ตอนที่ 5 สวมหน้ากากผู้เสียสละ

เมื่อแต่งตัวเสร็จ สำรวจสภาพร่างกายตัวเองดีแล้วชิงเหยาจึงออกมาและพบว่าฟางหรงกำลังพูดคุยสั่งงานอะไรคนสนิทอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก

นางไม่ได้เดินเข้าไปหาเขาเพียงแค่ยืนรออยู่ตรงนั้น หลังฟางหรงสั่งงานสินจงเสร็จจึงกลับมาหาชิงเหยาและนำทางนางตรงไปยังโถงรับรองแขกของตำหนักชินอ๋อง

            “มาแล้วเหรอนังลูกไม่รักดี” เสนาบดีเสิ่นที่ถูกเชิญตัวมาจากการเข้าเฝ้าสนทนากับฝ่าบาทก่อนหน้านี้ตะคอกด่าบุตรสาวคนรองด้วยน้ำเสียงและสีหน้าท่าทางดุดัน

หลังจากเขาทราบเรื่องงามหน้าบอกเล่าโดยฮูหยินและบุตรสาวคนโตที่แต่งเรื่องใส่สีตีไข่มากมาย

แต่ยังไม่ทันที่เสนาบดีเสิ่นจะได้เอ่ยอันใดต่อ ฟางหรงก็เดินกระแอมกระไอส่งเสียงดังขึ้นมาให้เขารู้ตัว รู้จักระงับอารมณ์เสียก่อน

            “ถวายบังคมชินอ๋องพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีเสิ่นหันไปถวายความเคารพนบนอบต่อฟางหรงซึ่งพยักหน้าตอบรับเล็กน้อย

จากนั้นฟางหรงก็เดินไปนั่งประจำที่ประทับด้านบนกลางโถงรับรองแขกซึ่งยามนี้มีเพียงครอบครัวสกุลเสิ่นอยู่กันพร้อมหน้ากับเหรินฮองเฮาเท่านั้น

ส่วนเหล่าบรรดาฮูหยินและบุตรสาวขุนนางชั้นผู้ใหญ่ผู้ไม่เกี่ยวข้องก่อนหน้านี้ได้ถูกเชิญตัวออกไปนานแล้วพร้อมกับเรื่องซุบซิบนินทาที่พร้อมป่าวประกาศไปทั่วเมืองหลวง

            “เอาล่ะ ตอนนี้พวกท่านสกุลเสิ่นก็มากันพร้อมหน้าแล้วสินะ เรื่องในวันนี้ ข้ากับบุตรสาวคนรองสกุลเสิ่นได้ร่วม...” ฟางหรงกล่าวนำ แต่ยังไม่ทันจะพูดจบชิงเหยาก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

            “เรื่องในวันนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันเท่านั้นเจ้าค่ะท่านพ่อ ข้าหลงทางเข้ามาในเขตพื้นที่หวงห้ามแล้วพบกับชินอ๋องโดยบังเอิญ”

“ท่านอ๋องทรงมีน้ำพระทัยคิดช่วยเหลือพร้อมตรัสถามเรื่องราวเกี่ยวกับพี่รั่วเหรินคู่หมั้นคู่หมายจึงทรงให้เกียรติข้าเข้าไปร่วมดื่มชาด้วยกันก็เท่านั้น”

ชิงเหยาอธิบายตามที่นางเคยบอกกล่าวกับฟางหรงเอาไว้ก่อนหน้านี้

            “จะเป็นเรื่องเข้าใจผิดได้อย่างไรกัน ก่อนหน้านี้ข้ารู้ว่าเจ้าเองมีใจให้กับท่านอ๋องมานานแล้ว เจ้าอย่าได้เสแสร้งปิดบังอีกเลยเหยาเอ๋อ”

รั่วเหรินกล่าวพร้อมร้องไห้บีบน้ำตาอย่างน่าสงสาร ชิงเหยาหรี่ตามองพี่สาวตัวร้ายนิดหนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ

