Novels by Yueyun Chen

บทที่ 14กลิ่นคาวเลือดหรือจะสู้กลิ่น…“ลูกน้องอยู่กันเต็มไปหมด เห็นก็ต่างต้องบอกว่าท่านเอาเปรียบข้า แบบนี้ไม่เสียศักดิ์ศรีหรือท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่”“ไอ้ซ่งตั๋วลู่!” สีจื่อโม่กัดฟันแน่น อยากห้อม้าเข้าไปตะบันหน้านัก“ถ้าอาวุธเดียวกันก็พอใช่หรือไม่” หวังเฟิงหลงกล่าวเสียงทุ้ม ราบเรียบ และทรงพลัง “สีจื่อโม่ให้มันยืมง้าว”บัดซบซ่งตั๋วลู่สบถในใจ มันฉลาด หมอนี่รู้ว่าตัวมันเองถนัดง้าวหาใช่ขวานสั้นหรือดาบ“ทำไมท่านไม่ใช้ดาบ!”“น่าเสียดาย ข้าไม่มีดาบติดตัว หากท่านไม่รับโอกาสไว้ก็อย่าหาว่าข้าเอาเปรียบก็แล้วกัน”“เอามา!” ซ่งตั๋วลู่โยนขวานทิ้ง ควบม้าเข้าไปเอาง้าวจากขุนพลของมัน อย่างไรเสียอาวุธยาวก็ได้เปรียบกว่าอาวุธสั้นหวังเฟิงหลงแสยะยิ้มมุมปาก ก่อนจะควบม้าเข้าห้ำหั่นกัน เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น หวังเฟิงหลงใช้ง้าวปัดง้าวของซ่งตั๋วลู่ที่แทงเข้ามาจนกระเด็นเสียหลัก หัวหน้าเผ่าซงนูโมโหเลือดขึ้นหน้า ชักม้าเข้าสู้อีกหลายเพลง มันแกว่งฟาดฟันง้าวในมืออย่างคนไม่รู้ท่า ทว่าหวังเฟิงหลงรู้หลบ ไม่โดนแม้แต่ปลายอาวุธ จนกระทั่งสบโอกาสควบม้าไปยังด้านขวาแล้ววาดง้าวฟันแขนของมันจนขาดท่อนในครั้งเดียว“อ๊ากกกกกกกกกก

บทที่ 13 ปะทะหัวหน้าเผ่า หลังจากได้รับความช่วยเหลือจากแม่ทัพหนุ่ม มู่เหยียนสูดลมหายใจลึกตั้งสติ เหลือบมองชายบนม้าทมิฬควงง้าวฟาดฟันศัตรูเป็นวงกว้าง เขาไม่สามารถมาปกป้องได้ตลอดเวลาถือว่าเมื่อกี้เป็นโชคดีของนาง ดังนั้นหลังจากนี้ต้องดูแลตัวเอง นางปาดน้ำตาออกมู่เหยียนตั้งรับดาบจากนักรบซงนูที่วิ่งเข้ามาฟันจากด้านขวาโดยมืออีกข้างยันไว้ที่สันดาบเพื่อรับแรง มู่เหยียนสามารถตั้งรับฝั่งศัตรูได้เป็นอย่างดี นางใช้ทุกความรู้ที่ตนได้จากการฝึกฝนมาประยุกต์ใช้และที่สำคัญคือ ห้ามประมาท แม้ตนจะสามารถล้มคู่ต่อสู้คนแรกลงได้อย่างง่ายดายก็ตาม หญิงสาวปลิดชีพโดยการแทงเข้าไปที่ท้อง ตามองแต่ช่วงคอขึ้นไปเมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามล้มสิ้นใจแล้วก็ชักดาบและเตรียมตัวรับมือคนต่อไปเพียงไม่นานนางก็เห็นหลี่เฉิงไห่นำทัพจากป่าด้านตะวันตกของค่ายออกมาขนาบหลังกองทัพศัตรู สร้างความตื่นตระหนกแก่ฝั่งตรงข้ามขณะที่นางและทหารทุกคนต่างพากันดีใจและฮึกเหิม เหล่าทหารนับพันที่นางเห็นว่าค่อยๆ ออกจากค่ายหาใช่ไปช่วยอพยพชาวบ้านกันจนหมดทว่าได้แอบไปตั้งกองกำลังในป่านี่เองทางฝ่ายซงนูใช้กลยุทธ์ต้องการให้ทัพแคว้นโจวแบ่งกำลังออกจากกันเพ

