5

หนึ่งเดือนต่อมา

เหล่าศิษย์ของโจวเมี่ยวเมี่ยวกลับมาพร้อมผู้คนมากมายจนนางตกใจ นางไม่คิดว่าศิษย์ของนางจะนำคนมามากมายเช่นนี้

“ท่านอาจารย์ คนเหล่านี้ต้องการเรียนวิชากับพวกเราเจ้าค่ะ เราเห็นว่าพวกเขามีความแค้นและอยู่อย่างยากลำบาก จึงได้พามาสอนสักเล็กน้อยก่อนจะปล่อยพวกเขาจากไปในภายหลัง ไม่ทราบท่านอาจารย์คิดเห็นอย่างไร” ซิ่วหลานเอ่ยถาม

“เฮ้อ ในเมื่อพวกเจ้าพามาแล้วก็จัดการกันเอาเองเถิด ข้าอนุญาต”

“ขอบพระคุณท่านอาจารย์” ศิษย์ทั้งหมดต่างกล่าวเสียงดังอย่างดีใจ

โจวเมี่ยวเมี่ยวปล่อยให้พวกนางจัดการคนทั้งหมด ส่วนตัวของนางนั้นเพียงแค่รับเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นที่ลูกศิษย์กตัญญูของนางนำมามอบให้ไปเก็บไว้ในกระท่อมเท่านั้น ความจริงนางอยากอยู่อย่างสงบกับร่างบุตรชาย แต่ในเมื่อศิษย์ของนางต้องการช่วยเหลือคนเหล่านั้น นางเองก็ไม่อยากจะเข้าไปยุ่ง

ภายนอกหุบเขาพิษ ข่าวการตายของผู้คนจำนวนมากเกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละวัน ทางการเองก็ไม่สามารถสืบหาที่มาของพิษเหล่านี้ได้ พวกเขาไม่เคยพบเห็นพิษร้ายแรงเช่นนี้มาก่อน ขนาดหมอฝีมือดีก็ยังไม่สามารถแก้พิษพวกนี้ได้ ทำให้คนที่ถูกทำร้ายด้วยพิษต่างรอวันตายกันเท่านั้น

สองปีผ่านไป

โจวเมี่ยวเมี่ยวที่ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องศิษย์ภายนอกไม่ทราบเรื่องเลยว่าคนพวกนั้นที่ศิษย์ของนางสอนไปต่างใช้วิชาในทางที่ผิด พวกเขารับงานฆ่าไม่เว้นแม้แต่คนดี ๆ เรื่องนี้จะโทษว่าศิษย์สายตรงของนางก็ไม่ได้ เพราะพวกนางเหล่านั้นก็ไม่ทราบเช่นเดียวกัน เนื่องจากตั้งแต่มีศิษย์นอกมากขึ้น พวกนางก็ไม่มีใครลงจากเขาด้วยตนเองเลย มีเพียงศิษย์ใกล้ชิดทำหน้าที่ไปซื้อสิ่งของจำเป็นกลับมาที่สำนักพิษเท่านั้น ส่วนยาพิษที่ผลิตขึ้นในหุบเขาก็มีศิษย์ที่ทำหน้าที่นำไปขายในตลาดมืดและนำเงินเข้าสำนักมาตลอดสองปีที่ผ่านมา

ในหุบเขาพิษสงบเงียบดีเป็นปกติ แต่ภายนอกหุบเขานั้นวุ่นวายไปทั่วแคว้นเสียแล้ว เนื่องจากพิษร้ายแรงมากมายถูกส่งออกขายและคร่าชีวิตผู้คนไปหลายพันคนในเวลาเพียงปีกว่า ๆ เท่านั้น เรื่องนี้ทำให้ไม่ว่าจะเป็นทางราชสำนักหรือเหล่าจอมยุทธ์ฝ่ายธรรมะหลายสำนักต่างหวาดหวั่นว่าสักวันตนเองจะตกเป็นเหยื่อของยาพิษเหล่านั้น สำนักฝ่ายธรรมะจึงไปขอให้เจ้าอาวาสวัดเส้าหลินช่วยเหลือ ก่อนที่จะมีคนตายเพิ่มมากขึ้นไปอีก

