บทที่ 9 ไปนานๆ ยิ่งนานก็จะยิ่งดี ไม่ต้องกลับมาก็ยิ่งดียิ่งกว่า 3/4

เยี่ยหยางเดินออกจากห้องใหญ่ที่เคยเป็นห้องปรุงยา มุ่งเข้าสู่ห้องนอนโปร่งกว้างสบายไม่เหมือนห้องที่อยู่ใต้ดิน เขาเอนตัวลงบนเตียงนุ่มสบายผิดกับตั่งเตียงของคนที่นี่นิยมกัน มันแข็งจนเขาปวดหลังไปหมด 

หลังจากทรมานตัวเองอยู่พักใหญ่ เขาเลยสร้างอาณาจักรใต้ดินของตัวเองขึ้น ผ้าปูเตียงสีน้ำเงินเข้มเด้งขึ้นยุบลงตามน้ำหนักเจ้าของที่โถมลงมา เชิงเทียนที่ถูกจุดเป็นแสงสว่างแทนไข่มุกฉายตะวันดับลงทั้งหมดด้วยมือที่โบกร่ายของเจ้าของห้อง

เฮ้อ...ในวันนี้เขารู้สึกเหนื่อยไม่น้อยกับการสวมหน้ากาก เป็นมนุษย์ผู้รักการเสเพล ทำตัวเหลาะแหละ ทำตัวแย่ ๆ ไปวัน ๆ หน้ากากชั้นแล้วชั้นเล่าที่เขาต้องสวมไว้หนาจนด้านไปแล้ว ตั้งแต่รู้เรื่องฐานะ ตัวตนนี้สร้างความหนักใจไม่น้อย 

...แต่ช่างมันเถอะ...เปิ่นหวางชินแล้วล่ะ

เวลาเลยผ่านไปอย่างรวดเร็วเดือนกว่าที่เยี่ยหยางเก็บเนื้อเก็บตัวตั้งแต่มีราชโองการฟาดลงมาที่เขา เจ้าตัวก็ไม่สร้างเรื่องให้ทหาร ชาวบ้านได้หวาดหวั่น นับเป็นเรื่องดีที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงของราชอาณาจักรซีเว่ย ที่สงบสุขไม่มีเสียงร้องเรียนจนฎีกาสูงล้นศีรษะฮ่องเต้ 

ณ. ศาลาพักบริเวณ ประตูเสินอู่เหมินด้านทิศเหนือของวังหลวง

“เฮอะ!!!”

น้ำเสียงไม่พอใจอย่างมากค่อนขอดอยู่ในลำคอ พยายามบังคับไม่ให้ตัวเองแสดงออกผ่านสีหน้ามากเกินไปของสือหลงโหยว บุตรชายหัวหน้าองครักษ์หน่วยพิเศษสือ 

แต่เวลายิ่งผ่านไปนานเท่าไร ใบหน้ายิ่งเขียวคล้ำสลับแดง ข้างกันเป็นองค์รัชทายาทมู่หรงลู่เลิน ที่นัดแนะเวลาเดินทางไปเทียนถูหวู่ด้วยกัน นั่งรออ่านตำราที่พกติดมืออย่างใจเย็น 

จนกระทั่งเวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม จากเวลาที่นัดแนะกันในยามเฉิน[1] ตอนนี้ยามซื่อ[2] แล้วยังไม่เห็นแม้แต่เงาหัวของชินอ๋อง

ใกล้ยามอู่[3] มีรถม้าบึ่งตะบึงควบมาอย่างเร็วจนตัวรถกับม้าแทบจะปลิวหลุดออกจากกัน มาทางด้านหลังประตูเสินอู่เหมินทางทิศเหนือ ฮ่อมาจนฝุ่นฟุ้งกระจาย 

รถม้าด้านหลังแทบปลิวซ้ายเซขวาถูกควบคุม ด้วยพ่อบ้านมือฝีชั้นยอดประจำตำหนักชินอ๋อง...เจี้ยนฝู๋ ด้วยสีหน้าเหมือนคนอยากร้องไห้ แต่รูปลักษณ์ใบหน้าทะมึนทึมคิ้วเข้มกับมองดูแล้วขัดกันพิลึกกึกกือ

