ตอนที่ 11 คนในความฝัน 1

“ท่านอ๋องจะให้ข้าน้อยจัดการอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ พระชายาแอบออกมาที่เรือนใหญ่อีกแล้วไหนจะเรื่องที่องค์หญิงเพ่ยเพ่ยมาฟ้องท่านเมื่อครู่นี้อีก”

จวิ้นอ๋องถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาเองก็ไม่ได้อยากอยู่ใกล้สตรีสติไม่สมประกอบผู้นั้นเช่นกันแต่เพราะฮ่องเต้เป็นผู้พระราชทานสมรสให้เขาจึงไม่อาจหลีกเลี่ยง

อีกทั้งบิดาของนางยังเป็นขุนนางที่มีประโยชน์ต่อราชสำนัก ฮ่องเต้จึงจำต้องใช้การแต่งงานนี้ผูกสัมพันธ์เพื่อรั้งตัวไว้ใช้งาน

แต่ใครเล่าจะรู้ว่าแท้จริงแล้วยังมีบางอย่างเกี่ยวกับตัวนางที่มีประโยชน์ต่อเขา

และเป็นบางอย่างที่นางต้องชดใช้ให้เขาจนกว่าเขาจะพอใจ!

“ท่านอ๋อง...”

“ไม่ต้อง ปล่อยนางไปก่อนแต่หากนางคิดจะก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นอีกเมื่อไหร่ ไว้ข้าค่อยจัดการนางทีหลัง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

จนกระทั่งถึงเวลายามจื่อ[1] ของกลางดึกคืนนั้น หลิวหรงผิงยังคงนอนกระสับกระส่ายด้วยความไม่เคยชินกับสถานที่แปลกตาที่ไม่ใช่บ้านของตนเอง แต่ท้ายที่สุดความเหนื่อยล้าสะสมมาตลอดทั้งวันก็ดึงดูดให้นางจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด

ในห้วงแห่งนิทราปรากฏให้เห็นเป็นหมอกควันสีขาวจางๆ ลอยละล่องเข้ามาปะทะใบหน้าบอบบางของนาง

หลิวหรงผิงพยายามเบิกตาให้กว้างขึ้นเพื่อมองภาพตรงหน้าที่พร่าเลือนให้ชัดเจนทว่ากลับไม่อาจทำได้ดังใจคิด ไม่นานนักแสงสลัวสายหนึ่งก็เริ่มสาดส่องเข้ามาเผยให้เห็นภาพห้องหอที่คล้ายคลึงกับห้องนอนที่นางอาศัยอยู่ในเวลานี้

ทั้งห้องถูกประดับประดาด้วยผ้าไหมสีแดงมงคลสลับสีทองอร่าม ผ้าม่านผืนบางที่ปลิวไสวไปมาตามแรงลมยิ่งดึงดูดให้นางอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปสัมผัส

นางหันมองไปรอบห้องที่ตกแต่งอย่างงดงามตระการตาทว่าภายในกลับเงียบงันจนน่าใจหาย บนเตียงกว้างมีเพียงสตรีผู้หนึ่งนั่งอยู่เพียงลำพัง นางสวมชุดมงคลสีแดงปักลวดลายประณีตงดงามทั้งตัวเมื่อกวาดสายตาไปรอบๆ ก็ไม่พบแม้เงาของบ่าวรับใช้คอยปรนนิบัติ

นางไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าเวลานี้เป็นยามใดแล้วเพราะบานประตูและหน้าต่างทุกบานถูกลงกลอนปิดสนิทอย่างแน่นหนา

เมื่อกวาดสายตาสำรวจอีกครั้งห้องนอนห้องนี้ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับห้องของนางในเรือนเฟิ่งอวี้เสียเหลือเกิน

‘หรือที่นี่จะเป็นเรือนเฟิ่งอวี้จริงๆ แล้วสตรีผู้นั้นล่ะเป็นใครกัน’

หลิวหรงผิงสาวเท้าเข้าไปใกล้ ยิ่งเพ่งมองใบหน้าของสตรีบนเตียงก็ยิ่งปรากฏชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่ง

“ผีหลอก อุ๊บ!”

