เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 8 มีไม่กี่คนที่ไว้ใจ
วันที่เผยแพร่:
2026-09-14 16:00:45ปัจจุบัน
มุกตาภาตื่นเช้าเตรียมตัวไปทำงานตามปกติ เมื่อออกมาจากห้องก็เห็นว่าตอนนี้อลันนั้นตื่นนอนแล้ว สีหน้าของชายหนุ่มดูดีกว่าเมื่อวานมาก
“วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ”
“ดีขึ้นแล้วครับ มุกจะไปทำงานแล้วเหรอ”
“ค่ะ เดี๋ยวมุกสั่งข้าวร้านข้างล่างมาให้นะคะ พี่อลันจะได้กินยาด้วย”
“พี่จัดการเองได้ครับ มุกไปทำงานเถอะไม่ต้องห่วงพี่นะ”
“คืนนี้มุกออกเวรเที่ยงคืนนะคะ ร้านข้างล่างปิดสองทุ่มถ้าพี่อลันหิวตอนดึกๆ ก็สั่งออนไลน์ได้นะคะ ในเครื่องน่าจะมีแอปสั่งอาหารอยู่ แล้วก็อย่าขยับตัวมากนะคะเดี๋ยวแผลจะอักเสบอีก”
“ครับคุณพยาบาล จริงสิ พี่จะถามว่าเครื่องนี้ใช้ซิมแบบไหน”
“ใช้แบบเติมเงินค่ะ พี่จะโทรออกใช่ไหมคะเดี๋ยวมุกเติมให้”
“ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวพี่จัดการเอง พี่ขอเบอร์โทรเครื่องนี้กับเครื่องที่มุกใช้ตอนนี้หน่อยได้ไหม”
“ได้ค่ะ” หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ของตนเองขึ้นมาแล้วส่งไลน์เข้าไปในเครื่องที่เขาถืออยู่
“พี่กวนเวลามุกแค่นี้แหละรับไปทำงานเถอะ”
เมื่อหญิงสาวออกไปจากห้องแล้วเขาก็ส่งข้อความให้สิงหาเติมเงินไม่นานอีกฝ่ายก็โทรกลับ
“ผมถึงกรุงเทพแล้วนะครับ คุณอลันให้ผมไปรับที่ไหนครับ”
“ยังไม่ต้องมารับฉันหรอกสิงหา ฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าอยู่ที่ไหน รอให้ฉันดีกว่านี้เราค่อยวางแผนว่าจะเอายังไงกันต่อ พวกนายก็ถือโอกาสพักไปก่อนแล้วกันนะ”
“แต่คุณอิทธิพยายามจะติดต่อหาคุณนะครับ”
“เดี๋ยวนายส่งเบอร์โทรพ่อฉันให้หน่อยนะ ฉันจะโทรไปหาท่านเอง”
“ได้ครับ”
เมื่อได้เบอร์โทรศัพท์แล้วเขาก็โทรไปหาบิดาทันที
“ฮัลโหล” เสียงรับสายที่คุ้นเคยทำให้เขายิ้มเพราะนึกหน้าบิดาออกว่าคงกำลังงงเพราะเบอร์ที่โทรไปเป็นเบอร์ไม่คุ้นเคย
“พ่อครับผมเอง พ่ออย่าเพิ่งพูดอะไรนะครับ”
“อือ” อิทธิตอบรับ
“พ่อครับ พ่ออยู่คนเดียวหรือเปล่า ถ้ามีคนอื่นอยู่ด้วยพ่อเดินออกมาก่อนได้ไหม”
“ตอนนี้พ่ออยู่คนเดียว นั่นลูกจริงๆ ใช่ไหม ลูกเป็นยังไงบ้าง พ่อให้คนตามหาทุกโรงพยาบาลที่เชียงใหม่เลยนะ”
“ผมปลอดภัยดีครับพ่อ”
“มีคนบอกว่าลูกถูกยิง”
“ผมไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับพ่อ”
