ตอนที่6 ทำไมข้าไม่รู้เรื่องนี้เลย

“ทำไมข้าไม่รู้เรื่องนี้เลย” มู่เลี่ยงหรงตกใจมาก เพราะสามหัวหน้าห้องเครื่องของวังหลวงเป็นหน้าที่สำคัญอย่างยิ่ง พวกเขาไม่ได้มีหน้าที่ทำอาหารโดยตรงเสียด้วยซ้ำ แต่เป็นราชองครักษ์ใกล้ชิดผู้คอยควบคุมความปลอดภัยของอาหารที่จะถูกส่งไปให้ฮ่องเต้

“เอ๋...ท่านอัครเสนาบดีไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ท่านพี่ฟังหรือ”

“เกี่ยวอะไรกับซือเซิน”

“ก็ท่านตาของข้าเป็นสหายกับเซวียนผิงโหวบิดาเขา เมื่อปีก่อนใต้เท้าถางยังไปเยี่ยมท่านแม่แทนท่านโหวกับท่านตาที่เมืองหานจีอยู่เลย”

มู่เลี่ยงหรงโกรธถางซือเซินไม่น้อย แท้จริงแล้วพวกเขาสนิทชิดเชื้อกันถึงเพียงนี้ แต่เจ้าเพียงพอนตัวดีกลับเผยความจริงเพียงเสี้ยวเดียวเหมือนไม่เห็นเขาในสายตา

“ครอบครัวของพวกเจ้าคงสนิทกันมากสินะ”

“แน่นอนสิเพคะ จะว่าไปท่านอ๋องก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าใต้เท้าถางถือเป็นศิษย์พี่ของพี่รองด้วย”

“อืม ซือเซินคงเห็นว่าไม่สำคัญจนต้องเล่ากระมัง” มู่เลี่ยงหรงรักษาท่าทีสงบเอาไว้ ทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวมาก่อน ทั้งที่ถางซือเซินสารภาพมาแล้วกึ่งหนึ่ง เพราะต้องการจะดูปฏิกิริยาของจิ้งจอกสีเงิน

‘น้องเล็ก เจ้าต้องการสิ่งใดกัน’

เยี่ยนจิ้นหลิงอยากจะห้ามน้องสาวก็ไม่ทันการณ์เสียแล้ว เหตุใดเยี่ยนเยว่ฉีเกิดอยากอวดท่านตาขึ้นมาเสียอย่างนั้น ซ้ำยังเปิดเผยความสัมพันธ์ของตระกูลถางกับตระกูลไป๋ แม้แต่เรื่องของเขากับถางซือเซินก็ไม่เว้น

“กระหม่อมกับใต้เท้าถางรู้จักกันมาก่อนจริง แต่ก็ไม่ได้สนิทชิดเชื้อกันมากมายนัก” เยี่ยนจิ้นหลิงรีบออกตัว ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

“ถึงสนิทชิดเชื้อกันมาก เปิ่นหวางจะไปว่าอันใดพวกเจ้าสองคนได้” มู่เลี่ยงหรงตอบเสียงเย็น “แล้วซือเซียนเล่า นางรู้เห็นเป็นใจกับพวกเจ้าด้วยหรือไม่” เขาจงใจใช้ชื่อถางซือเซียนทำลายความความสงบของเยี่ยนจิ้นหลิง ในเมื่อก่อนหน้านี้กุนซือหนุ่มก็ใช้เยี่ยนเยว่ฉีปั่นหัวเขาเล่นอย่างสนุกสนาน ครานี้ตนก็ขอใช้นางฟ้าน้อยมาทำให้จิ้งจอกตื่นตระหนกบ้างจะเป็นไร

“มะ...มิได้ นะ...นางไม่รู้เรื่องราวอะไรทั้งสิ้น” เยี่ยนจิ้นหลิงรีบตอบจนลิ้นแทบจะพันกัน เขาไม่ต้องการให้ถางซือเซียนโดนหางเลขจากโทสะของฉินอ๋องไปด้วย

“อืม ไม่เสียทีที่ได้มาเยี่ยมบ้านภรรยา เปิ่นหวางได้เปิดหูเปิดตาแล้ว” มู่เลี่ยงหรงกลั้วหัวเราะ แต่นัยน์ตาหาได้ยิ้มตาม

“ท่านอ๋องโปรดลดโทสะก่อน ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปตามพระกระแสรับสั่งของฮ่องเต้” เยี่ยนจิ้นหลิงรู้ว่าฉินอ๋องเป็นพวกคิดมาก ยามนี้คงอยากทะยานไปฆ่าถางซือเซินแน่แล้ว

“อ่อ พวกเจ้าเลยถือโอกาสเหิมเกริมกันถึงเพียงนี้ เห็นฉินอ๋องเป็นเด็กหรืออย่างไร ยังมีเรื่องอะไรที่ยังไม่ได้บอกเปิ่นหวางอีกหรือไม่ เราจะให้โอกาสสารภาพ”

“ไม่มีแล้วจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ” เยี่ยนจิ้นหลิงหายใจไม่ทั่วท้องเป็นครั้งแรก