เมื่อใกล้ถึงศาลาพักบริเวณใกล้ประตูเสินอู่เหมิน เจี้ยนฝู๋หยุดม้าเบรกจนขาคู่หน้ายกขึ้น ล้อหมุนเสียดสีกับพื้นดินติ้ว ๆ เป็นร่องลึกไม่น้อยด้วยฝีมือเก่าแก่มากความสามารถของตน 

พ่อบ้านตำหนักชินอ๋องก็เหวี่ยงตัวลงทันที ก้าวหาบุคคลในศาลาพัก ทำความเคารพผู้สูงศักดิ์ “ข้าน้อยขออภัยไท่จื่อแทนชินอ๋องขอรับ”

“อืม”

“แล้วเจ้านายของเจ้าล่ะ!” เสียงกัดฟันกอดของสือหลงโหยว ถามหาตัวต้นเหตุให้เขาเสียเวลารอคอยโง่ ๆ อยู่ตรงนี้มานานกว่าสองชั่วยาม

“เอ่อ…” เจี้ยนฝู๋ไร้คำพูดจะบอกกล่าว ได้แต่หันไปมองในรถม้าไม่เอ่ยคำใด ‘ท่านอ๋องข้าน้อยขออภัย’

สือหลงโหยวก้าวฉับ ๆ ไปเปิดรถม้า สีหน้าเขามืดครึ้มอยากสังหารคนยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก ทั้งแดงเขียวม่วงจนยากจะบรรยาย 

มือขวาชักกระบี่ติดตัว หวังฟาดฟันเจ้าตัวบัดซบที่ตอนนี้ยังนอนอุตุนอนสบายไม่รู้ตัวอยู่ภายในรถม้า ประกายกระบี่ฉายแววฉุนจัดตามเจ้าของฟาดเข้าหาชินอ๋องกะให้ได้เลือดดับความโมโห

คนนอนหลับขยับหลบเบี่ยงตัวโดยสัญชาตญาณ กระบี่พันฟันลงโดนผืนผ้านวมหนาที่บุรองภายในรถม้า เขาลืมตาตื่นกลิ้งงัวเงีย ยั่วโมโหคนโทสะสูงเฉียดฟ้าในรถม้าสภาพหักพังอย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจ “อ้าว… คุณชายสือ อรุณสวัสดิ์ยามเช้า หาว ๆ ง่วงชะมัด”

“นี่เจ้า!!!”

“ใช่ข้า มีอะไรหรือ?” เยี่ยหยางยังคงยียวนไม่เลิก เอียงคอถามด้วยท่าทีใสซื่อบริสุทธิ์

พรึบ!

“เจ้ามาก็ดีแล้ว จะได้ออกเดินทาง” ลู่เฉินเก็บหนังสือลงในอกเสื้อ สะพายย่ามสัมภาระส่วนตัวเดินไปหาม้าที่เตรียมไว้ เขาเหวี่ยงตัวขึ้นหลังม้าตบเท้าข้างลำตัวม้าเบา ๆ ย่างออกเดิน ไม่พูดพร่ำให้เสียเวลาไปมากกว่านี้

สือหลงโหยวรู้สึกงุดหงิดอย่างไม่สามารถระบายออกมาได้ อัดอั้นเหมือนคนท้องผุไม่ได้ปลดทุกข์มาหลายวัน สีหน้ายับย่นบึ้งตึง เดินกระแทกตัวผ่านเยี่ยหยางไปหาม้าของตน พร้อมระเบิดอารมณ์ร้ายตลอดเวลาขึ้นม้าตามหลังมู่หรงลู่เฉินไป

พ่อบ้านของชินอ๋องลากจูงม้าที่เตรียมไว้มาให้เจ้านาย มองดูเยี่ยหยางที่กวนอารมณ์ผู้คนอย่างพึงพอใจแล้ว ขึ้นม้าตามหลังไปอย่างปีติยินดีที่ภารกิจส่งตัวชินอ๋องไปล่ำเรียนได้สำเร็จ