“แต่ทำไมพ่อรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ มีอะไรที่พ่อควรรู้ไหม แล้วทางตำรวจจับคนร้ายได้หรือยัง” อิทธิทั้งสงสัยและเป็นห่วงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“เรื่องคนร้ายยังไม่คืบหน้าเลยครับพ่อ ผมเลยคิดว่าตอนนี้จะเก็บตัวเงียบๆ ไว้ก่อน พ่ออย่าบอกใครนะครับว่าผมติดต่อมา”
“ทำไมล่ะ”
“ผมกำลังสืบว่าใครกันที่อยากทำร้ายผม”
“แล้วมีอะไรให้พ่อช่วยไหม”
“ไม่เป็นไรครับพ่อ ผมคิดว่าเรื่องนี้ผมจัดการได้”
“สิงหากับดนัยล่ะอยู่กับลูกหรือเปล่า”
“เขาอยู่กับผมครับ พ่อไม่ต้องห่วง”
“พ่อขอบอกดุจดาวได้ไหม เธอก็เป็นห่วงลูกเหมือนกัน”
“ไม่ได้นะครับพ่อ ผมไม่อยากให้คนอื่นรู้ ช่วงนี้ผมจะเป็นฝ่ายติดต่อไปหาพ่อเองนะครับ”
“อลัน ลูกไม่เป็นอะไรแน่นะพ่อเป็นห่วง”
“ผมไม่เป็นอะไรมากหรอกครับพ่อ แต่เจ็บแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะครับ ผมจะได้พักด้วย พ่อเองก็ดูแลตัวเองด้วยนะครับ” เขาพูดแล้วหัวเราะเพราะอยากให้บิดาสบายใจ
“อย่าพักจนเพลินล่ะ อย่าลืมว่าต้องเข้ามารับตำแหน่งต่อจากพ่อ” เขากำชับลูกชายเพราะตัวเองอยากจะวางมือจากธุรกิจทั้งหมดแล้วจะเอาเวลาไปท่องเที่ยวเพื่อชดเชยกับช่วงเวลาที่ผ่านมาเพราะเขาทำงานหนักมาตลอด
“ครับพ่อ”
อลันวางสายจากบิดาแล้วก็นึกถึงอีกคนที่เขาไว้ใจและอยากจะขอความช่วยเหลือ เขาโทรไปหาคนที่เป็นทั้งเพื่อนและพี่ชายของเขา
“สวัสดีครับ” เสียงรับสายที่สุภาพอันเป็นเอกลักษณ์ของภูวิศดังขึ้น
“พี่ภูผมเองนะ ผมมีเรื่องจะรบกวนพี่หน่อย ตอนนี้พี่อยู่คนเดียวใช่ไหม”
“อือ พี่อยู่คนเดียวแล้วนายล่ะเป็นยังไงบ้าน พี่ได้ยินว่านายโดนยิงแล้วก็หายตัวไป คุณลุงเป็นห่วงนายมากรู้มั้ย”
“ผมไม่เป็นอะไรมากหรอกพี่”
“ถ้านายไม่เป็นอะไรมากแล้วทำไมถึงหายตัวไปล่ะ เกิดอะไรขึ้น”
แล้วอลันก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กับภูวิศฟัง
“พี่พอนึกออกไหมว่าใครกันที่อยากทำร้ายผม”
“ที่ผ่านมานายไม่เคยมีศัตรูที่ไหนเลยนะ ธุรกิจที่ทำก็ขาวสะอาดหรือว่าจะเป็นเรื่องส่วนตัว แฟนเก่านายแค้นหรือเปล่าที่นายทิ้งเธอ”
“พี่ภูผมกับโชเลิกกันไปนานแล้วนะ ถึงจะจบไม่สวยก็เถอะ แต่คงไม่ถึงกับต้องส่งคนมายิงมั้งครับพี่” อลันหมายถึงคนรักเก่าที่ชื่อโชติชญาที่เขาติดต่อกับเธอครั้งสุดท้ายก็หนึ่งปีมาแล้ว
“แล้วจะเป็นใครได้ล่ะ หรือคนในบริษัท” ภูวิศพยายามนึกถึงคนในบริษัทที่มีปัญหาขัดแย้งกับอลันแต่เขาก็นึกถึงใครไม่ออกเลยนอกจากคุณดุจดาวแม่เลี้ยงของอลันและคุณบัญชาผู้ถือหุ้นที่ไม่ค่อยชอบหน้าอลัน