บทที่ 12ต้องรอดมู่เหยียนกรีดร้องด้วยความตกใจ คลานหนีไปถอยหลัง ตอนนี้นางใจหล่นไปถึงตาตุ่ม เย็นไปทั่วทั้งกาย น้ำตาไหลเต็มสองแก้มนี่เป็นความจริงเรี่ยวแรงหายไปหมด นางไม่มีแม้แต่แรงจะลุกขึ้นวิ่งหนีเสียด้วยซ้ำหญิงสาวหายใจหอบหนัก เผลอทำดาบหลุดมือไปแล้ว มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาแต่กลับแทนที่ด้วยกลิ่นคาว เมื่อมองมือตัวเองพบแต่ของเหลวหนืดสีแดงทำให้นางแทบอาเจียนแต่แล้วก็สัมผัสได้ถึงสายตากระหายเลือด มู่เหยียนเงยหน้าขึ้นเห็นนักรบซงนูรายหนึ่งวิ่งตรงเข้ามาหามู่เหยียนกุลีกุจอหาดาบก่อนคว้าดาบใกล้ๆ มาไว้ในมือ ตั้งรับดาบที่ฟันลงมาอย่างแรง จนดาบแทบหลุดจากมือ“ย๊าห์!”แล้วผลักเหวี่ยงดาบออกไปสุดแรง อีกฝ่ายเสียจังหวะ มู่เหยียนสบโอกาสฟาดดาบลงไปที่แขนจนอีกฝ่ายเลือดกระฉูดขณะที่คนฟันกลับหน้าซีดเผือด ก่อนจะยกเท้าถีบฝั่งตรงข้ามให้ล้มลง เลือดอุ่นๆ จากฝ่ายตรงข้ามทำให้นางอยากอ้วกหางตาเห็นพวกมันอีกคนวิ่งเข้ามาหา หญิงสาวกระเสือกกระสนไปหาทหารฝ่ายของตน เมื่อหันหลังกลับก็พบว่าคนที่ไล่ตามถูกทหารคนหนึ่งเข้ามาสู้ด้วย มู่เหยียนไม่รอช้าที่จะใช้จังหวะนี้ล้มลุกคลุกคลานออกไป นางรู้สึกเย็นยะเยือกแต่เหงื่อกลับไหลราวกับน้ำ นางว

บทที่ 11ศัตรูบุกสองสามวันมานี้ทหารในค่ายดูบางตาลงอย่างเห็นได้ชัดมู่เหยียนกวาดสายตามองไปโดยรอบขณะแบกอาหารที่ได้มาไปยังกระโจมเก็บเสบียงหวังเฟิงหลงแบ่งทหารส่วนหนึ่งพาชาวบ้านอพยพไปยังเมืองหลวง นางไม่ได้ไปหาเฟิงหลงมาหลายวันแล้วเพราะเขามักจะติดประชุมอยู่กับเหล่าขุนพลและกุนซือ และนางก็ไม่อยากไปรบกวนบางวันมู่เหยียนก็ต้องออกจากค่ายเพื่อไปช่วยอพยพชาวบ้านมารวมตัวกับที่หมู่บ้านหนึ่งที่มีระยะทางใกล้กับเมืองหลวงที่สุดแล้วค่อยพากันเดินทางไปยังเมืองหลวง ชาวบ้านหลายคนต่างพากันหวาดกลัว บ้างก็ไม่อยากอพยพจากบ้านเกิดของตนจนนางต้องขอร้องให้เห็นค่าถึงชีวิตมากกว่าทรัพย์สิน แต่ทหารบางคนก็ใช้วิธีการที่รุนแรงกว่านางนักระหว่างการอพยพทุกคนต่างอยู่ในสภาพตื่นตัวตลอดเวลา มู่เหยียนกำดาบในมือแน่นเพราะไม่รู้จะถูกลอบโจมตีเมื่อไร นางรู้สึกตื่นตกใจง่าย ใจหายเป็นพักๆ ถ้าพูดกันตามตรงแล้ว หากเกิดมีการต่อสู้ขึ้นมานางจะสู้ได้จริงๆ หรือ มันยังเป็นคำถามในหัว นางกล้าพอที่จะฆ่าใครหรือไม่ หรือนางจะต่อสู้กลับได้หรือเปล่า ถึงจะเคยฝึกสู้กับทหารในค่ายมาแล้วก็ตามแต่นั่นเป็นเพื่อการฝึกฝนหาใช่การเอาชีวิตกันจริงๆวันนี้มู่เหยียนเห็นท

