ตอนที่ 6 หนีไม่พ้นกรงทอง

ทุกคนพากันเงียบไปกับคำกล่าวของชิงเหยาเกี่ยวกับการคัดเลือกพระสนมของฮ่องเต้ในเร็ววันนี้

            “ดูท่าจะเป็นความจริงสินะเจ้าคะ ท่านพี่จึงพูดอะไรไม่ออกอีก”

            “หยุดได้แล้วเหยาเอ๋อ เจ้าทำเรื่องไม่ดีไม่งามเอาไว้แล้วยังจะหาเรื่องมาใส่ร้ายใส่ความผู้อื่นอีก ทั้งที่เจ้าเป็นฝ่ายแย่งคนรักของพี่สาวเจ้าไปเองแท้ๆนะ”

เสิ่นฮูหยินตั้งสติได้ก่อนใคร พร้อมพูดสวนกลับชิงเหยาไปทันที

            “ท่านพี่..ท่านดูบุตรสาวตัวดีของท่านสิเจ้าคะ ไม่ยอมรับผิดทั้งยังสร้างเรื่องมาให้เหรินเอ๋ออีก ข้าละหมดหนทางจะสั่งสอนนางแล้วจริงๆ” เสิ่นฮูหยินตีสีหน้าเหน็ดเหนื่อยทุกข์ตรม

            “เหยาเอ๋อ เจ้าเลิกใส่ความผู้อื่นได้แล้ว เป็นเจ้าที่ทำตัวน่าละอายล่อลวงชินอ๋องคู่หมั้นของพี่สาวเจ้าแท้ๆ เหตุใดจึงกลับคำไปใส่ความพี่เจ้าเสียได้เล่า”

เสนาบดีเสิ่นซึ่งคล้อยตามฮูหยินและบุตรสาวคนโต ต่อว่าชิงเหยา โดยไม่พิจารณาไตร่ตรองดูเลยสักนิด

            “พวกท่านช่างสมกับเป็นครอบครัวเดียวกันจริงๆ ข้าเองนี่แหละที่เป็นคนนอกพูดสิ่งใดก็ไม่มีผู้ใดเชื่อถือ”

“แต่ก็แน่ล่ะ..ชื่อเสียงของข้าที่ฮูหยินกับคุณหนูใหญ่เสิ่นสร้างมันขึ้นมาเพื่อข้ากับท่านแม่โดยเฉพาะมันเน่าเฟะเกินความจริงไปมากโขเลยนี่นะ”

ชิงเหยาเอ่ยอย่างอดเจ็บใจแทนเจ้าของร่างเดิมและมารดานางไม่ได้จริงๆ เพราะรับรู้ดีว่าพวกนางสองแม่ลูกถูกฮูหยินใหญ่และบุตรสาวจอมเสแสร้งกลั่นแกล้งกล่าวหามามากมายเพียงใด

            “หุบปากนะ ช่างน่าอับอายนัก พูดจาไร้สาระไม่ยอมรับความผิดอยู่นั่นแหละ”

“ฮองเฮา ท่านอ๋อง กระหม่อมต้องขออภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะที่ปล่อยให้พระองค์ทอดพระเนตรเห็นเรื่องน่าอับอายขายขี้หน้าในครอบครัวเช่นนี้”

เสนาบดีเสิ่นหันไปตวาดใส่ชิงเหยาและรีบกล่าวขออภัยฟางหรงกับเหรินฮองเฮา

ชิงเหยาเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ตระหนักได้ทันทีว่าครอบครัวที่นางมาเกิดใหม่นี้ไม่มีที่เหมาะสมให้นางยืนอยู่จริงๆ คงต้องคิดหาหนทางหลุดพ้นออกไปเสียโดยเร็วเป็นดีที่สุด

            “ท่านอ๋อง หม่อมฉันได้แสดงความบริสุทธิ์ใจของตนเองแล้ว ขอท่านทรงพิจารณาตัดสินอย่างเป็นธรรมตามความจริงด้วยเถอะเพคะ”

