Novels by เยว่หยุน/Mooncloud

หวังเฟิงหลงก้มลงจูบอย่างอ่อนโยนกว่าปกติ ละเมียดละไมไปตามเรียวปากบาง น้ำหวานเริ่มผลิต เขากระซิบบอกพร้อมดึงมือเล็กที่ขยุ้มเสื้อเขาอยู่ล้วงผ่านกางเกงไปยังตัวตนที่เริ่มพองขยาย“ช่วยข้าที”“อะอือ ส...เสี่ยวมู่อยู่” นางยังไม่ยอมแม้ดวงตาจะเริ่มหวานฉ่ำ มือเกาะกุมแท่งร้อนผ่าวเบื้องล่าง“อืมม”ร่างสูงครางในลำคอ มือของนางช่างนุ่มนิ่มและสร้างอารมณ์เขาได้เป็นอย่างดี จากจูบอ่อนหวานกลายเป็นร้อนแรงขึ้น บดขยี้ริมฝีปากบาง มือขวาแหวกสาบเสื้อเข้าไปเคล้นทรวงอกหญิงสาวถูกกระตุ้นความเสียวทั้งบนและล่าง มือเล็กเริ่มสาวท่อนร้อน ปลายยอดเริ่มมีน้ำเยิ้มออกมา ขณะที่ชายหนุ่มเริ่มสอดนิ้วเข้าในช่องคับแคบที่บีบรัดไปด้วยความตื่นเต้น“อือ อืมม” ร่างบางแอ่นสะโพกเข้าหาร่างสูงชักนิ้วเข้าและออก งอนิ้วคว้านไปทั่ว จนน้ำหวานไหลทะลักไปทั่วมือเกิดเสียงเฉอะแฉะเวลาขยับ หญิงสาวครวญครางขยับมือให้เร็วขึ้น แท่งร้อนพองขยายจนแทบกำไม่รอบหวังเฟิงหลงดึงนิ้วออกก่อนจะคว้าขาบางให้ยกขึ้นแล้วทำการจ่อท่อนร้อนเสยเข้าร่องคับแคบทันทีสวบ“อิ๊” มือเล็กปิดปากปิดเสียงร้องร่างสูงกระทุ้งช้าๆ สร้างความรัญจวน เข้าสุดออกสุด“เสี่ยวมู่ยังไม่ตื่น” ยิ่งเสีย

เฟิงฟาง 5 ลูกกตัญญูผู้สนับสนุนพ่อทุกทางหวังมู่เหยียนคือชื่อลูกชายของนาง เพราะคิดถึงชื่อเก่าของนางและเป็นชื่อในความทรงจำของทั้งเฟิงหลงและนางเองจึงเลือกชื่อนี้เป็นชื่อของลูกชายสุดที่รักอายุมู่เหยียนล่วงเลยเข้าแปดหนาวไปเป็นที่เรียบร้อย เขากำลังอยู่ในวัยน่ารักน่าเอ็นดู ใบหน้าหล่อเหลาได้พ่อมาเต็มๆ โตขึ้นต้องเป็นที่ต้องตาต้องใจของสาวๆ แน่ฟางเหนียงลอบชื่นชมลูกชายตัวเองในใจนางไม่ได้เห่อลูกนะ ลูกนางหล่อจริงๆ ฮึตอนนี้นางผันตัวมาเป็นแม่ศรีเรือนเต็มตัว ส่วนเฟิงหลงก็เลื่อนตำแหน่งเป็นเสนาบดีกลาโหมไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไม่จำเป็นต้องออกไปสู้รบด้วยตัวเองซึ่งถือเป็นเรื่องดีทีเดียวร่างบางกำลังทำอาหารอยู่ในครัวก่อนจะได้ยินเสียงร้องไห้ของเจ้าลูกชายตัวดี“ท่านแม่! ฮือ”ฟางเหนียงละมือจากอาหารที่กำลังทำอยู่ ให้ลู่อิงอิงคนสนิทมารับหน้าที่ต่อแทนแล้วเดินออกไปหาลูกชายที่กำลังยืนร้องไห้จนหน้าแดง ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้

