บทที่ 1 ข้าไม่มีวันแต่งกับนาง

เสียงพูดคุยที่เริ่มดังเอะอะโวยวายแทบจะกลบดนตรีที่อึกทึกในหอจันทร์ฉาย  ขณะที่บนเวทียกระดับเตี้ยๆ มีสาวงามนับสิบนาง ร่ายรำในชุดหลากสีตระการตา

หอนางโลมแห่งนี้เลื่องชื่อที่สุดในเมืองหลวงแคว้นหมิง ในหมู่บุรุษไม่ว่าระดับใดต่างปรารถนาจะมาเยี่ยมเยือนสักครั้ง แต่ค่าบริการที่สูงลิ่วทำให้มีเพียงเหล่าคุณชายเงินหนากระเป๋าหนักเท่านั้นที่สามารถแวะเวียนเข้ามาใช้บริการได้

 คืนนี้จวิ้นอ๋อง หมิงจิ้นเหอ แม่ทัพภาคเหนือผู้เกรียงไกร ฉายาปีศาจภูเขา เหมาหอจันทร์ฉายเพื่อเลี้ยงฉลองชัยชนะให้กับขุนศึกนายกองคนสำคัญที่ร่วมขับไล่ชนเผ่าที่รุกรานชายแดนออกไปได้สำเร็จ

“ข้าขอคารวะท่านแม่ทัพอีกหนึ่งจอก” มู่หลี่เจียง สหายคนสนิทและรองแม่ทัพฝ่ายซ้ายคู่ใจ ยกจอกเหล้าขึ้นชูตรงหน้าก่อนจะกระดกเข้าปากจนหมด

เสียงเฮฮาของบุรุษโต๊ะรอบๆ ดังลั่นขึ้นคราหนึ่ง  นายทหารทั้งหมดพร้อมใจกันลุกขึ้นชูถ้วยสุราขึ้นระดับใบหน้าแล้วกล่าวพร้อมกันด้วยเสียงอันดัง

“พวกเราขอคารวะท่านแม่ทัพ”

“ดี! ดี! ข้าขอขอบใจพวกเจ้าอีกครั้งที่พร้อมใจกันสู้ศึกครั้งนี้แบบยอมตายถวายหัว จนเราได้ชัยชนะ” หมิงจิ้นเหอลุกขึ้นชูจอกเหล้าเหนือศีรษะ “ดื่ม!”

ฟ่านซิ่วอิงแอบมองชายหนุ่มร่างสูงสง่าที่ยืนนำบุรุษทั้งหลายที่ล้วนดูบึกบึนดื่มสุราด้วยอาการตะลึง

‘เขาคือ หมิงจิ้นเหอ จวิ้นอ๋องคนนั้นหรอกรึนี่   ไหนว่าเป็นปีศาจภูเขารูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว หนวดเครารุงรัง ชอบแบกดาบใหญ่ ฆ่าคนราวผักปลาชนิดตาไม่กระพริบ’  

นางนึกถึงเพลงพื้นบ้านที่นางเคยได้ยินชาวบ้านร้องขู่เด็ก เนื้อหานั้นบรรยายถึงความน่าเกลียดน่ากลัวของเจ้าของฉายาปีศาจภูเขา รวมถึงความโหดเหี้ยมของเขาในยามออกสู้ศึกสงคราม

....ไม่เห็นจะเหมือนบุรุษที่นางมองเห็นตรงหน้าสักนิด...

เมื่อท่านพ่อส่งจดหมายมาบอกข่าวให้นางเตรียมตัวหมั้นหมายกับเขาตามพระประสงค์ของฮองไทเฮา นางถึงกับตบอกด้วยความขัดเคือง

‘จะให้ข้าแต่งงานกับบุรุษป่าเถื่อนเยี่ยงนั้นน่ะหรือ   แค่คิดก็สยดสยองแล้ว ไม่มีทางเสียหรอก คนอย่างฟ่านซิ่วอิงมีหรือจะยอมโดยง่าย ข้าจะต้องเป็นผู้ลิขิตชะตาของตนเองสิ’

หญิงสาวคิดแผนอยู่นาน นางหาทางจะทำให้บุรุษผู้นั้นเลิกคิดที่จะแต่งนางไปเป็นพระชายา แต่เพราะคนสนิทของนางทักท้วงว่าให้นางทำการอย่างรอบคอบ

...รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้ง ชนะร้อยครั้ง...