            “จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรกันเจ้าคะท่านพี่ ข้าหาเคยมีใจให้กับว่าที่พี่เขยไม่” ชิงเหยาเอ่ยพร้อมตีหน้าเศร้าโต้ตอบกลับไป

            ‘แสดงงิ้วเก่งนักใช่ไหม ได้..นางจะฉีกหน้ากากทำให้ลืมบทพูดกันไปเลย’ ชิงเหยาคิดอย่างมุ่งมั่น

            “ไม่จริง ไม่เช่นนั้นเจ้าจะจงใจเข้าไปยั่วยวนท่านอ๋องถึงในห้องบรรทมได้อย่างไรกัน” รั่วเหรินยังคงกล่าวหาไม่ลดละ

            “ข้าย่อมแน่แก่ใจตัวเองดีเจ้าค่ะ ท่านอ๋องและข้าหาได้มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันไม่ ขอท่านพี่โปรดสบายใจได้” ชิงเหยายังคงยืนกราน

            “ไม่..” รั่วเหรินตั้งท่าจะโต้แย้งกลับไปอีก แต่เสิ่นฮูหยินพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อนเพื่อไม่ให้บุตรสาวแสดงกิริยาเปิดเผยตัวตนและความตั้งใจของตัวเองออกหน้าออกตาจนเกินไปนัก

            “เหยาเอ๋อ..เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วอย่าแสร้งทำเป็นเฉไฉอีกเลยนะ”

“เจ้าเข้าไปอยู่ในห้องบรรทมท่านอ๋องนานนับชั่วยามถึงเพียงนั้น คงไม่มีผู้ใดเชื่อหรอกว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น”

            “นั่นสิ ท่านแม่กล่าวถูกแล้วเจ้าค่ะ”

“เหยาเอ๋อในเมื่อเจ้ามีใจรักใคร่ต่อท่านอ๋องจนกระทั่งยอมทำทุกวิถีทาง ส่วนท่านอ๋อง..ยามนี้ก็ทรงมีความผูกพันลึกซึ้งอยู่กับน้องสาวของหม่อมฉันแล้ว”

“ดังนั้น..หม่อมฉันจะเป็นฝ่ายเสียสละยินยอมหลีกทางให้ทั้งสองคนเองเพคะ” รั่วเหรินทำตัวเป็นคนดีแสดงงิ้วเป็นผู้ถูกกระทำช่างเสียสละได้อย่างสมจริงยิ่งนัก

            “ข้าบอกแล้วอย่างไรล่ะเจ้าคะ ว่าข้ากับชินอ๋องพวกเราหาได้มีเรื่องใดที่น่าละอายใจต่อกันไม่” ชิงเหยายังคงยืนยันไม่ยอมแพ้

            “เหยาเอ๋อ ข้ายอมเสียสละให้เจ้าแล้ว เหตุใดเจ้ายังคงยืนกรานเช่นนั้นอีกเล่า” รั่วเหรินกล่าวไม่ยอมให้แผนของตนเองล้มเหลวเช่นกัน

            “ท่านพี่ ท่านคงไม่..เอ่อ..เป็นเพราะรู้ว่าวันนี้มีกำหนดนัดหมาย เสาะหาพระสนมเข้าสู่วังหลวงหรอกนะเจ้าคะ จึงได้ยืนกรานพร้อมเสียสละตำแหน่งพระคู่หมั้นของชินอ๋องแบบนี้”

ชิงเหยานึกเอะใจในความมุ่งมั่นของรั่วเหรินและคาดเดาได้ ว่าผู้ที่ทำให้รั่วเหรินถึงกับยอมสละเรือชินอ๋องซึ่งเพียบพร้อมสง่างามอย่างไม่ลังเลคงมีฝ่าบาทเพียงผู้เดียวแล้ว

และคำกล่าวนี้ก็ทำเอาทุกคนถึงกับหยุดนิ่งคิดไปตามกัน โดยเฉพาะเหรินฮองเฮาที่ทรงประทับฟังความอยู่ในโถงรับรองด้วย