“ข้าหมายถึงขี่ม้า”“ฝึกขี่ข้าก่อนเป็นไร”คนตัวสูงก้มลงบดจูบอย่างเร่าร้อน มือหนาไม่รอช้าบีบนวดหน้าอกทั้งสองข้าง ดึงยอดปทุมขึ้นกระตุ้นให้นางเสียวซ่าน เข่าดันขาเล็กให้อ้าออก“อืออื้ออือ” เสียงประท้วงในลำคอ มือเล็กทุบตีหลังเขานั่นแหละที่คิดอกุศลกับนางตลอดเวลา!ลิ้นร้อนกวาดไปทั่วโพรงปากหวาน สำรวจฟันแต่ละซี่ แล้วมาจบที่นัวเนียกับลิ้นเล็ก จนน้ำใสของทั้งสองปะปนกันจนแยกไม่ออก มือจากทุบตีเริ่มเปลี่ยนมาเป็นจิกแผ่นหลังหนาเขากระตุ้นนางได้เก่งจริงๆ ร่างบางครวญครางอย่างรัญจวน ช่วงล่างน้ำหวานไหลซึม ริมฝีปากร้อนขบเม้มไปตามเรียวปากของนาง ลิ้นร้อนเริ่มเลียมาที่ต้นคอลงมาตามไหปลาร้า แหวกสาบเสื้อแล้วมาจบลงที่ยอดปทุมถันสีชมพูหวานแม้จะดึกแล้วและทหารทุกคนเข้านอนทว่านางก็ไม่กล้าร้องเสียงดัง“อื้ออออ” มือเล็กปิดปากตัวเองแน่น แอ่นอกขึ้นหน้าอกข้างซ้ายถูกมือหนาบีบเคล้น ส่วนข้างขวาก็ถูกกลืนกิน เสียงดูดดังไปทั่วห้องนอน นางหายใจหอบหนัก ในหัวเริ่มสับสนว่าเหตุใดจากการง้องอนเรื่องขี่ม้าแล้วมาจบลงอย่างนี้ไ

เฟิงฟาง 4 ลูกศิษย์หัวไววันครบรอบวันตายของท่านแม่ของเฟิงหลงเวียนมาบรรจบอีกครั้ง พวกนางพากันไปยังสุสาน เช่นเดิมที่ต้องเดินทางไปหมู่บ้านเพื่อหาดอกไม้ที่ค่ายทหาร เฟิงหลงจะให้นางขึ้นม้าตัวเดียวกัน ทว่านางปฏิเสธเพราะเหตุการณ์ที่เทศกาลซีซียังจำฝังใจแม้แต่บนหลังม้า... หน้ามนขึ้นสีระเรื่อ รีบสะบัดหน้าแล้วหมุนตัวเดินหนีไปหาม้าของตัวเอง“ฟางเอ๋อร์”แม้เสียงทุ้มจะกดต่ำแสดงความไม่พอใจแค่ไหนก็ตามแต่คนตัวเล็กก็ไม่ตามใจ กระโดดขึ้นหลังม้าสีขาวของตนแล้วบังคับให้ออกเดิน“เอ้า ไปกันได้แล้ว” ไม่วายหันมาเร่งเขาคนตัวสูงถอนหายใจ กระโดดขึ้นหลังม้าบ้างแล้วตรงไปยังหมู่บ้านด้วยความหงุดหงิดที่โดนขัดใจเขาฟ้องท่านแม่หน้าหลุมศพเรื่องภรรยาเริ่มดื้อ แต่ก็โดนมือหนักตบเข้าที่กลางหลัง“ฟ้องเรื่องอะไรเช่นนั้น!”“ก็เจ้าดื้อจริงๆ”หวังฟางเหนียงกัดริมฝีปากแน่นถลึงตาใส่และหน้าร