เพราะฟ่านซิ่วอิงเชื่อคำสอนในตำราพิชัยสงคราม นางจึงต้องออกเดินทางเพื่อมาดูให้รู้ชัดว่า บุรุษที่นางตั้งข้อรังเกียจนั้นเป็นอย่างที่ผู้คนเล่าลือจริงหรือไม่ 

ฟ้าเริ่มมืดตอนที่นางสวมชุดเสี่ยวเอ้อ เดินมาถึงตรอกใกล้ๆ หอจันทร์ฉาย นักเลงสองคนขวางนางไว้เพราะอยากได้เงินไปดื่มสักเล็กน้อย

“พวกเจ้าเมาแล้วก็ควรจะกลับบ้านไปนอน มิใช่อยู่สร้างปัญหาให้ผู้อื่น”

“อ๊ะ! เจ้าหนุ่มนี่ เห็นทีคงอยากจะเจ็บตัวเสียกระมัง”

นักเลงทั้งสองย่างสามขุมเข้ามาหา ฟ่านซิ่วอิงไม่มีวรยุทธ์แต่นางก็มิใช่คนที่ผู้ใดจะรังแกได้โดยง่าย หญิงสาวจึงถอยหลังและมองหาสิ่งที่พอจะทดแทนอาวุธได้ นางนึกเสียใจที่ไม่พกเอามีดสั้นติดตัวมาด้วย

“คิดจะรังแกคนไม่มีทางสู้หรือ   หันมาลงมือกับข้าดีกว่า”

น้ำเสียงทุ้มห้าวดังขึ้นเบื้องหลังนักเลงทั้งสอง มุมที่นางยืนอยู่ค่อนข้างสลัว บุรุษผู้นั้นจึงไม่ได้สังเกตใบหน้าของผู้ถูกรังแกชัดเจนนัก

เขาลงมือแค่ไม่กี่กระบวนท่าก็ซัดนักเลงสองคนลงไปนอนหมอบปากคาบดินอยู่บนพื้นถนน ครั้นพวกมันวิ่งหนีไปแล้ว ฟ่านซิ่วอิงจึงได้กล่าวขอบคุณ

“ทีหลัง ถ้าเจ้าไม่มีความสามารถจะปกป้องตนเองก็ไม่ควรมาแถวนี้ ย่านเหลาสุราและหอนางโลม ไม่เหมาะที่คนปวกเปียกอย่างเจ้าจะมาเดินเพ่นพ่าน”

ฟ่านซิ่วอิงก้มหน้ารับคำเบาๆ นางพยายามมิให้ผู้มีพระคุณมองเห็นใบหน้าของนางได้ถนัดเพราะเกรงเขาจะเดาออกว่านางเป็นสตรีปลอมตัวมา

“เอาเถอะ เรื่องเล็กน้อย ข้าไม่นับเป็นบุญคุณ”

คุณหนูสกุลฟ่านรู้สึกพอใจในรูปโฉมที่สง่างามของชายหนุ่มที่ช่วยเหลือนางไว้ แต่พอเห็นเขาเดินเลี้ยวเข้าไปในหอจันทร์ฉาย นางก็ร้องหึในลำคอ

‘น่าเสียดายนัก ใบหน้าราวเทพสลัก ต่อสู้ก็เก่งกาจ แต่กลับเป็นเพียงบุรุษเจ้าสำราญที่ชมชอบสถานที่เช่นนี้’

นางยิ่งผิดหวังในตัวบุรุษเมื่อครู่เป็นทวีคูณเมื่อนางเข้าไปในหอจันทร์ฉายในฐานะเสี่ยวเอ้อแล้วได้ยินผู้คนเรียกขานนามของเขาว่า ‘แม่ทัพหมิง’

‘เสียดายที่เป็นแม่ทัพผู้เก่งกาจ ผดุงคุณธรรม แต่หากชมชอบการมาหอนางโลมคงมิใช่สามีที่ข้าควรจะแต่งเข้าเรือนเสียแล้ว’

“เจ้าจะแอบอยู่ทำไม   รีบเอาเหล้าไปส่งที่โต๊ะท่านแม่ทัพสิ ไม่เห็นรึว่า เหล้าหมดกาแล้ว” หัวหน้าเสี่ยวเอ้อ รีบไล่นางไปทำหน้าที่