นางรีบยกมืออุดปากตัวเองไว้แน่น ด้วยเกรงว่าหญิงสาวตรงหน้าจะตกใจตื่นที่อยู่ๆ ก็มีคนมาปรากฏตัวที่นี่ และที่สำคัญใบหน้าของสตรีผู้นั้นกลับพิมพ์เดียวกับนางราวกับเป็นคนๆ เดียวกัน

ทว่าสตรีตรงหน้ากลับไร้ปฏิกิริยาตอบสนอง นางไม่ได้ขยับเขยื้อนหรือแม้แต่จะเหลือบสายตามามองนางเลยสักนิด

“ไม่ได้ยินหรอกหรือ”

หลิวหรงผิงลองขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก่อนจะโบกไม้โบกมือไปมาตรงหน้า เมื่อแน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็นตนจริงๆ ถึงได้ถอยหลังกลับไปพิงเสาเรือนเพื่อตั้งหลักอีกครั้ง

“นางไม่เห็นข้าจริงๆ หรือนี่ แล้วตกลงว่าข้าเป็นใคร คนหรือผี…มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกันแล้วนี่มันความฝันหรือความจริงกันแน่”

ในห้องหออันอ้างว้างและเงียบงันมีเพียงแสงเทียนริบหรี่ที่วูบไหวไปมา สะท้อนเงาร่างคนทาบทับไปบนผนังห้อง หลิวหรงผิงจ้องมองหญิงสาวที่นั่งเดียวดายอยู่บนเตียงหลังใหญ่ นางรับรู้ได้ถึงความกังวลและหวาดหวั่นใจที่แผ่ออกมาจากคนตรงหน้าไม่น้อย

“แล้วเหตุใดคนพวกนั้นถึงปล่อยให้เจ้าอยู่คนเดียวล่ะ เสี่ยวเถากับซิ่วอิงหายไปไหนหมด” นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันซ้ายแลขวาไปรอบๆ ทว่ากลับพบเพียงความเงียบงัน

“วันนี้น่าจะเป็นพิธีมงคลสมรสของนางสินะ หรือยังไม่ถึงฤกษ์ส่งตัวเจ้าบ่าวกันแน่พวกเขาถึงได้ทิ้งให้นางอยู่คนเดียวเช่นนี้”

นางครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะตัดสินใจเดินไปที่ประตูเพื่อจะออกไปดูด้านนอก ทว่าทันทีที่มือกำลังจะสัมผัสบานประตู ร่างของหญิงสาวกลับทะลุผ่านเนื้อไม้ออกไปข้างนอกอย่างไม่ทันตั้งตัว

“หนะ นี่ข้าเป็นคนหรือเป็นผีกันแน่เนี่ย!”

เมื่อไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่คือความจริงหรือความฝัน หลิวหรงผิงก็พลันรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาเสียดื้อๆ ครั้นหันกลับไปมองสตรีในห้องหออีกครั้ง ก็เห็นเพียงหยาดน้ำตาเม็ดโตที่ร่วงลงอาบสองแก้มเนียน

ภาพนั้นทำให้หญิงสาวรู้สึกเวทนาและบีบหัวใจอย่างบอกไม่ถูก นางจึงตัดสินใจหันหลังเดินทะลุผ่านประตูออกไปข้างนอกทันที

หญิงสาวหันซ้ายมองขวาไปทั่วทั้งเรือนที่แสนอ้างว้างเงียบเหงา น่าแปลกที่ไร้แววบ่าวรับใช้คอยเดินตรวจตราแม้กระทั่งสิ่งมีชีวิตสักตัวก็ไม่มีให้เห็น

“หายไปไหนกันหมดนะ”

หลิวหรงผิงก้าวออกจากเรือนเฟิ่งอวี้เดินไปตามระเบียงทางเดินมุ่งหน้าสู่เรือนใหญ่ แสงสว่างจากโคมไฟตามรายทางพากันสว่างวาบขึ้นทีละดวงเพื่อนำทาง

เมื่อสองเท้าก้าวเข้าสู่บริเวณเรือนใหญ่ หูของนางก็ได้ยินเสียงจอแจพร้อมภาพกลุ่มคนที่กำลังนั่งสนทนาทั้งร่ำสุรากันอย่างสนุกสนาน

ทว่าเมื่อสอดส่ายสายตาหาจนทั่วกลับไม่พบแม้แต่เงาร่างของจวิ้นอ๋องเลยสักนิด

“เจ้าอ๋องบ้านั่นหายไปไหนกันนะ กล้าทิ้งเจ้าสาวให้อยู่ลำพังในห้องหอได้อย่างไร แย่ชะมัด”

นางเดินเข้าไปใกล้กลุ่มสตรีสูงศักดิ์ที่น่าจะถูกเชิญมาร่วมงานมงคลของเจ้าของร่างเดิม ยิ่งเดินเข้าไปใกล้และได้ยินถ้อยคำนินทาเหล่านั้นลอยเข้าหู นางก็ยิ่งรู้สึกคันไม้คันมืออยากจะฟาดปากคนพวกนั้นสักทีสองที

‘คนอะไรวาจาน่าชังเสียจริง!’

- - - - - - - - -

[1] ยามจื่อ = 23.00-01.00 น.