จมูกโด่งคลอเคลียกับปุ่มกระสันจนร่างบางเริ่มอ่อนระทวย น้ำหวานเริ่มไหลซึม หวังเฟิงหลงกระตุกยิ้มเมื่อมือเล็กเลื่อนมาขยุ้มศีรษะของตัวเองและเผลอกดให้เขาจมลงกับกลีบกุหลาบหอม“อ่ะ ซี้ดดดด”ลิ้นสากและร้อนกวาดเข้าน้ำหวานเข้าปาก แล้วค่อยๆ ชอนไชสำรวจเข้าไปยังร่องอ่อนนุ่ม ฟางเหนียงต้องเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียง ดวงตาเหล่มองทางประตูตลอดเวลาเข้าใจหรือไม่ว่าที่นี่คือยุคจีนโบราณและเป็นกระโจมในค่ายทหาร ไม่มีตัวล็อกกลอนกุญแจอะไรทั้งนั้น เพราะฉะนั้นสามารถมีใครเข้าออกได้ตลอดเวลาด้วยความตื่นเต้นทำให้ช่องตอดรัดแน่นทั้งกลัวจะมีคนเข้ามาพบและกลัวคนได้ยิน น้ำหวานไหลทะลักจนเปียกชุ่มและเยิ้มลงเลอะเก้าอี้“งื้อออออ”ลิ้นร้อนสอดเข้าออก กวาดไปทั่วโพรงหวานจนร่างบางแหงนหน้าขึ้นสูดปากด้วยความเสียว ขาอ้ากว้างขึ้น ปลายเท้าจิกเกร็ง ร่างสูงดูดกลืนน้ำหวานอย่างกระหายราวกับเป็นชาร้อนที่ตนชื่นชอบ เขารัวลิ้นอย่างรวดเร็ว ความหนาวเริ่มหายไปจากทั้งคู่กลับกลายเป็นร้อนจนระอุ“แฮ่ก อืออืม”ร่างสูงผละออก จัดการส่งนิ้วเข้าไปแทนที่ ช่อง

เฟิงฟาง 3 หนาวนี้กอดใคร หนาวใจกอดข้าครบกำหนดที่หวังเฟิงหลงต้องเดินทางมาเก็บตัวฝึกซ้อมที่ค่ายทหารอีกครั้ง หน้าหนาวมาถึงหิมะสีขาวนวลเริ่มตกจากท้องฟ้าปกคลุมให้พื้นที่เป็นสีขาวล้วน แต่ไม่อาจลดความตั้งใจของเหล่าทหารในการฝึกฝนร่างกายของตนเองหญิงสาวถือกาและถ้วยชาหลงจิ่นร้อนสุดโปรดของสามีไปบริการเขาที่กระโจมแม่ทัพ ผ่านทหารรักษาการณ์ด้านหน้า เข้าไปพบร่างสูงกำลังก้มทำงานอยู่ที่โต๊ะกลางกระโจมหวังเฟิงหลงเงยหน้าขึ้นเห็นนางมาหาก็ส่งยิ้มให้ กวักมือเรียก คนตัวเล็กเดินเข้าไปหา วางถ้วยชาลงบนโต๊ะตำแหน่งที่ว่าง มือหนาฉุดนางให้นั่งลงบนตักแล้วทำการกอดรัดหาไออุ่น“ตัวเย็นเชียว” เขาทัก ลูบมือนางให้อุ่น กลิ่นหอมของชาทำให้เขาผ่อนคลาย“ข้าเพิ่งซ้อมกับพวกจางฉวนเสร็จ”นางบอกสาเหตุที่ตัวเย็น ฝึกซ้อมในที่ร่มแต่ก็ไม่ได้อุ่นขนาดนั้น ลมหนาวยังพัดผ่านเข้ามา“ข้าเห็นว่าอากาศเย็นขึ้นแล้วจึงต้มชามาให้” หวังฟางเหนีย