บทที่ 10จากทหารกลายเป็นเบ๊ ช่วงนี้หมู่บ้านแถบทิศเหนือของแคว้นโจวกำลังถูกรุกรานอย่างหนักและถี่ขึ้นเรื่อยๆ มีชาวบ้านล้มตายไปหลายคน ทำให้แม่ทัพหวังเฟิงหลงต้องแบ่งทหารไปปกป้องดูแล แต่ฝั่งศัตรูก็ใช้กลยุทธ์บุกเข้าทำลายหมู่บ้านแต่ละที่เพียงชั่วเวลาหนึ่งแล้วรีบหลบหนีไป โผล่มาโจมตีอีกหมู่บ้านแล้วหลบหนีอีก ทำแบบนี้ซ้ำๆ หลายหมู่บ้านสร้างความปั่นป่วน หากจะแบ่งทหารไปดูแลหลายหมู่บ้านพร้อมกันจะเป็นการเสียกำลังเกินจำเป็น รวมทั้งจำนวนทหารที่น้อยอาจพ่ายแพ้ได้ง่ายดังนั้นมู่เหยียนจึงมักเห็นหวังเฟิงหลงสีหน้าเคร่งเครียดตลอดเวลามู่เหยียนกลับมาฝึกร่วมกับเพื่อนๆ ในหมู่แล้ว เพราะทั้งแม่ทัพและขุนพลทั้งสามไม่มีใครสะดวกแต่เวลานางมีเรื่องสงสัยเฟิงหลงก็ไม่ปิดโอกาสหรือไล่นางเลยสักครั้ง ซ้ำยังตอบคำถามนางอย่างเต็มใจ ช่วงเย็นวันนี้นางเห็นเฟิงหลงไกลๆ เขากำลังคุยกับหลิวเหวินหงด้วยสีหน้ามืดครึ้ม ขมวดคิ้วแน่น ปากบึ้งตึง เมื่อแยกกับหลิวเหวินหงก็ยกมือขึ้นนวดขมับขณะเดินเข้ากระโจมแม่ทัพไปตอนนี้มู่เหยียนกำลังยืนอยู่หน้ากระโจมแม่ทัพพร้อมกำตำราในมือแน่น นางมาคืนตำราที่ตนยืมไปเมื่อสองวันก่อน แต่ก็ไม่มั่นใจว่าจะเข้าไปได้

บทที่ 9รางวัลของข้าล่ะ“เป็นหน้าที่ของข้า...”“นั่นแหละ”เฟิงหลงสอนนางดีกว่าเจ้าปากหมาเฉิงไห่ตั้งเยอะ มู่เหยียนคว้าลูกธนูเตรียมฝึกยิงอีกรอบ แต่ก็ถูกมือหนารั้งแขนไว้“วันนี้พอแค่นี้” คนเพิ่งยิงถูกเป้าได้เป็นครั้งแรกปากคว่ำทันที“ข้าขอซ้อมต่ออีกสักหน่อย”“ไม่ได้ นักรบที่ดีต้องรู้จักประมาณตน” หวังเฟิงหลงดุเสียงแข็ง “หากอยากทบทวนความรู้นัก ตามข้ามา”มู่เหยียนอ้าปากค้าง นอกจากห้ามนางแล้วก็ไม่รอให้นางปฏิเสธอะไรทั้งนั้น เขาออกเดินนำหน้าทันที แล้วเช่นนี้นางจะอยู่ฝึกต่อได้อย่างไรนอกจากต้องวิ่งตามเขาไปน่ะหวังเฟิงหลงพานางมายังกระโจมแม่ทัพ เปิดตำราสอนเกี่ยวกับการเอาชนะข้าศึก วิธีกลยุทธ์ต่างๆ รวมไปถึงทบทวนสัญญาณธงที่นางต้องทราบว่าเมื่อเจอสัญญาณไหนควรจัดทัพอย่างไร เดินหน้าหรือถอยหลัง ถามตอบกันนานเป็นเวลาหนึ่งชั่วยามแล้วจึงแยกย้ายกันไปผ่านมาอีกหนึ่งสัปดาห์ ตารางเวลานางบัดนี้กลายเป็นตอนเช้าออกกำลังกายกับหมู่ของตน กินข้าวเช้า ทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย กินข้าวเที่ยง ฝึกกับเฟิงหลง กินข้าวกับเฟิงหลง และเรียนรู้นอกเวลากับเฟิงหลงนี่นางอยู่กับเฟิงหลงยิ่งกว่าขุนพลคนอื่นหรือเพื่อนร่วมหมู่อีกนะเนี่ยมู่เห