ตอนที่ 12 คนในความฝัน 2

“ฮ่าๆๆ ป่านนี้หลิวหรงผิงคงเอาแต่ร้องไห้ขี้มูกโป่งด้วยความอับอายขายหน้าไปถึงไหนต่อไหนแล้วกระมัง ใช่หรือไม่เพคะองค์หญิง”

“ฮึ ก็นางอยากดันทุลังแต่งกับท่านพี่จวิ้นอ๋องไปทำไมกันเล่า รู้ทั้งรู้ว่าเขามีสตรีในดวงใจอยู่แล้วทั้งยังไปมาหาสู่กันจนเรียกได้ว่าอีกไม่นานพี่หญิงเว่ยก็คงจะได้ขึ้นครองตำแหน่งชายาเอกของท่านพี่อย่างแน่นอน”

“แต่นางกลับใช้อำนาจของบิดาบีบบังคับให้เสด็จพ่อพระราชทานสมรสให้ ช่างหน้าไม่อายเสียจริง”

“จริงเพคะองค์หญิง แต่ว่านี่ก็จวนจะเลยยามโหย่ว[1] แล้ว ไม่สู้ท่านรีบกลับเข้าวังดีหรือไม่เพคะ ฮองเฮาก็เสด็จกลับไปตั้งนานแล้วด้วย”

“ข้ายังอยากดื่มต่ออยู่เลยนี่นา”

“กลับไปดื่มที่ตำหนักก็ได้นี่เพคะ หากกลับช้ากว่านี้องค์หญิงสิบสามได้หาเรื่องค่อนแคะท่านอีกเป็นแน่”

“เฮอะ! ก็ได้”

เมื่อได้ยินสหายพูดถึงองค์หญิงสิบสาม องค์หญิงบุญธรรมผู้ได้รับความโปรดปรานจากพระมารดานางก็ถึงกับหัวเสียไม่ต่างจากการได้ยินชื่อของหลิวหรงผิงสักนิด

นางบ่นอุบอิบกับกลุ่มสหายอีกเล็กน้อยก่อนที่ทุกคนจะพากันแยกย้ายกลับออกไปจากจวนจวิ้นอ๋องจนหมดสิ้น

 หลิวหรงผิงที่ยืนฟังบทสนทนาของพวกนางตั้งแต่ต้นได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

‘เจ้าของร่างเดิมที่นอนรอเจ้าบ่าวอยู่ในห้องหอถูกผู้คนรังเกียจถึงเพียงนี้ บางทีการที่นางสิ้นใจไปก็น่าจะเป็นเรื่องดีแล้วกระมัง ไม่ต้องอยู่คอยรบรากับสตรีน่ารังเกียจพวกนี้ให้เสียสุขภาพจิต’

‘ไม่สิ! ข้าจะมาดีใจกับเรื่องพรรค์นี้ได้อย่างไร ข้าต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ’

หลิวหรงผิงยกมือกุมขมับตัวเองแน่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองบรรยากาศโถงรับแขกที่ใช้จัดพิธีมงคลสมรส

“ดูสิงานแต่งงานที่มีเพียงครั้งเดียวในชีวิต กลับถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายจนน่าใจหาย แบบนี้ไม่ดูถูกกันเกินไปหน่อยหรือ แล้วนี่เจ้าบ่าวตัวดีหายหัวไปไหนกันนะ”

นางเดินลัดเลาะเข้าไปยังเรือนพักด้านใน ทันใดนั้นหูก็แว่วได้ยินเสียงครวญครางแผ่วเบาลอยมาตามสายลม เมื่อก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดภาพของคนสองคนที่กำลังนั่งอิงแอบคลอเคลียกันก็ปรากฏแก่สายตา

หลิวหรงผิงรีบยกมือปิดปากของตัวเองเอาไว้แน่นเพื่อกักเก็บเสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนก

“อ๊ะ... อ๊า”

“อวิ๋นเอ๋อร์ เจ้าช่างคับแน่นเหลือเกิน”

“อ๊า ขะ ข้าไม่ไหวแล้วเพคะ”

เสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังสะท้อนมาตามลมทำเอาใบหน้าของหลิวหรงผิงร้อนผ่าวขึ้นมาในทันใด หัวใจของนางเต้นระทึกรัวกลองอย่างนึกไม่ถึงว่าจะต้องมาเจอภาพบทรักอันเร่าร้อนของชายหญิงในจวนอ๋องแห่งนี้