ตอนพิเศษ 5เนื่องจากเป็นเทศกาลไหว้พระจันทร์ สมาชิกตระกูลกู้จึงนัดหมายกลับมารวมตัวกันพร้อมหน้า เพื่อรับประทานอาหารร่วมกันและชมจันทร์ในคืนนี้กู้หว่านชิงเดินทางมาถึงจวนสกุลกู้ตั้งแต่เช้าตรู่ พร้อมกับเซียวเหยียนและลูก ๆ ทั้งสองคนบรรยากาศภายในจวนครึกครื้นกว่าปกติ หลายปีมานี้ทุกคนต่างเติบโต มีครอบครัวและหน้าที่ของตนเอง กระนั้นเมื่อถึงเทศกาลสำคัญ ทุกคนก็ยังหาเวลากลับมารวมตัวกันที่จวนแห่งนี้เสมอ“ขอบคุณเพคะพี่หญิง”กู้หว่านชิงยิ้มหวานให้กู้ซูหนิงที่ยกจานผลไม้มาวางบนโต๊ะ นางกำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นข้างสวนหย่อมกู้ซูหนิงยิ้มตอบแล้วนั่งฝั่งตรงข้ามข้างพระสวามี รัชทายาทเซียวเหิงที่กำลังอุ้มบุตรชายวัยสองขวบเอาไว้ในอ้อมแขน เด็กน้อยหลับตาพริ้มอย่างสบายใจถัดจากบิดาคือเด็กหญิงวัยห้าขวบ เซียวอวี้หนิง นางดูขี้อายไม่น้อย เอาแต่จับชายแขนเสื้อของเซียวเหิงไว้แน่น ไม่ยอมพูดจาทักทายผู้ใดง่าย ๆ บางทีก็หลบสายตาหลบไปอยู่ข้างหลังบิดาส่วนเซียวหนิงเยว่ บุตรสาวคนโตของทั้งคู่ ออกไปวิ่งเล่นกับเซียวหว่านหลิงและเซียวจิ่งอวี๋ในสวนข้าง ๆ“หว่านหว่าน” เสียงทุ้มดังขึ้นเรียกกู้หว่านชิงหันไปหา เซียวเหยียนใช้ตะเกียบคีบลู

ตอนพิเศษ 4ทันทีที่กู้หว่านชิงเดินเข้ามาในสวนหย่อมข้างเรือนประธาน เสียงเล็กสดใสก็ตะโกนดังลั่นไปทั่วบริเวณ“เสด็จแม่กลับมาแล้ว!”‘เซียวหว่านหลิง’ เด็กหญิงวัยห้าขวบวางพู่กันในมือลง ก่อนจะกระโดดลงจากเก้าอี้แล้ววิ่งออกจากศาลาไม้โดยไม่สนใจเสียงร้องห้ามของเสี่ยวเถาแม้แต่น้อย“คุณหนู! ช้าก่อนเพคะ ระวังจะหกล้ม!”ทว่าเด็กน้อยวิ่งเร็วจนชายกระโปรงปลิวไสว ดวงตากลมเป็นประกายมองตรงไปหามารดาที่อยู่ไม่ไกล“เสด็จแม่!”กู้หว่านชิงกางแขนรับร่างเล็กที่โผเข้ามา ใบหน้าหวานคลี่รอยยิ้มกว้าง รู้สึกอบอุ่นหัวใจเมื่อกลับมาถึงบ้านแล้วมีคนดีใจที่ได้เห็นนางเช่นนี้เด็กหญิงมีหน้าตาพิมพ์เดียวกับมารดา ทั้งดวงตากลม จมูกเล็ก และแก้มยุ้ยนุ่มนิ่ม โดยเฉพาะเวลายิ้ม แก้มจะพองขึ้น ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนกู้หว่านชิงในวัยเด็กไม่มีผิด“ลูกกำลังทำอะไรอยู่ฮึ” กู้หว่านชิงถามพลางอุ้มลูกสาวขึ้นลอยจากพื้นเซียวหว่านหลิงรีบรายงานทันที สีหน้าภาคภูมิใจเต็มที่“วันนี้หลิงหลิงคัดอักษรจีนไปหนึ่งหน้ากระดาษแล้ว!”“หนึ่งหน้าเองหรือ”รอยยิ้มบนใบหน้าเด็กน้อยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบแก้ตัวเสียงอ่อน“หลิงหลิงเขียนชื่อตัวเองเป็นแล้วด้วย แล้วก็...แล้วก็