คุณหนูฟ่านรีบยกกาเหล้าไปส่งที่โต๊ะ นางพยายามก้มหน้าเพื่อไม่ให้ใครจับพิรุธได้ แต่ในเมื่อทุกคนล้วนดื่มเหล้า ชมโฉมนางรำบนเวที ใครเล่าจะมาสนใจสังเกตเสี่ยวเอ้อชายที่แต่งกายซอมซ่อ

“ท่านแม่ทัพ ข้าได้ยินว่า ที่ท่านเข้าวังเพราะฮองไทเฮามีพระประสงค์ให้ท่านหมั้นกับบุตรีท่านเสนาบดีฝ่ายซ้ายมิใช่หรือ  ” รองแม่ทัพฝ่ายขวายิ้มเย้า

“ฉินอี๋นั่ว การข่าวของเจ้าดีเกินไป” ท่านอ๋องหน้าเคร่ง

“แม่ทัพหมิงไม่มีทางแต่งงานกับนางหรอก รูปร่างหน้าตานางสู้นางรำบนเวทีไม่ได้ สักคน แถมยังเติบโตที่บ้านนอกอีก ข่าวว่า นางเป็นคนไม่รู้กริยามารยาทแบบคุณหนู ซ้ำยังไม่รู้หนังสืออีกด้วย” มู่หลี่เฉียงหันไปตอบแทนนาย

ปัง!

หมิงจิ้นเหอทุบโต๊ะดังลั่นจนทุกคนที่นั่งดื่มอยู่ใกล้ๆ สะดุ้ง

“ข้าไม่มีวันแต่งกับนาง!” หมิงจิ้นเหอที่เริ่มมึนเมาประกาศกร้าว

องค์ชายผู้เย่อหยิ่งรู้สึกโมโหยิ่งนัก เขารู้ว่าที่ฮองไทเฮาต้องการยัดเยียดหลานสาวให้เพราะอยากจะเกี่ยวดองอำนาจทางการทหารไว้กับตัว ในฐานะที่เขาเป็นแม่ทัพใหญ่ภาคเหนือ มีทหารในสังกัดมากที่สุดในแคว้น

หากมีเขาเป็นหลานเขย ย่อมจะทำให้เหล่าข้าราชสำนักยำเกรงนางยิ่งขึ้น ฮองไทเฮาไม่ใช่มารดาที่แท้จริงของฮ่องเต้ นางจึงต้องรักษาฐานอำนาจอย่างเข้มแข็ง

ฟ่านซิ่วอิงตกใจที่เขาทำราวกับจงเกลียดจงชังนางนักหนา นางแอบเหลือบมองเขาก่อนถอยหลังไปเล็กน้อยรอฟังเรื่องราวต่อ

“ท่านเคยพบนางแล้วหรือ   ข้าได้ยินมาว่า คุณหนูฟ่านร่างกายอ่อนแอต้องไปอยู่หัวเมืองเพื่อรักษาตัวตั้งแต่ยังเล็ก คุณชายใหญ่ตระกูลฟ่านหล่อเหลาปานเทพบุตรแล้วน้องสาวจะขี้เหร่ได้อย่างไร” ฉินอี๋นั่วยังเคลือบแคลงใจ ข่าวที่เขาได้ยินมากับสิ่งที่มู่หลี่เฉียงกล่าวช่างสวนทางกัน

หมิงจิ้นเหอส่ายหน้า ตั้งแต่มีคนส่งข่าวลือเกี่ยวกับตัวนาง เขาก็ไม่สนใจจะดูภาพที่จวนเสนาบดีฝ่ายซ้ายส่งมาให้ เขาสั่งให้มู่หลี่เฉียงดูแล้วเอาไปทิ้ง

“ข้าดูแล้ว ภาพวาดของนาง หาความงดงามมิได้ ไม่คู่ควรกับแม่ทัพของเราแม้สักนิด” รองแม่ทัพมู่ประกาศกร้าว

บุรุษรอบโต๊ะส่งเสียงฮือฮา เห็นด้วยที่ท่านอ๋องปฏิเสธการหมั้นหมาย

“แต่ท่านเสนาบดีฟ่านน่ะสิ มาคอยดักท่านอ๋อง ขอให้พิจารณาบุตรีของตนครั้งแล้วครั้งเล่าจนข้ารำคาญแทน” มู่หลี่เฉียงยังคงสุมไฟในวงสุราต่อ