“อามิตตาพุทธ ประสกพากันมาหาข้าที่นี่คงมีสิ่งใดจะร้องขอกระมัง”

“ไม่ทราบท่านเจ้าอาวาสทราบข่าวการตายจากพิษในช่วงปีกว่า ๆ ที่ผ่านมานี้หรือไม่ขอรับ” หม่าจ้าวเหวินหนึ่งในจอมยุทธ์ที่มากล่าวถาม

“อืม… ก็พอจะรู้มาบ้าง ประสกมีข่าวอื่นมาแจ้งหรือ?”

“พวกเรายังไม่ทราบเลยขอรับว่านี่เป็นฝีมือของใคร” เซินหลิวกล่าว

“เรื่องนี้พวกเราพยายามสืบหาต้นตอของคนที่วางยาพิษแล้วแต่ไม่มีเบาะแสเลยขอรับ เราจึงอยากมารบกวนท่านเจ้าอาวาสช่วยหาข่าวอีกทางหนึ่ง” จ้าวจงกล่าว

“ตกลง ข้าจะให้ศิษย์ในสำนักกระจายตัวกันออกหาที่มาของพิษ”

“ขอบคุณท่านเจ้าอาวาสขอรับ”

จอมยุทธ์หลายสำนักต่างกล่าวขอบคุณก่อนจากไป ใช่ว่าพวกเขาจะไม่ตามหาต้นตอของพิษที่กำลังกระจายไปทั่วแคว้น เพียงแต่พวกที่ขายยาพิษหรือใช้ยาพิษพวกนั้นยอมตายไม่ยอมบอกว่านำพิษมาจากที่ใด จึงทำให้พวกเขาลำบากในการค้นหาที่มาของพิษร้ายเหล่านั้น

ศิษย์นอกที่เข้ามาเรียนรู้เรื่องพิษและจากไปเหล่านั้นต่างแก้แค้นด้วยตนเองจนเสร็จสิ้นนานแล้ว พวกเขาเห็นว่าการขายยาพิษได้เงินดีจึงทำขายออกไปไม่น้อยโดยกำชับคนที่มารับไปขายว่าห้ามบอกที่มาเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะถูกฆ่าอย่างไม่รู้ตัว ทำให้พ่อค้าคนกลางต่างระมัดระวังการค้าขายพิษเหล่านี้มาตลอด

จำนวนศิษย์ที่ออกนอกหุบเขาในช่วงสองปีที่ผ่านมามีมากกว่าหนึ่งร้อยคน ทำให้การกระจายตัวของยาพิษในแคว้นครอบคลุมไปแทบทุกที่ มีบ้างที่ศิษย์บางคนเห็นความอยุติธรรมเข้าก็จะใช้พิษช่วยเหลือคน พวกเขาไม่สามารถรับศิษย์ด้วยตัวเองได้นอกจากต้องพาไปที่หุบเขาเพื่อรายงานอาจารย์เสียก่อน

โจวเมี่ยวเมี่ยวที่ไม่ได้ควบคุมศิษย์นอกให้ดีไม่รู้เลยว่าตอนนี้ภายนอกนั้นปั่นป่วนเพราะพิษจากหุบเขาของนาง นางยังคงสั่งสอนศิษย์สายตรงเรื่อยมาเพื่อให้พวกนางสามารถดูแลตัวเองได้หากวันหนึ่งนางเสียชีวิตไป อย่างไรศิษย์ทั้ง 12 ของนางก็คอยดูแลนางมาตลอดหลายปี โจวเมี่ยวเมี่ยวจึงมอบความเมตตาให้แก่พวกนางอย่างจริงใจมาตลอดเช่นเดียวกัน

“ท่านอาจารย์ ตอนนี้ศิษย์นอกของเราที่ออกจากหุบเขาไปมีจำนวนมากแล้ว ท่านคิดว่าเรายังต้องเพิ่มศิษย์ใหม่อีกหรือไม่เจ้าคะ” จินฮวารินน้ำชาให้โจวเมี่ยวเมี่ยวก่อนถามเรื่องที่นางปรึกษาเพื่อน ๆ มาก่อนหน้านี้

