ตอนที่ 4 เรื่องน่าปวดหัวซ้ำซ้อน

ยามนี้ตะเกียงในห้องนอนต่างถูกจุดขึ้นมาสว่างไสวโดยทั่ว ไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่จุดเพียงเสาหลักภายในห้องเท่านั้น ทำให้นางได้พิจารณารูปร่างหน้าตาของบุรุษที่ล่วงเกินนางได้อย่างชัดเจนมากขึ้น

‘ช่างหล่อเหลารูปงามยิ่งนัก ดูสง่าผ่าเผย ราวกับมีรัศมีบางอย่างแผ่กระจายอยู่โดยรอบ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ’

‘เอ๊ะ...แต่ว่า ไม่ ไม่นะ ไม่ใช่แล้ว นี่ข้า..ข้าไปล่วงเกินชินอ๋องเข้างั้นเหรอ? ได้ยังไงกัน?’

ในที่สุดชิงเหยาก็คิดทบทวนและตระหนักได้ว่าบุรุษที่อยู่เบื้องหน้านางคือผู้ใด

“ท่านคือชินอ๋อง พระอนุชาของฝ่าบาทงั้นหรือ?” ชิงเหยาหลุดปากถามออกไปโดยไม่รู้ตัว

“ฮึ ในที่สุดเจ้าก็สำนึกรู้ได้ เลิกเสแสร้งทำตัวเป็นคนโง่งมไร้เดียงสาแล้วงั้นสิ” ฟางหรงเอ่ย น้ำเสียงเจือความถากถางเย้ยหยันอย่างชัดเจน

ชิงเหยากำหมัดแน่นเจ็บใจที่ถูกกล่าวหา แต่นางก็ไม่มีหลักฐานใดมายืนยันว่าเรื่องเหล่านี้นางไม่ได้เป็นผู้ก่อ อีกทั้งยังไม่รู้ที่มาที่ไปว่าเกิดขึ้นได้อย่างไรด้วย

“ขออภัยเพคะที่หม่อมฉันทำตัวโง่งมในสายตาของท่านอ๋อง แต่หม่อมฉันขอยืนยันว่าเรื่องที่เกิดขึ้นหม่อมฉันเองก็ตกเป็นเหยื่อเช่นเดียวกัน”

ชิงเหยาเอ่ยปากพร้อมจ้องมองสบตาฟางหรงด้วยสายตาจริงจังไร้ซึ่งความเกรงกลัวใดๆทั้งสิ้น

“คิดเหรอว่าข้าจะเชื่อสตรีเช่นเจ้า ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินมาว่าบุตรีคนรองสกุลเสิ่นมีนิสัยขี้อิจฉาริษยา ทำตัวดื้อรั้นเอาแต่ใจ และมักหาเรื่องเดือดร้อนมาให้เสิ่นรั่วเหรินพี่สาวของเจ้ากับเสิ่นฮูหยินอยู่เสมอนี่”

ฟางหรงตอบกลับไปตามคำเล่าลือที่ได้ยินมานานในเมืองหลวงนี้ พลางจ้องมองพิจารณาท่าทีของชิงเหยาไปด้วย

‘จริงสินะ สองแม่ลูกคุณหนูใหญ่กับเสิ่นฮูหยินนั่น เป็นคนร้ายกาจมาแต่ไหนแต่ไร คอยแต่งเรื่องโกหกใส่ความชิงเหยามาโดยตลอดนี่’

‘เฮ้อ..ช่างน่าสงสารเจ้าของร่างเดิมจริงๆที่ถูกผู้คนด่าว่านินทาให้ร้ายผิดๆ เพราะสองแม่ลูกนั่นแท้ๆ’

‘ขนาดผู้เป็นบิดาของนางเอง เสนาบดีเสิ่นยังไม่คิดเข้าข้างปกป้องนางแต่กลับหลงเชื่อคำสองแม่ลูกนั่นหมดใจ นับประสาอะไรกับคนนอกเช่นท่านอ๋องเบื้องหน้านี่กัน’

