแอลกอฮอล์ที่เธอดื่มเข้าไปมันกำลังออกฤทธิ์ แต่ยังไม่ทันออกจากห้องน้ำอลันก็เดินตามเข้ามา หญิงสาวแปลกใจเพราะเธอจำได้ว่าตัวเองล็อกประตูห้องน้ำแล้ว“พี่อลันเข้ามาได้ยังไงคะ พี่จะรีบใช้ห้องน้ำเหรอคะ มุกอาบเสร็จพอดีค่ะ” หญิงสาวรีบปิดฝักบัวจากนั้นก็เดินไปหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำเพื่อจะสวมแต่ก็ช้ากว่าอลันเพราะตอนนี้เขาเข้ามาประชิดและรวบเอวของหญิงสาวไว้แล้ว“พี่อลันจะทำอะไรคะ”“อาบน้ำให้พี่หน่อยได้ไหม”“พี่ก็อาบเองสิคะ”“เมื่อกี้มุกบอกพี่เองนะครับว่าจะยอมตามใจพี่ทุกอย่าง อาบให้หน่อยนะคนเก่งของพี่” ชายหนุ่มทำเสียงอ้อนมุกตาภากำลังคิดหนักเพราะเมื่อกี้เธอพลาดเองที่ไปพูดกับเขาแบบนั้น“ถ้าอยากให้มุกอาบให้พี่ก็ถอยไปนิดสิคะ ยืนเบียดกันแบบนี้จะอาบได้ยังไงล่ะคะ”อลันหัวเราะก่อนจะยอมปล่อยเอวของหญิงสาวออกเขากระตุกปมผ้าเช็ดตัวไปแขวนไว้แล้วหยิบฝักบัวมาราดไปบนตัวเองจนชุ่มหญิงสาวกดครีมอาบน้ำใส่มือและหันมาใบหน้าของเธอก็ร้อนผ่าว ผิวหน้าแดงระเรื่อเมื่อเห็นเรือนร่างของเขาทุกสัดส่วนอย่างชัดเจน“ทำไมยังจะต้องอายอีกล่ะ มุกก็เคยเห็นพี่มาทั้ง
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 39 กระชับมิตร nc
ทางด้านอารัญที่ออกมาดื่มกับภูวิศได้เกือบหนึ่งชั่วโมงเขาก็ขอตัวกลับตอนนี้ชายหนุ่มเลยนั่งดื่มอยู่คนเดียวและคิดว่าอีกสักพักตนเองก็จะกลับแล้วเหมือนกันเขามองไปรอบๆ ร้านซึ่งนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะมักจะเป็นคู่หรือไม่ก็มากันเป็นกลุ่มจะมีแค่เขาคนเดียวที่นั่งอยู่ตามลำพัง ชายหนุ่มอดคิดถึงตัวเองไม่ได้เพราะก่อนหน้านี้ก็เคยมีแฟนมาหลายคน แต่ไม่ว่าจะคบกับใครก็ถูกมารดากีดกันด้วยเหตุผลที่ว่าไม่มีใครเหมาะสมกับเขาสุดท้ายแล้วอารัญก็เลยเลิกที่จะสนใจผู้หญิงเพราะคิดว่าต่อให้คนนั้นสวยเก่งฐานะดีแค่ไหนก็ไม่สามารถพิชิตใจมารดาของเขาได้แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปอารัญก็เริ่มอยากจะมองหาใครสักคนเพราะการอยู่คนเดียวมันก็รู้สึกเหงาแต่ก็ยังไม่มีใครที่ทำให้เขารู้สึกอยากจะใช้ชีวิตด้วยเข้ามาเลยเขาสั่งเครื่องดื่มอีกหนึ่งแก้วและถ้าดื่มแก้วนี้หมดก็คงจะกลับแต่ดื่มไปได้เพียงครึ่งผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินตรงเข้ามา“อลันคะ โชคดีจังที่เจอคุณที่นี่” โชติชญาเดินเข้ามาทักทายเพราะคิดว่าเขาคืออลันอดีตคนรักของเธอ “ขอโทษนะครับคุณคงทักคนผิด” อารัญปฏิเสธเพราะเขาจำได้ว่าไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อน“แหมเลิกกันไปแค่ปีเดียวทำเป็นจำโชไม่ไ
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 38 แค่บอกมาว่าอยากได้อะไร
“พี่อลันจะพามุกไปไหนคะ” มุกตาภาถามขึ้นเมื่อรู้สึกว่าทางที่อลันกำลังขับรถไปนั้นไม่ใช่ทางกลับหอพักของเธอ“ไปคอนโดพี่ครับ มุกสัญญากับพี่แล้วนะว่าจะมาค้างกับพี่ถ้าวันต่อไปเป็นวันหยุดของมุก”“แต่พรุ่งนี้มุกมีนัดกับเมย์ค่ะ”“มุกนัดกับเพื่อนที่ไหนพรุ่งนี้พี่ไปส่งก็ได้”“พี่อลันคะ พรุ่งนี้มุกต้องตื่นเช้ามากๆ เลยค่ะ ถ้าไปค้างกับพี่อลันมุกกลัวตื่นสาย”“วันหยุดทั้งทีจะรีบตื่นเช้าทำไม มุกมีธุระอะไรสำคัญขนาดนั้นเหรอครับ”“ธุระสำคัญสิคะสำคัญมากๆ ด้วยมุกรอวันนี้มานานแล้วค่ะ”“แล้วบอกพี่ได้ไหมล่ะว่าธุระที่ว่านั้นคืออะไร”“ถ้ามุกบอกพี่แล้วพี่จะคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระหรือเปล่าล่ะ”“ก็ลองบอกมาก่อนสิครับ แต่พี่ว่ามุกโตแล้วคงไม่ทำอะไรไร้สาระหรอกมั้ง”“มุกเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนอื่นมองยังไง แต่สำหรับมุกมันเป็นสิ่งที่มุกรอค่ะ”“พูดแบบนี้ทำให้พี่ชักอยากจะรู้แล้วสิว่าพรุ่งนี้มุกกับเมล์นัดกันทำอะไรถึงต้องตื่นแต่เช้า”“เรานัดกันแย่งกดบัตรคอนเสิร์ตค่ะ” มุกตาภาบอกเขาไปตามตรงเพราะถึงวันที่เธอไปดูคอนเสิร์ตเขาก็ต้องรู้“บัตรคอนเสิร์ตมันซื้อยากขนาดนั้นเชียวเหรอครับ” เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนจึงทำให้แปลกใจว่าทำ
You May Also Like
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่604.7K viewsBad Engineer เด็กเทรย์ซิส
มดตัวจี๊ด208.8K viewsแอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน NC 25++
ลานิรินน์184.8K viewsถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)69.4K viewsคืนนี้ไร้ไออุ่น
อันเสี่ยวตี๋390 viewsOops! รักครั้งนี้แม่ให้มา
Claris76 views(เซ็ตวิศวะ) เพื่อนลวงรัก
นามปากกา อายดอลลี่323 viewsอุ้มบุญซ่อนสวาท
เฮียกังฟู81 views