ตอนพิเศษ 3[ก่อนแต่งงานสองเดือน]“คุณหนูเจ้าคะ เหยียนอ๋องมาแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวอวี๋เดินมาบอกกู้หว่านชิงที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดขนมใส่ถาดอยู่หลังร้านขนมแม่หว่านกู้หว่านชิงพยักหน้ารับ วางมือจากขนม คว้าจานขนมชั้นที่ตนคิดและปรับสูตรมาถือไว้ แล้วออกไปต้อนรับนายทุนหลักของตนหากมีจุดไหนต้องการซ่อมแซมหรือปรับปรุง เซียวเหยียนจะเป็นคนจัดการให้ทุกอย่าง อิอิหญิงสาวออกจากร้านหลังพร้อมรอยยิ้มสดใส วันนี้เขามาแต่หัววันเชียวสองขามุ่งหมายไปยังโต๊ะด้านในและริมสุดของร้าน อีกทั้งยังมีแผงไม้และต้นไม้กั้นสายตาเพื่อความเป็นส่วนตัว แท้จริงเป็นตำแหน่งที่นางจัดเตรียมให้สำหรับแม่ทัพใหญ่ผู้มีรัศมีน่ากลัวนั่งก็เดี๋ยวลูกค้าไม่เข้าร้านนี่นา...กริ๊ง...เสียงกระดิ่งที่ประตูร้านก็ดังขึ้น บุรุษร่างสูงโปร่งในชุดฮั่นฝูสีม่วงเดินเข้ามาข้างในด้วยท่วงท่าสุภาพอ่อนโยน เมื่อเจอหน้าเจ้าของร้านก็ค้อมศีรษะลงเล็กน้อย“คุณหนูกู้”“อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะอาจารย์เหอ วันนี้มารับขนมไปให้เด็ก ๆ ที่สำนักหรือเจ้าคะ” กู้หว่านชิงทักทายอย่างเป็นกันเอง อาจารย์เหอเป็นเพื่อนสนิทของพี่สาม ดังนั้นจึงเคยพบเจออยู่บ่อยครั้ง เพราะเขาชอบมาซื้อขนมไปให้ล

ตอนพิเศษ 2[ก่อนแต่งงานหนึ่งปี]“หว่านหว่านขอเป็นคนร้ายบ้าง” กู้หว่านชิงกล่าวขึ้นหลังจากไม่สามารถแย่งมีดจากเขาได้สักที มาเป็นเวลากว่าสองเค่อแล้ว เหนื่อยแล้วใบหน้าจิ้มลิ้มบึ้งตึงไม่สดใส ริมฝีปากอิ่มคว่ำเบะ ทำให้คนเป็นอาจารย์ใจอ่อน“เอาสิ”“ถ้าหว่านหว่านแทงโดนเหยียนอ๋อง พระองค์จะต้องพาหว่านหว่านไปเที่ยวนอกเมือง”กู้หว่านชิงต่อรอง ดวงตาเริ่มกลับมาเปล่งประกายระยิบระยับ เห็นเช่นนี้ เซียวเหยียนจึงรับปากโดยทันทีแม้จะรู้อยู่เต็มอกว่า เด็กน้อยหาเรื่องอู้เสียแล้ว“ย่อมได้”“สามวัน เอ๊ะ ห้าวัน ห้าวันที่เหยียนอ๋องต้องไม่จับหว่านหว่านมาทรมาน”“ไปเที่ยวห้าวันเลยหรือ”“สามวันเพคะ อีกสองวันกลับมาพักผ่อน” กู้หว่านชิงกล่าวพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ถึงจะบอกว่าไปเที่ยว แต่การเดินทางก็ทำให้เหน็ดเหนื่อยได้นะ ยิ่งสมัยนี้มีแต่รถม้าเท่านั้นเซียวเหยียนพยักหน้ารับยอมยื่นมีดสั้นให้นางกู้หว่านชิงรับมีดไม้มาถือแล้วก็ถอยเท้าตั้งท่า สองมือกำด้ามแน่น ชี้มีดไปทางเหยื่อร่างใหญ่ ไม่ยอมให้เขาได้ฉกฉวยหรือปลดอาวุธได้ง่าย ๆ“เอาละ นั่นหมูบินดะ... เหวอ!”ยังพูดหลอกล่อไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำ เซียวเหยียนก็คว้าข้อมือเล็ก กดลงต่ำแ