“ข้าตามใจพวกเจ้า อย่างไรเรื่องพวกนี้ข้าก็ไม่คิดยุ่งเกี่ยวแต่แรกแล้ว ขอเพียงพวกเจ้าเรียนวิชาที่ข้าสอนให้ดีก็พอ”

“พวกข้าลองปรึกษากันก่อนแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้มีศิษย์มาแจ้งข่าวว่าคนภายนอกเริ่มหาต้นตอของพิษว่ามาจากที่ใด พวกข้าจึงไม่อยากรับศิษย์เพิ่มอีก ท่านอาจารย์คิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เจ้าคะ”

“หืม? มีคนตามหาต้นตอของพิษหรือ? เหตุใดจึงมีเรื่องเช่นนี้เล่า”

“ศิษย์ที่ลงจากเขาไปพอแก้แค้นเสร็จ พวกเขานำยาที่มีไปขายเจ้าค่ะ ทำให้มีคนตายมากขึ้นจนผิดปกติ คนภายนอกจึงต้องการหาต้นตอว่าใครเป็นคนทำออกมา ข้ากำชับพวกเขาแล้วว่าห้ามบอกต่อคนนอกเด็ดขาด แม้ตายก็ห้ามพูดเจ้าค่ะ”

“เฮ้อ ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว หลังจากนี้พวกเจ้าก็ไม่ต้องรับศิษย์เพิ่มหรอก อย่างไรการทำยาพิษก็ต้องกลับมาเก็บสมุนไพรพิษที่นี่ เมื่อพวกเขาขายยาไปหมดก็คงไม่กล้ากลับมาที่หุบเขาง่าย ๆ แต่หากมีคนกล้ากลับมาอีก พวกเจ้าก็ฆ่าเสีย อย่าให้ใครรู้ถึงการมีอยู่ของสำนักเราเด็ดขาด”

“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าขอตัวไปบอกเพื่อน ๆ ก่อนนะเจ้าคะ”

“อืม.. เจ้าไปเถอะ”

โจวเมี่ยวเมี่ยวมองตามหลังจินฮวาที่เร่งเดินไปแจ้งข่าวกับศิษย์คนอื่น ๆ ของนาง นางไม่รู้ว่าเหตุการณ์ภายนอกจะวุ่นวายเช่นนี้เพราะพิษจากสำนักของนาง นี่อาจเพราะมีคนมาเรียนรู้กับศิษย์ของนางมากเกินไป จนทำให้เกิดการสูญเสียมากเกินกว่าที่นางจะจินตนาการได้ นางกลัวเพียงว่าเหล่าจอมยุทธ์จะค้นหาที่นี่พบแล้วมารบกวนการพักผ่อนของลูกชายนางและนางเท่านั้น นางไม่ได้คิดที่จะเป็นเจ้ายุทธ์อะไรเทือกนั้นมาแต่แรก หากว่าคนเหล่านั้นกล้ามารบกวนนางที่นี่ นางคงต้องลงมือเอง

คำสั่งของโจวเมี่ยวเมี่ยวถูกแจ้งออกไปให้ทุกคนในหุบเขาทราบอย่างรวดเร็ว ศิษย์สายตรงของนางยังกำชับศิษย์นอกของพวกนางอย่างจริงจังเช่นกัน ด้วยพวกนางไม่อยากทำให้อาจารย์เดือดร้อน เพียงแต่ยังมีศิษย์นอกหลายคนที่ไม่เห็นด้วยเกี่ยวกับเรื่องนี้ พวกเขาอยากทำยาพิษไปขายเหมือนศิษย์ที่ออกไปแล้วก่อนหน้าเพื่อความร่ำรวย แถมพวกเขายังสามารถปกป้องตนเองได้จากคนภายนอกด้วยการใช้วิชาพิษที่เรียนมา หลายคนจึงแอบไปเก็บสมุนไพรพิษมาสร้างพิษสำรองเอาไว้จำนวนมากจนสมุนไพรในหุบเขาเติบโตไม่ทันภายในเวลาเพียงแค่สามเดือน