แต่เพราะมั่นใจว่าในเวลานี้นางเป็นเพียงดวงวิญญาณที่ไม่มีใครมองเห็น หญิงสาวจึงตัดสินใจยื่นหน้าเข้าไปแอบดูใกล้ๆ ยิ่งขยับเข้าไป เสียงครางกระเส่าเหล่านั้นก็ยิ่งดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

‘ให้ตายสิ! ไม่อายฟ้าดินผีสางเทวดาบ้างเลยหรืออย่างไรกันนะ’

ท่ามกลางแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องลงมา ภาพของบุรุษที่กำลังคร่อมกายอยู่เหนือร่างหญิงสาวทำเอาเลือดลมในกายของนางพลุ่งพล่านใบหน้าของสตรีใต้ร่างแดงก่ำด้วยฤทธิ์เสน่หา

จังหวะโหมกระแทกกระทั้นของชายหนุ่มส่งผลให้สตรีผู้นั้นต้องแหงนเงยใบหน้าขึ้นด้วยความเสียวซ่าน ไม่ต่างจากบุรุษเบื้องบนที่เริ่มเร่งเร้าจังหวะถี่กระชั้น จนกระทั่งร่างของคนทั้งสองกระตุกเกร็งและปลดปล่อยเสียงร้องครวญครางออกมาพร้อมกันอย่างสุขสม

“อ๊าาา...”

เสียงครางยาวสลับกับเสียงหายใจหอบกระเส่าดังระงมอย่างไม่อายฟ้าดิน ทำเอาหลิวหรงผิงรีบปิดหูปิดตาแทบไม่ทัน

“นี่พวกเขากล้าทำเรื่องไร้ยางอายเช่นนี้ในจวนของจวิ้นอ๋องได้อย่างไรกันนะ”

หญิงสาวขยับกายหลบเข้ามุมมืดอีกครั้ง ทว่าในตอนนั้นเองสมองก็พลันฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้

“หรือว่า...”

นางหันกลับไปมองคนทั้งคู่อีกครั้งก็เห็นว่าชายหนุ่มผู้นั้นกำลังช้อนอุ้มร่างไร้เรี่ยวแรงของหญิงสาวขึ้นมาแนบอก ก่อนจะขยับกายไปพิงเสาเรือนพลางโอบกอดเอวคอดกิ่วเอาไว้ไม่ยอมปล่อย นั่นจึงทำให้นางตระหนักได้ทันทีว่า บุรุษที่กำลังเริงรักอยู่ในศาลากลางสวนแห่งนี้ไม่ใช่จวิ้นอ๋อง แล้วคนผู้นั้นเป็นใครกัน

ทว่าไม่ทันที่นางจะได้ตั้งคำถาม คำตอบที่คาดเดาก็หลุดออกมาจากปากของสตรีผู้นั้น ท่ามกลางบทรักรอบใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

“อื้อ...ท่านอ๋องทำแบบนี้ไม่ดีเลยนะเพคะ”

“ไม่มีใครเห็นหรอกน่า...จวิ้นอ๋องเองก็ต้องออกไปตรวจตราลาดตระเวนนอกเมืองเวลานี้เขายังไม่กลับมาหรอก เพราะฉะนั้นเราสองคนยังมีเวลาฟื้นความหลังกันอีกมากมายนัก”

“แต่ว่านี่มัน จะ จวนของจวิ้นอ๋องนะเพคะ อ๊า...เบาๆ หน่อยสิเพคะ”

“จวนของจวิ้นอ๋องแล้วอย่างไร”

“หะ หากมีบ่าวไพร่ในจวนมาเห็นเข้าล่ะเพคะ อ๊า...ท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่ไหวแล้วเพคะ”

“คนของข้าคอยเฝ้าอยู่ภายนอกไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก อืม อวิ๋นเอ๋อร์เจ้าช่างงดงามเหลือเกิน”

สิ้นคำกล่าวทั้งสองก็ส่งรอยยิ้มหยาดเยิ้มให้แก่กัน ก่อนจะเริ่มเปิดฉากบทรักอันร้อนแรงขึ้นอีกหน หลิวหรงผิงรีบสาวเท้าก้าวหนีออกมาจากตรงนั้นด้วยความรวดเร็ว

“กล้าดีอย่างไรถึงมาทำเรื่องพรรค์นี้ในบ้านของคนอื่นกันนะ!”

- - - - - - - - -

[1] ยามโหย่ว 17.00 - 19.00 น.