ตอนพิเศษ 1[ก่อนแต่งงานสองปี]“อ๊ะ ๆ ๆ”กู้หว่านชิงครวญครางเสียงหวาน ร่างกายบิดเร่าอยู่บนเตียงด้วยความรัญจวน ตั้งแต่ที่เหยียนอ๋องได้จับนางกินตลอดตัว ก็ไม่มีคืนไหนที่ได้นอนหลับเร็วอีกเลย ร่างสูงใหญ่เคี่ยวกร่ำนางอย่างหนักดวงตากลมปรือขึ้น เผยแววตาหยาดเยิ้มจ้องมองเรือนร่างกำยำเบื้องหน้า เซียวเหยียนจับขานางข้างหนึ่งพาดหน้าตักแกร่ง ส่วนอีกข้างถูกจับพาดบ่ากว้าง แท่งลำใหญ่ทะลวงมิดทุกการกระแทกปั้ก...ปั้ก!สร้างความเสียวซ่านให้นางจนไม่อาจหยุดสะโพกให้ขยับส่ายประสานจังหวะอีกทั้งเขายังหันไปพรมจูบน่องขาของนาง ใช้จมูกโด่งลากไล้ไปทั่ว เรียวตาคมกริบยามปรายมองมาเต็มไปด้วยแรงปรารถนาและลุ่มหลงงื้อ หลังมือเล็กยกขึ้นปิดหน้าเขาจะยั่วยวนกันเกินไปแล้ว“อื้อออ เหยียนอ๋อง”“ว่าอย่างไร” เสียงทุ้มแหบพร่าพาให้คนได้ยินวาบหวาม“หว่านหว่าน อ๊ะ เสียว”เซียวเหยียนกระตุกยิ้มมุมปาก กระแทกอีกครั้งก่อนเอ่ยตอบ“ข้าก็เสียว อา... ถ้ำของเจ้ารัดข้าแรงนัก”“เหยียนอ๋อง อื้อ ไม่พูด” กู้หว่านชิงเขินจนตัวจะระเบิดกับคำพูดลามกของเขาคนขี้แกล้งหัวเราะร่วน ชอบเวลาที่นางเขินนัก ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงปลั่ง ดวงตากลมที่พยายามขึงดุแต่กลับมีแ

บทส่งท้ายท่านอ๋องเจ้าขา โปรดละเว้นข้าเถิด “ร่วมเรียงเคียงหมอนตราบฟ้าดิน ครองรักชั่วนิรันดร์ มีบุตรหลานเต็มเรือน!” เสียงอวยพรดังขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะครื้นเครง ทุกคนกล่าวคำมงคลส่งท้าย ก่อนส่งคู่บ่าวสาวเข้าสู่เรือนหอ กู้หว่านชิงคลี่ยิ้มกว้างพลางมองไปทางครอบครัว หลิวหว่านหรงยืนซับน้ำตาแห่งความปลื้มปีติ โดยมีกู้เจิ้งหยวนยืนปลอบโยนอยู่เคียงข้าง พี่ชายทั้งสามต่างส่งยิ้มยินดีให้น้องสาว และร่วมตะโกนอวยพรแข่งกับคนอื่นอย่างครึกครื้น กู้ซูหนิงยืนเคียงกับพระสวามีเซียวเหิง ใบหน้างดงามเปี่ยมด้วยความสุข หน้าท้องที่แบนราบบัดนี้นูนขึ้นมาเล็กน้อย ทั้งคู่มาร่วมแสดงความยินดีแก่คู่บ่าวสาวเช่นกัน เซียวเหยียนค่อย ๆ ปิดประตูเรือนลง กั้นเสียงหยอกล้อจากด้านนอกไว้เบื้องหลัง ห้องทั้งห้องกลับคืนสู่ความสงบ เหลือเพียงบรรยากาศหวานละมุนอบอวลอยู่ระหว่างคนทั้งสอง ร่างสูงโปร่งในชุดมงคลสีแดงคว้ามือของพระชายามากุมไว้แน่น นัยน์ตาสีนิลสวยเปล่งประกายระยับแสดงความรู้สึกของเจ้าของว่ามีความสุขมากแค่ไหน ภาพในแววตาสะท้อนใบหน้าโฉมสะคราญงดงามของสตรีผู้เป็นที่รัก “ในที่สุดเจ้าก็ได้มาอยู่กับข้า” กู้หว่านชิงหลุดหัวเราะออก