บทนำ

บทนำ

“อาเถา เมื่อกี้ข้าเห็นคุณหนูขยับมือ!”

“จริงหรือ!”

“คุณหนู คุณหนูได้ยินบ่าวหรือไม่เจ้าคะ”

เสียงพูดคุยและเสียงเรียกข้างหูปลุกให้หว่านหว่านรู้สึกตัวค่อยๆ ลืมตาตื่น ภาพเลือนลางของเพดานไม้ทำให้คิ้วบางขมวด แต่แล้วก็ต้องหลับตาลงเมื่อปวดหัวจี๊ดขึ้นมา ความทรงจำล่าสุดทะลักไหล

ภาพสุดท้ายก่อนหมดสติคือพื้นถนนรวมไปถึงทางเท้ายุบตัวกะทันหัน เธอร่วงลงไปข้างล่าง นึกแล้วก็ขนลุกซู่ แรงกระแทกที่หัวรุนแรงจนทำให้เธอหมดสติ

หลังจากนั้นคงมีกู้ภัยมาช่วยแล้วนำเธอส่งโรงพยาบาล แต่ภาพในครรลองตาเมื่อครู่...ทำไมเหมือนไม่ใช่โรงพยาบาลเลยล่ะ หนำซ้ำเสียงพูดคุยยังเป็นภาษาจีนอีกต่างหาก ทั้งที่เธออยู่เมืองไทย

เมื่ออาการปวดหัวทุเลาลงแล้ว หญิงสาวจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง นั่นทำให้เธอถูกใครคนหนึ่งคว้ามือไปแนบแก้ม เป็นหญิงสาวร่างเล็กในชุดฮั่นฝูสีเทาหม่น ดวงตาคลอด้วยน้ำใส ริมฝีปากแย้มยิ้มดีใจ

หว่านหว่านนิ่วหน้า พยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออก เอ๋...ใครกันละเนี่ย

“คุณหนูของบ่าวฟื้นแล้ว บ่าวดีใจที่สุด” ก่อนจะกุลีกุจอออกจากห้องไป “บ่าวจะไปรายงานฮูหยินกู้เดี๋ยวนี้”

คล้อยหลังร่างที่วิ่งออกไป หญิงสาวผมมวยคู่อีกคนก็ก้าวเข้ามาแทนที่ทันที ทรุดตัวลงข้างเตียง

“คุณหนูมีอาการอย่างไรบ้างเจ้าคะ เจ็บตรงไหนหรือไม่”

หว่านหว่านไม่ได้ตอบอะไรกลับ คิ้วบางยิ่งขมวดเป็นปมแน่น สายตาของหญิงสาวตรงหน้าจ้องมองเธอด้วยความเป็นห่วง ท่าทางเหมือนรู้จักกันไม่ต่างจากคนแรก แต่เธอมั่นใจว่าไม่รู้จักแน่นอน ที่สำคัญคือ...

ดวงตากลมเลื่อนขึ้นมองเหนือศีรษะของอีกฝ่าย มันมีอักษรภาษาจีนสีเหลืองเรืองแสงนิด ๆ ลอยอยู่ว่า

[เป็นห่วงคุณหนู]

หว่านหว่านกะพริบตาปริบ งุนงงว่ามันคืออะไร ทำไมถึงมีข้อความลอยแบบนั้น ประกอบกับสังเกตเห็นว่าที่ที่ตนอยู่เป็นเรือนไม้ทรงจีน สถานที่แห่งนี้ไม่มีทางเป็นโรงพยาบาล

บางทีนี่อาจเป็นความฝัน...

เมื่อดันตัวลุกขึ้นนั่ง หญิงสาวแปลกหน้าก็รีบเข้ามาประคองและจัดหมอนให้เอนหลัง

สาวใช้เสี่ยวอวี๋จ้องมองความเงียบงันอย่างผิดวิสัยของคุณหนู อีกทั้งยังกวาดตาไปมาด้วยท่าทางงุนงง ทำให้มือป้อมที่กุมมือคุณหนูอยู่เริ่มสั่นเทาด้วยความวิตก

“คุณหนูพูดอะไรหน่อยสิเจ้าคะ”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายน้ำตาไหล หว่านหว่านจึงถามกลับเป็นภาษาจีน พร้อมหยิกตัวเองให้ตื่น

“เอ่อ...น้องเป็นใครเหรอคะ”

“คุณหนู!?”

“...”