“พี่ว่าผมอคติเกินไปไหมถ้าผมจะสงสัยคุณบัญชากับคุณดุจดาว”
“ทำไมนายถึงสงสัยสองคนนี้ล่ะ” แม้เขาจะคิดเหมือนชายหนุ่มแต่ก็อยากจะรู้เหตุผลของอลัน
“ก็การประชุมครั้งก่อนสองคนนี้ไม่เห็นด้วยที่พ่อจะให้ผมขึ้นมาบริหารแทน”
“พี่ก็แอบคิดเหมือนนายนะ แต่เรายังไม่มีหลักฐานอะไรเลยสักอย่าง”
“ก็เพราะแบบนี้แหละผมจึงต้องเงียบไปสักพัก เผื่อบางทีผมหายไปแล้วฝ่ายนั้นจะเคลื่อนไหวอะไรขึ้นบ้าง ผมอยากให้พี่ช่วยดูความผิดปกติในบริษัทและฝากดูแลพ่อด้วยนะครับ”
“นายพูดเหมือนจะไม่กลับมาเร็วๆ นี้ หรือนายเจ็บหนัก แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน” ปลายสายถามด้วยความเป็นห่วง
“ผมปลอดภัยครับพี่”
“อลัน นายรู้ใช่ไหมว่าพี่รักนายและหวังดีกับนายเหมือนน้องชายเพราะฉะนั้นมีอะไรนายต้องบอกพี่นะอย่าคิดจะทำอะไรเสี่ยงๆ คนเดียวเด็ดขาด”
“เพราะผมรู้ว่าพี่หวังดีผมถึงโทรมาหาพี่ พี่พอจะรู้จักใครที่พิษณุโลกไหมผมอยากให้ช่วยตามคดีให้หน่อย”
“อือ พี่จะตามเรื่องให้ แล้วนายจะหลบอยู่แบบนี้อีกนานไหม”
“ก็น่าจะอีกสักพักครับพี่”
“พี่จะรีบตามเรื่องให้นะ”
“ขอบคุณครับพี่ ผมวางสายก่อน พี่ติดต่อผมได้ที่เบอร์นี้น่ะ”
วางสายจากภูวิศแล้วเขานั่งหน้าเครียดอยู่ในห้องเล็กๆ ตามลำพัง
บทล่าสุด
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 43 ท่านรองคลั่งรัก (ตอนจบ)
“พี่อลันโกรธมุกไหมคะ ที่มุกออกมาเจอกับแฟนเก่าของพี่” มุกตาภาถามเมื่อถึงเธอเดินเข้ามานั่งในรถ“ไม่โกรธหรอกครับ แค่รู้สึกน้อยใจนิดหน่อยที่มุกไม่เชื่อใจพี่”“มุกก็เชื่อใจพี่นะคะแต่เธอโทรมาบอกว่ามีหลักฐาน มุกก็เลยคิดว่ามาคุยกับเธอหน่อยก็ดี”“แล้ววันนี้มุกไม่ต้องทำงานเหรอครับ”“แล้วมุกขายเวรบ่ายแล้วค่ะ มุกขอโทษที่ไม่บอกพี่นะคะ”“มุกครับ พี่ไม่โกรธเลยนะ” เขาเอื้อมมาจับมือเธอไว้ขณะขับรถออกจากหน้าร้าน“แต่มุกโกหกพี่”“ถ้าพี่เป็นมุกพี่ก็คงทำเหมือนมุก อย่าคิดมากนะ มุกครับถ้าสมมุติพี่ไม่มีแผลเป็นและคืนนั้นมุกไม่ได้อยู่กับพี่มุกจะเชื่อสิ่งที่เธอพูดไหมล่ะ”“มันมีความเป็นไปได้อยู่ค่ะ แต่ในเมื่อพี่อลันสัญญากับมุกแล้วว่าจะไม่กลับไปคบกับเธอมุกก็คงจะต้องถามพี่ก่อนว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่”“ต่อไปนี้ห้ามปิดบังพี่นะครับ”“ค่ะ แล้วพี่จะโกรธพี่อารัญไหมคะ”“พี่ไม่โกรธหรอก