ชิงเหยาคิดถึงเรื่องราวที่นางได้เห็นในภาพความทรงจำของเสิ่นชิงเหยาคนเดิม

“ท่านอ๋องจะทรงเชื่อหรือไม่ก็ตามแต่ เอาเป็นว่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ไม่เคยเกิดขึ้นจริงก็แล้วกันเพคะ”

“เพียงท่านอ๋องทรงตรัสออกไปว่า หม่อมฉันหลงทางและมาพบเจอท่านเข้าโดยบังเอิญ จากนั้นจึงนั่งสนทนากันเรื่องพี่สาวหม่อมฉัน คู่หมั้นของท่าน ตัวท่านอ๋องและหม่อมฉันหาได้มีเรื่องลึกซึ้งใดต่อกันไม่”

“ส่วนผู้อื่นจะเชื่อหรือไม่นั้นไม่สำคัญ เพียงแค่พวกเขาเห็นแก่หน้าตาและสถานะของท่านอ๋องก็พอ”

“เช่นนี้แล้ว ย่อมไม่เกิดปัญหาใดขึ้นกับท่านอ๋องแน่นอนเพคะ” ชิงเหยาแนะนำทางออกให้เสร็จสรรพจนฟางหรงได้ยินแล้วถึงกับอึ้งไปเลยทีเดียว

“เจ้าจะเสแสร้งแกล้งทำไปไยกัน ทำเป็นพูดดีเสนอแนะทางออกให้ข้าไว้วางใจไม่คิดเอาเรื่องเจ้างั้นสิ” ฟางหรงกล่าวต่อ ชิงเหยาถึงกับถอนหายใจยาวออกมาเริ่มรู้สึกเหนื่อยที่จะพูด

‘เดิมทีเจอเรื่องน่าตกใจอย่างการตายแล้วย้อนเวลามาเกิดใหม่ในร่างนี้ ทั้งยังต้องมาเจอกับเรื่องบ้าๆนี่ก็หนักหนาสาหัสมากพอแล้ว’

‘แต่นี่พอมาถึงยังไม่รู้ว่าถูกใครทำร้ายวางแผนใส่ความกัน อีกทั้งยังต้องมาเจอคนพูดจาไม่รู้เรื่องอย่างบุรุษสูงศักดิ์หน้าตายผู้นี้ด้วย’

‘ช่างเป็นโชคชะตาวาสนาที่ไม่น่ายินดีเลยสักนิด’ ชิงเหยาคิดอย่างเหนื่อยหน่ายเต็มที

“เป็นยังไง เงียบไปเลย แก้ตัวพูดไม่ออกแล้วงั้นสิ” ฟางหรงกล่าวเมื่อเห็นชิงเหยานิ่งเงียบไป

“หม่อมฉันพูดชัดเจนดีแล้ว รวมทั้งหาทางออกให้ท่านอ๋องอย่างเรียบร้อยหมดจดด้วย สุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับท่านอ๋องเองแล้วล่ะเพคะ ว่าจะทำตามที่หม่อมฉันชี้แนะหรือไม่”

ชิงเหยาบอกอย่างเหนื่อยใจ ฟางหรงมองสบตานางนิ่งนานพยายามพิจารณามองนางให้ทะลุปรุโปร่ง ชิงเหยาไม่หลบสายตาจับจ้องมองเขากลับไปอย่างไม่มีอะไรที่จะต้องเกรงกลัวกันอีก

“เอาล่ะ เจ้าลุกขึ้นแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนเถอะ เดี๋ยวเราต้องออกไปเผชิญหน้ากับคนพวกนั้น ข้าจะออกไปรอเจ้าด้านนอก”

ฟางหรงเอ่ยเสียงเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ พร้อมออกไปรอชิงเหยา ปล่อยให้นางจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อย