“คุณหนูอย่าเล่นแบบนี้สิเจ้าคะ” และข้อความบนหัวก็เปลี่ยนเป็น [วิตกกังวล] “บ่าวคือเสี่ยวอวี๋ของคุณหนูอย่างไรเจ้าคะ”

คำตอบยิ่งทำให้หว่านหว่านสับสน เธอไม่รู้จักคนชื่อนี้ ไหนจะคำเรียกขาน สถานที่ เครื่องแต่งกายฮั่นฝู และข้อความบนหัวนั่นอีก ฝันประหลาดเกินไปแล้ว

แต่แล้วประตูห้องก็เลื่อนออก เรียกความสนใจของเธอให้ผินหน้าไปหา ก่อนจะสะดุ้งโหยง ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อสตรีวัยกลางคนที่ไม่ได้พบเจอมานานเกือบสิบปีปรากฎตัวขึ้น

“กรี๊ดดดดดดด!”

เสียงกรีดร้องตกใจและหวาดกลัวดังลั่น ส่งผลให้สตรีในชุดฮั่นฝูสง่าปรี่เข้าไปหาลูกสาวบนเตียง ใบหน้าหวานฉายชัดถึงความตื่นตระหนก

“หว่านหว่านเป็นอะไรไปลูก!”

ดูเหมือนเจ้าของชื่อดูจะอยู่ในสภาวะสับสนจึงไม่ได้ฟังอีกฝ่าย ทว่าเพียงพริบตาหญิงสาวก็ถลาตัวไปหาแม่ที่ทรุดตัวลงนั่งบนเตียง คว้ามือมาจับไว้เหมือนไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

“ม๊า!? นี่ม๊าจริงๆ เหรอ ม๊ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง จริงสิ นี่คือความฝัน หนูฝันอยู่”

“หว่านหว่าน...”

“ไม่สิ หนูตกรูถนนนี่นา แล้วหนูมาเจอม๊าได้ยังไง หรือหนะ...หนูตายแล้ว”

อย่างไรก็ตาม นอกจากความกลัวและตื่นตระหนกกับเหตุการณ์เหลือเชื่อนี้แล้ว หว่านหว่านยังคิดถึงแม่สุดหัวใจ น้ำตาเอ่อคลอเบ้าอย่างรวดเร็ว จากนั้นโผเข้ากอด

“แงม๊า! ฮือ หนูคิดถึงม๊าที่สุดเลย หนูไม่อยากเชื่อเลยว่าจะได้มาเจอม๊าอีกครั้ง”

“นี่ลูกพูดอะไร” สตรีวัยกลางคนงุนงงกับปฏิกิริยาของลูกสาวถึงอย่างนั้นก็โอบกอดกลับอย่างอ่อนโยน “ร้องไห้ทำไม เจ็บตรงไหนบอกแม่มา”

“ม๊าเป็นยังไงบ้างคะ ที่นี่คือสวรรค์งั้นเหรอ...”

ทันใดนั้นก็มีกลุ่มคนโผล่พรวดมาที่หน้าประตูห้อง เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้น

“เกิดอะไรขึ้น!”

“เอ๊ะ ป๊าเหรอ ทำไมป๊าก็ตายเหมือนกันล่ะ!” หว่านหว่านอ้าปากค้างเมื่อเจอพ่อในโลกแห่งความตายด้วยเช่นกัน ไม่ใช่ว่าพ่อของเธออยู่ที่บ้านหรอกเหรอ ห่างจากจุดถนนทรุดไปตั้งเยอะ หรือแผ่นดินไหวตึกถล่ม!?

หว่านหว่านผละตัวลุกขึ้นหมายจะไปหาแต่ต้องชะงักฝีเท้า ข้างหลังพ่อมีชายหนุ่มเค้าโครงหน้าเดียวกับพ่อและแม่ถึงสองคนทว่าอ่อนเยาว์กว่ายืนอยู่ รวมทั้งมีหญิงสาวอายุพอๆ กันกับเธออีกคนหนึ่ง

“พวกเขาเป็นใครคะ” เธอเป็นลูกคนเดียว คนเดียวมาตลอดยี่สิบสี่ปี หว่านหว่านสมองจะระเบิด ไม่เข้าใจสถานการณ์นี้เลย “นี่มันอะไร ตกลงที่นี่ที่ไหน ทำไมป๊ากับม๊าแต่งตัวแบบนั้นล่ะคะ”