โชเป็นคนเจ้าเล่ห์แล้วพี่อารัญก็คงไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมเธอ เราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้กันอีกนะ พี่ไม่อยากให้พี่อารัญต้องไม่สบายใจ” เขากลัวว่าพี่ชายจะรู้สึกไม่ดีถ้าหากเขาไปพูดเรื่องนี้“มุกก็คิดว่าอย่างนั้นค่ะ อะไรที่มันผ่านไปแล้วมุกไม่อยากเก็บเอา
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 42 รอวันแทรกลาง
ชีวิตของมุกตาภาก็ดำเนินไปตามปกติอลันยังทำหน้าที่คนรักที่ตามรับส่งอยู่ทุกวัน แม้เธอจะบอกว่าไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้แต่เหมือนว่าเขาจะไม่ฟังเธอเลยสักนิดวันนี้หญิงสาวขึ้นเวรบ่ายและเขาไม่ว่างที่จะมาส่งแต่ก็ไม่วายให้ดนัยคนขับรถมารอรับเธอที่พอพักเพื่อไปส่งที่โรงพยาบาล“พี่ดนัยส่งมุกที่ข้างโรงพยาบาลก็ได้ค่ะ ไม่ต้องไปส่งถึงข้างใน”“แต่คุณอลันสั่งว่าให้ส่งถึงที่นะครับ”“นี่ก็ถึงแล้วค่ะ มุกไม่บอกพี่อลันหรอกนะคะ”“งั้นก็ตามใจคุณมุกครับ”เมื่อเคลื่อนออกไปแล้วมุกตาภาก็เดินข้ามถนนไปยังร้านฝั่งตรงข้าม อันที่จริงวันนี้เธอขายเวรบ่ายออกไปแล้วเพราะมีนัดสำคัญกับคนที่เธอเองก็ยังไม่เคยเจอตัวจริงหญิงสาวเดินเข้ามาในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง สายตามองหาคนที่นัดไว้และดูเหมือนอีกฝ่ายจะมารอเธออยู่แล้วพอเธอเดินเข้ามาคนที่นัดไว้โบกมือให้“สวัสดีค่ะ คุณนัดฉันไว้ใช่ไหมคะ” มุกตาภาทักทายไปตามมารยาท“อือ นักก่อนสิ”“คุณมีอะไรจะพูดกับฉันก็พูดมาเลยค่ะ ฉันไม่เวลาไม่มากหรอกนะคะ”“ก็เพราะเธอเอาแต่ทำงานแบบนี้ไม่รู้เลยว่าแฟนเธอน่ะแอบนอกใจ”“นอกใจเหรอคะ” หญิงสาวทวนคำ“นี่ไม่รู้เลยเหรอว่าเวลาที่เธอทำงานเวรกลางคืนน่ะแฟนเธอเขาก็แอบออกมาหาฉั
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 41 รางวัลของใคร nc
มุกตาภาขึ้นมานอนบนเตียงโดยมีอลันนอนกอดซ้อนอยู่ทางด้านหลัง“พี่อลันอย่ากอดแน่น”“แน่นที่ไหนแบบนี้กำลังดี มุกง่วงแล้วเหรอ”“นิดหน่อย”“แต่พี่ยังไม่อิ่มเลยนะ อยากเอาต่อ พี่รอมาตั้งหลายวันมุกจะให้พี่น้ำเดียวเองเหรอ”“พี่อลันก็ชอบพูดตรงเกิน”“แล้วทำไมต้องพูดอ้อมด้วยนะ อยู่กับเมียบนเตียงแบบนี้มันก็มีเรื่องเดียวที่จะพูด”“ไม่เหนื่อยเหรอคะ”“ไม่ครับ พี่เก็บแรงมาหลายวัน”“มุกจะยอมพี่ถ้าบอกว่าวันนี้แอบไปคุยเรื่องอะไรกับพี่ภู”“ไม่มีอะไรหรอกครับ”“แต่มุกว่าต้องมีค่ะ ถ้าไม่อย่างนั้นก็ต้องคุยต่อหน้ามุกไปแล้ว