ชิงเหยาหันกลับไปขอความเป็นธรรมจากฟางหรงซึ่งนับเป็นคนนอก ไม่คิดโต้แย้งหรือร้องขอสิ่งใดจากคนสกุลเสิ่นซึ่งเป็นครอบครัวแต่เสมือนไม่ใช่อีกต่อไป

ฟางหรงนิ่งฟังและคิดตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น

            “เอาล่ะ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าจะพูดตามความจริงที่เกิดขึ้นก็แล้วกัน คุณหนูรองเสิ่นเข้ามาในห้องนอนของข้าจริงและข้าเองก็มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับนางแล้ว”

“ข้ายินดีจะรับผิดชอบทุกอย่าง” จู่ๆฟางหรงก็เอ่ยรับในเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เสียอย่างงั้น

ทำเอาชิงเหยาหน้าง้ำไม่พอใจมาก ผิดกับฟางหรงที่ดูแล้วมีสีหน้าท่าทางแช่มชื่นพึงพอใจไม่น้อยที่ได้ทำตรงข้ามกับความต้องการของนาง

            “นั่นอย่างไรล่ะ เห็นไหมเจ้าคะ ท่านพ่อท่านแม่ เป็นเหยาเอ๋อที่ทำร้ายข้า” รั่วเหรินตีบทโศกร้องห่มร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง

            “โถเหรินเอ๋อของแม่ เจ้าช่างน่าสงสารยิ่งนัก” เสิ่นฮูหยินรีบเข้าไปปลอบโยนบุตรสาวทันที

            “ท่านแม่ท่านพ่อแม่..เช่นนั้นข้าก็ยินดีสละการหมั้นหมายนี้ และยอมรับหน้าที่ตัวแทนสกุลเสิ่นเข้าคัดเลือกเป็นพระสนมเองเจ้าค่ะ”

รั่วเหรินกล่าวอย่างผู้เสียสละ พร้อมกตัญญูยึดมั่นในหน้าที่สำคัญของวงศ์ตระกูลเอาหน้าเอาตาให้ตัวเองเต็มที่

แต่มีหรือที่ผู้ซึ่งผ่านความหลอกลวงเสแสร้ง เล่ห์กลมากมายภายในวังหลวงอย่างเหรินฮองเฮากับฟางหรงจะดูไม่ออก

พวกเขาลอบสบตาก่อนจะพยักหน้าให้กันเล็กน้อยอย่างรู้ดี ว่าการแสดงออกเบื้องหน้าของสกุลเสิ่นโดยเฉพาะรั่วเหรินเป็นเพียงงิ้วฉากหนึ่งเท่านั้น

            “ในเมื่อเรื่องเป็นเช่นนี้แล้ว ข้าก็จะยอมรับเสิ่นชิงเหยาเป็นคู่หมั้นพร้อมตบแต่งนางเป็นพระชายาตามสัญญาหมั้นหมายที่เสด็จปู่กับอดีตเสนาบดีเสิ่นได้ให้คำมั่นเอาไว้ก็แล้วกัน”

ฟางหรงเอ่ยถึงอดีตฮ่องเต้และสหาย บิดาของเสนาบดีเสิ่นซึ่งล่วงลับไปแล้วที่เคยตกลงทำสัญญาหมั้นหมายกันเอาไว้ก่อนหน้านี้ ทำเอาชิงเหยาถึงกับพูดไม่ออก

            ‘นางไม่อยากเกิดใหม่แล้วต้องมาติดอยู่ในกรงทองบ้าบออย่างวังหลวงที่เคยดูหนังดูซีรี่ย์มากมายว่าเป็นสถานที่น่ากลัวสมควรหลีกเลี่ยงไปให้ไกลๆ’

‘แต่..ทำไมโชคชะตาจึงเล่นตลกให้นางมาเกิดใหม่แล้วต้องประสบกับชะตากรรมเช่นนี้นะ ช่างไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ’

ชิงเหยาคิดสีหน้าหม่นหมอง พร้อมมองไปยังฟางหรงอย่างไม่เข้าใจและไม่พอใจมาก ซึ่งเขาเองก็จ้องมองสบตานางกลับมา แต่แววตาของเขาดูมากเล่ห์ร้ายกาจติดจะเย้ยหยันนางด้วยซ้ำ