“หว่านหว่าน!” ชายกลางวัยขึ้นเสียงเรียกสติของลูกสาวที่ยืนร้องโหวกเหวก ขณะที่ภรรยาก็คว้ามือเล็กมาลูบปลอบประโลม

“ลูกพูดอะไร แม่ไม่เข้าใจ”

คำถามของแม่ทำให้หว่านหว่านนิ่งงัน เพิ่งสังเกตว่าทั้งพ่อและแม่ต่างพูดภาษาจีน แม้ทั้งสองจะเป็นลูกคนจีนและเธอก็สืบเชื้อสายจีนร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เพราะย้ายมาอาศัยอยู่ที่ประเทศไทยตั้งแต่ก่อนเธอเกิด จึงไม่ได้พูดภาษาจีนกันเลยนอกจากเวลาไปเยี่ยมบ้านใหญ่

หว่านหว่านกวาดตามองทีละคน บนหัวต่างมีข้อความไปในทิศทางเดียวกัน

[เป็นห่วง] กับ [สงสัย]

หว่านหว่านกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก ถึงใบหน้าพ่อแม่จะคล้ายคลึงราวพวกเขาเป็นคนคนเดียวกันแต่ไม่ใช่... สุดท้ายจึงเอ่ยถามออกมาเป็นภาษาจีน

“พวกคุณเป็นใคร...”

...

หว่านหว่าน หรือตอนนี้เธออยู่ในร่างของ ‘กู้หว่านชิง’ นั่งนิ่งให้หมอชราประจำตระกูลกู้ตรวจชีพจรบนเตียงในห้องนอนเดิมที่ฟื้นขึ้นมา

ตอนนี้เธอสงบสติอารมณ์ได้แล้ว ดวงตากลมโตไล่มองผู้คนที่ยืนอยู่ปลายเตียงและรอบห้อง พลางทบทวนรายชื่อทั้งหมดที่เพิ่งได้ยินจากบ่าวรับใช้ร่างเล็ก และพอเข้าใจแล้วว่าข้อความบนศีรษะของแต่ละคนคือความคิดของพวกเขา

นี่ไม่ใช่โลกความตาย และไม่ใช่ความฝัน

ชื่อของทุกคนทำให้หว่านหว่านใจเสีย เพราะชื่อเหล่านี้ล้วนเป็นตัวละครในนิยายจีนโบราณที่เธออ่านบนรถโดยสารก่อนเกิดอุบัติเหตุ

สตรีวัยกลางคนผู้มีหน้าตาและน้ำเสียงเหมือนแม่ของเธอไม่มีผิดเพี้ยน ‘หลิวหว่านหรง’ ยืนกระสับกระส่ายและคอยสอบถามท่านหมอถึงอาการต่างๆ ของเธอด้วยความ [เป็นห่วงลูกสาว]

ต่อมาคือบุรุษร่างกำยำยืนกอดอก ‘กู้เจิ้งหยวน’ สีหน้าเข้มดุไม่ต่างจากพ่อของเธอในโลกเดิม เพียงแต่บารมีของเขาน่าเกรงขามกว่าหลายเท่า บนศีรษะมีข้อความสีเหลืองเรืองรองว่า [รอคอยผลการตรวจของหว่านชิง]

ข้างกันเป็นบุตรชายคนที่สาม ‘กู้เหวินชิง’ เจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดบัณฑิต ใบหน้าคล้ายมารดาถึงเจ็ดส่วนทำให้ดูอ่อนโยนและใจดีกำลังมองเธออย่าง [เป็นห่วงและสังเกตการณ์อาการน้องสาว]

เยื้องไปข้างหลังคือบุตรชายคนรอง ‘กู้จื่อเฉิน’ เตี้ยกว่าน้องชายหนึ่งชุ่น สวมชุดทะมัดทะแมง คิ้วหนาขมวดเป็นปม แววตาไม่มีความเป็นห่วง มีแต่การจับผิด และเป็นเช่นนั้นจริงๆ เพราะบนหัวคือ [สงสัยพฤติกรรมของกู้หว่านชิง]

ส่วนสุดท้ายที่มุมห้องยืนอยู่ลำพัง ห่างไกลจากทุกคน

‘กู้ซูหนิง’ นางเอกนิยายเรื่องนี้

หญิงสาวร่างเพรียวระหง ใบหน้าสวยหวานและคมเฉี่ยวในเวลาเดียวกัน บนศีรษะมีข้อความที่ทำให้หว่านหว่านลมหายใจสะดุด และเผลอกำผ้าห่มแน่น

[เกลียดกู้หว่านชิง]