มุกเพิ่งรู้ว่าพี่มีความลับกับมุก” มุกตาภารู้สึกว่าเรื่องที่เขาไปคุยกับภูวิศต้องเกี่ยวกับเธออย่างแน่นอน“มันไม่ใช่ความลับหรอกครับ แต่พี่ไม่อยากให้มุกไม่สบายใจ”“ยิ่งพี่ไม่บอกมุกก็ยิ่งไม่สบายใจนะคะ” หญิงสาวพลิกตัวกลับมามองหน้าคนรักที่ดูเหมือนกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่“ถ้าพี่บอกไปแล้วจะไม่คิดมากใช่ไหม”“ค่ะ” หญิงสาวสัญญาไปก่อนแต่จะทำได้หรือเปล่ามันก็เป็นอีกเรื่อง“พี่ภูเล่าว่าเจอแฟนเก่าพี่”“แค่นี้เหรอคะ”“เธอถามถึงพี่ พี่ภูก็เลยบอกไปว่าพี่มีแฟนแล้ว”“แต่หน้าพี่ดูไม่สบายใจเลย มีอะไรหรือเปล่าคะ
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 40 กินไอติม nc
คอนโดมิเนียมของอลันมุกตาภาเข้ามาแปรงฟันอาบน้ำอย่างรวดเร็วเพราะตอนนี้เธอรู้สึกว่าแอลกอฮอล์ที่เธอดื่มเข้าไปมันกำลังออกฤทธิ์ แต่ยังไม่ทันออกจากห้องน้ำอลันก็เดินตามเข้ามา หญิงสาวแปลกใจเพราะเธอจำได้ว่าตัวเองล็อกประตูห้องน้ำแล้ว“พี่อลันเข้ามาได้ยังไงคะ พี่จะรีบใช้ห้องน้ำเหรอคะ มุกอาบเสร็จพอดีค่ะ” หญิงสาวรีบปิดฝักบัวจากนั้นก็เดินไปหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำเพื่อจะสวมแต่ก็ช้ากว่าอลันเพราะตอนนี้เขาเข้ามาประชิดและรวบเอวของหญิงสาวไว้แล้ว“พี่อลันจะทำอะไรคะ”“อาบน้ำให้พี่หน่อยได้ไหม”“พี่ก็อาบเองสิคะ”“เมื่อกี้มุกบอกพี่เองนะครับว่าจะยอมตามใจพี่ทุกอย่าง อาบให้หน่อยนะคนเก่งของพี่” ชายหนุ่มทำเสียงอ้อนมุกตาภากำลังคิดหนักเพราะเมื่อกี้เธอพลาดเองที่ไปพูดกับเขาแบบนั้น“ถ้าอยากให้มุกอาบให้พี่ก็ถอยไปนิดสิคะ ยืนเบียดกันแบบนี้จะอาบได้ยังไงล่ะคะ”อลันหัวเราะก่อนจะยอมปล่อยเอวของหญิงสาวออกเขากระตุกปมผ้าเช็ดตัวไปแขวนไว้แล้วหยิบฝักบัวมาราดไปบนตัวเองจนชุ่มหญิงสาวกดครีมอาบน้ำใส่มือและหันมาใบหน้าของเธอก็ร้อนผ่าว ผิวหน้าแดงระเรื่อเมื่อเห็นเรือนร่างของเขาทุกสัดส่วนอย่างชัดเจน“ทำไมยังจะต้องอายอีกล่ะ มุกก็เคยเห็นพี่มาทั้ง
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 39 กระชับมิตร nc