         “แบบนี้ก็เท่ากับข่าวลือที่เกี่ยวกับนางมีมูลความจริงน่ะสิ บุตรสาวตนเองแย่ขนาดนี้ยังจะกล้ายัดเยียดให้ท่านอีก” ฉินอี๋นั่วส่ายหน้า

คนที่เหลือต่างหันไปวิพากษ์วิจารณ์ในทำนองเดียวกัน

         คุณหนูฟ่านที่ยืนก้มหน้ารอรับใช้อยู่ด้านหลังได้ยินทุกถ้อยคำ หน้าถึงกับหน้าร้อนผ่าวด้วยความโกรธ

         “ช่างเถอะ! ถึงอย่างไรข้า หมิงจิ้นเหอก็ไม่มีวันจะหมั้นหรือแต่งคุณหนูตระกูลฟ่านเด็ดขาด”

แม้จะเริ่มยืนเซ แต่จวิ้นอ๋องผู้มีรูปหน้าคมสันเหยียดร่างเต็มความสูง ชูจอกเหล้าขึ้นประกาศต่อหน้าเหล่าทหาร จนสร้างเสียงเฮรับดังสนั่น สะท้านสะเทือนใจฟ่านซิ่วอิงยิ่งนัก

นางไม่คิดฝันว่า ความดีใจที่ท่านอ๋องปฏิเสธการหมั้นกับนางกลับ กลายเป็นความอัปยศให้ผู้คนเหยียดหยันทั้งตัวนางและบิดา

         “ในเมื่อท่านแม่ทัพปฏิเสธนางแบบนี้แล้ว คงไม่มีคุณชายตระกูลใดกล้ามาสู่ขอนางเป็นภรรยาแน่ จุ๊ๆ ช่างน่าสงสารเสียจริง ฟ่านซิ่วอิงผู้อาภัพ”

         “พวกเจ้าเลิกพูดถึงนางได้แล้ว ท่านแม่ทัพไม่สนใจนาง พวกเราก็ไม่ควรสนใจ โน่นแน่ะ! แม่นางหลี่ใกล้จะออกมาให้ยลโฉมแล้ว”

บุรุษทั้งหมดเริ่มยุติการถกเถียงเมื่อนางรำเริ่มถอยเข้าหลังฉาก ไม่นานนักแม่นางหลี่ที่เป็นดาวเด่นหอจันทร์ฉายก็ปรากฏตัวในชุดสีชมพูสดสวย ที่ผ่านมานางขายเพียงฝีมือการเล่นพิณอันโดดเด่น แต่ไม่ยอมขายเรือนร่าง

จวบจนสองวันที่ผ่านมามีประกาศว่าหอจันทร์ฉายจะเปิดการประมูลตัวนาง

         “ท่านแม่ทัพ ท่านน่าจะประมูลนะ แม้แต่สาวใช้อุ่นเตียงก็ยังไม่มี ข้าว่าถือโอกาสเชยชมสาวงามบริสุทธิ์ผุดผ่องก่อนจะเดินทางกลับพยัคฆ์เหินเถอะ”

มู่หลี่เฉียง[1]กระเซ้า เขาเป็นคนเดียวที่กล้าหยอกล้อท่านอ๋องผู้มีใบหน้าเคร่งขรึม หากไม่เติบโตมาด้วยกันและรักกันดุจพี่น้อง กล้าพูดจาเช่นนี้กับแม่ทัพหมิงคงถูกสั่งโบยจนไม่มีหลังจะให้ขาด

         “ก็ดี ข้าสนใจ” หมิงจิ้นเหอที่หงุดหงิดมาทั้งวันก็นึกครึ้มใจ นานทีเขาจึงจะหลับนอนกับนางคณิกา แต่เพราะความถือตัว จึงเน้นเฉพาะรายที่เปิดประมูลครั้งแรกเท่านั้น

         ‘หึ! นินทาข้าจบแล้ว คิดจะประมูลหญิงงามไปร่วมหลับนอนรึ หมิงจิ้นเหอ อย่าหวังเลยว่า คืนนี้ท่านจะได้เสวยสุข’

[1] มู่หลี่เฉียง พระเอกจากเรื่อง “ทาสรักแม่ทัพมู่”