“ซิ่นเฉิง” มู่เลี่ยงหรงเอ่ยเรียกราชองครักษ์ ชายหนุ่มชุดเทาก็เดินเข้ามารับคำสั่งผู้เป็นนายในทันที “พรุ่งนี้ให้ซือเซินไปพบข้าที่จวน บอกเขาว่าให้ซือเซียนตามมาด้วย อย่าลืมให้นางทำขนมดอกกุ้ยมาเยอะๆ ข้าอยากกิน”

“พ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์หนุ่มรับคำแล้วถอยหลังกลับไปยืนที่เดิม

แม่ทัพใหญ่ไม่รู้ใจความที่ฉินอ๋องพูดคุยกับบุตรชายคนรอง เพียงเห็นว่าเยี่ยนจิ้นหลิงมีท่าทีผิดปกติไปเล็กน้อย ดูท่าเจ้าจิ้งจอกคงไปทำอะไรไว้แล้วถูกจับได้ แต่คงไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอันใดกระมังเพราะบุตรเขยก็ยังไม่มีท่าทีโกรธขึ้งอย่างจริงจัง

‘สมน้ำหน้า โดนเสียบ้างจะได้เลิกป่วนคนนั้นคนนี้’

เมื่ออิ่มหนำสำราญกันแล้ว เยี่ยนหยางเจวี๋ยจึงเอ่ยถามฉินอ๋องว่าต้องการจะพักที่นี่หรือไม่ มู่เลี่ยงหรงตอบตกลงแทบจะทันที ทำให้ท่านแม่ทัพใหญ่ยิ่งอารมณ์ดี การที่บุตรเขยนอนค้างในวันเยี่ยมบ้านถือเป็นการให้เกียรติครอบครัวภรรยาอย่างสูงสุด บุตรสาวของตนช่างมีวาสนา ต่อไปไม่มีทางลำบากเป็นแน่ ใครว่าพระอนุชาของฮ่องเต้คนนี้เย่อหยิ่ง คราวหน้าเขาจะรีบแก้ให้ว่าไม่เป็นความจริงสักนิด ฉินอ๋องทั้งหน้าตาหล่อเหลา มารยาทดี ฉลาดหลักแหลม เขาเป็นพ่อภรรยาที่โชคดีที่สุดในแคว้นแล้วกระมัง

หลังเสร็จจากโต๊ะอาหาร เยี่ยนจิ้นหลิงปราดเข้าไปหาซูจิ้งเมื่อมีจังหวะ ความจริงเขาอยากพูดคุยธุระกับนางก่อนด้วยซ้ำ แต่ยามนี้เขาต้องการพบน้องสาวตัวดีมากกว่า จึงบอกให้นางไปแจ้งข่าวให้เยี่ยนเยว่ฉีไปพบเขาที่เรือน

ผ่านไปสักครู่ เยี่ยนเยว่ฉีก็เยื้องกรายเข้ามาในห้องหนังสือของเรือนพำนักของคุณชายรอง

“ฉีเอ๋อร์ ทำไมอยู่ดีๆ จึงเปิดเผยเรื่องพวกนั้นขึ้นมา”

“พี่รองคิดว่าจะปิดท่านอ๋องได้นานเพียงใด สามีของน้องไม่ใช่คนโง่งม เพียงไม่นานก็คงสืบรู้แผนการของพวกท่าน”

“เจ้าก็เลยรีบหาเรื่องให้พี่กับใต้เท้าถางอย่างนั้นหรือ”

“มิได้ เพียงแต่ท่านอ๋องไม่ใช่คนใจเย็น ดูจากท่าทีของบ่าวไพร่ในเรือนก็พอจะรู้ น้องสาวหวังดีอยากให้เรื่องนี้จบลงวันนี้เสียเลย ดีกว่าให้เขาสืบรู้ด้วยตนเองว่าพวกท่านมีสายสนกลในอะไรกัน”

“มีจุดประสงค์อื่นด้วยหรือไม่” เยี่ยนจิ้นหลิงยังไม่วางใจ

เยี่ยนเยว่ฉียิ้มเย็น ดวงตากร้าวขึ้นหลายส่วน

“หึ! พี่รองกับใต้เท้าถางขายข้าเพื่อจุดประสงค์ของตนเอง นี่คือค่าตอบแทนของพวกท่านทั้งสองคน”

“ฉินอ๋องก็รักเจ้ามากไม่ใช่หรือ มีอะไรไม่ดีกัน” เยี่ยนจิ้นหลิงเถียงคอเป็นเอ็น

“นั่นเพราะเยว่ฉีโชคดีที่ท่านอ๋องมีความรักให้อย่างเปี่ยมล้น แต่ถ้ามองในมุมกลับกัน หากเขาไม่ได้รักข้าเล่า ป่านนี้น้องสาวคงเป็นเพียงของเล่นของบุรุษสูงศักดิ์เท่านั้น” เยี่ยนเยว่ฉีจ้องตาพี่ชายคนรองเขม็ง

“ขะ...ข้าขอโทษ” เยี่ยนจิ้นหลิงเสียงอ่อนลง เยี่ยนเยว่ฉีมีสิทธิ์จะโกรธพวกเขาทั้งสองคนจริงๆ เพราะตอนแรกเขาก็คำนึงถึงแต่เรื่องที่ตัวเองควรต้องทำก่อนจิตใจของน้องสาว นางตอบโต้เพียงเท่านี้ก็นับว่าเล็กน้อยแล้ว