ทางด้านอารัญที่ออกมาดื่มกับภูวิศได้เกือบหนึ่งชั่วโมงเขาก็ขอตัวกลับตอนนี้ชายหนุ่มเลยนั่งดื่มอยู่คนเดียวและคิดว่าอีกสักพักตนเองก็จะกลับแล้วเหมือนกันเขามองไปรอบๆ ร้านซึ่งนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะมักจะเป็นคู่หรือไม่ก็มากันเป็นกลุ่มจะมีแค่เขาคนเดียวที่นั่งอยู่ตามลำพัง ชายหนุ่มอดคิดถึงตัวเองไม่ได้เพราะก่อนหน้านี้ก็เคยมีแฟนมาหลายคน แต่ไม่ว่าจะคบกับใครก็ถูกมารดากีดกันด้วยเหตุผลที่ว่าไม่มีใครเหมาะสมกับเขาสุดท้ายแล้วอารัญก็เลยเลิกที่จะสนใจผู้หญิงเพราะคิดว่าต่อให้คนนั้นสวยเก่งฐานะดีแค่ไหนก็ไม่สามารถพิชิตใจมารดาของเขาได้แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปอารัญก็เริ่มอยากจะมองหาใครสักคนเพราะการอยู่คนเดียวมันก็รู้สึกเหงาแต่ก็ยังไม่มีใครที่ทำให้เขารู้สึกอยากจะใช้ชีวิตด้วยเข้ามาเลยเขาสั่งเครื่องดื่มอีกหนึ่งแก้วและถ้าดื่มแก้วนี้หมดก็คงจะกลับแต่ดื่มไปได้เพียงครึ่งผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินตรงเข้ามา“อลันคะ โชคดีจังที่เจอคุณที่นี่” โชติชญาเดินเข้ามาทักทายเพราะคิดว่าเขาคืออลันอดีตคนรักของเธอ “ขอโทษนะครับคุณคงทักคนผิด” อารัญปฏิเสธเพราะเขาจำได้ว่าไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อน“แหมเลิกกันไปแค่ปีเดียวทำเป็นจำโชไม่ไ
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 38 แค่บอกมาว่าอยากได้อะไร
“พี่อลันจะพามุกไปไหนคะ” มุกตาภาถามขึ้นเมื่อรู้สึกว่าทางที่อลันกำลังขับรถไปนั้นไม่ใช่ทางกลับหอพักของเธอ“ไปคอนโดพี่ครับ มุกสัญญากับพี่แล้วนะว่าจะมาค้างกับพี่ถ้าวันต่อไปเป็นวันหยุดของมุก”“แต่พรุ่งนี้มุกมีนัดกับเมย์ค่ะ”“มุกนัดกับเพื่อนที่ไหนพรุ่งนี้พี่ไปส่งก็ได้”“พี่อลันคะ พรุ่งนี้มุกต้องตื่นเช้ามากๆ เลยค่ะ ถ้าไปค้างกับพี่อลันมุกกลัวตื่นสาย”“วันหยุดทั้งทีจะรีบตื่นเช้าทำไม มุกมีธุระอะไรสำคัญขนาดนั้นเหรอครับ”“ธุระสำคัญสิคะสำคัญมากๆ ด้วยมุกรอวันนี้มานานแล้วค่ะ”“แล้วบอกพี่ได้ไหมล่ะว่าธุระที่ว่านั้นคืออะไร”“ถ้ามุกบอกพี่แล้วพี่จะคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระหรือเปล่าล่ะ”“ก็ลองบอกมาก่อนสิครับ แต่พี่ว่ามุกโตแล้วคงไม่ทำอะไรไร้สาระหรอกมั้ง”“มุกเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนอื่นมองยังไง แต่สำหรับมุกมันเป็นสิ่งที่มุกรอค่ะ”“พูดแบบนี้ทำให้พี่ชักอยากจะรู้แล้วสิว่าพรุ่งนี้มุกกับเมล์นัดกันทำอะไรถึงต้องตื่นแต่เช้า”“เรานัดกันแย่งกดบัตรคอนเสิร์ตค่ะ” มุกตาภาบอกเขาไปตามตรงเพราะถึงวันที่เธอไปดูคอนเสิร์ตเขาก็ต้องรู้“บัตรคอนเสิร์ตมันซื้อยากขนาดนั้นเชียวเหรอครับ” เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนจึงทำให้แปลกใจว่าทำ
บางทีคุณอาจจะชอบ
