ตอนที่ 13 คนในความฝัน 3

“กล้าดีอย่างไรถึงมาทำเรื่องพรรค์นี้ในบ้านของคนอื่นกันนะ!”

“หากไม่อายผีสางก็ควรจะมีจิตสำนึกและมารยาทบ้างสิ แล้วตาบ้านั่นก็อีกคน กล้าทิ้งเจ้าสาวเพื่อออกไปลาดตระเวนนอกเมืองในวันแต่งงานของตัวเองเนี่ยนะ ในหัวของเขาคิดอะไรอยู่กันแน่”

เมื่อได้ล่วงรู้เหตุผลที่เจ้าบ่าวยังไม่กลับเข้ามาในห้องหอ หลิวหรงผิงก็หมุนตัวเดินกลับไปยังเรือนเฟิ่งอวี้อีกครั้ง

ท้องฟ้าในเวลานี้พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานน่ากลัวปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ พายุฝนฟ้าคะนองเริ่มตกลงมากระหน่ำซัดทำให้นางต้องรีบเร่งฝีเท้าเพื่อกลับไปยังเรือนเฟิ่งอวี้ด้วยความรวดเร็ว ทว่าเมื่อก้าวกลับเข้ามาในห้องหอคราวนี้สิ่งที่พบกลับมีเพียงความว่างเปล่าไร้ผู้คน

“นางหายไปไหนแล้ว หรือว่าเสียใจจนวิ่งหนีกลับบ้านเดิมไปแล้วงั้นหรือ”

หลิวหรงผิงยังคงคิดไม่ตกว่าเวลานี้นางเพียงแค่ฝันไป หรือกำลังเผชิญหน้ากับเศษเสี้ยวความทรงจำอันขมขื่นของเจ้าของร่างนี้กันแน่ นางยืนเคว้งคว้างไม่รู้เลยว่าควรต้องทำอย่างไรต่อไป

แต่แล้วอยู่ๆ นางก็รู้สึกได้ว่าเสื้อผ้าที่ตนสวมใส่อยู่ก่อนหน้านี้เปลี่ยนไป เมื่อก้มลงมองก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง

“นี่ข้าสวมชุดเจ้าสาวอยู่อย่างนั้นหรือ เป็นไปได้อย่างไรกัน!”

หลิวหรงผิงสับสนงุนงงจนทำอะไรไม่ถูกคิดว่าตัวเองอาจเลอะเลือนจนตาฝาดไป นางจึงลองยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง เพี๊ยะ! ความเจ็บแสบแล่นขึ้นมาบนผิวแก้มทันที

“โอ๊ยยบ้าจริง! ตกลงแล้วนี่มันเรื่องจริงหรือความฝันกันแน่เนี่ย เจ็บจริงเสียด้วย”

เมื่อหาคำตอบไม่ได้และไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป นางจึงทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาที่ยังคงอุ่นอยู่นั้นขึ้นมาดื่มดับกระหาย ทว่าเพียงไม่นานหลังจากน้ำชาไหลลงคอนางก็เริ่มรู้สึกว่าร่างกายร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างผิดปกติ

‘เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของข้ากันเนี่ย หรือว่าในน้ำชานี้จะมียาปลุกกำหนัดอย่างนั้นหรือ เป็นไปได้อย่างไรกัน’

ขณะที่ความร้อนรุ่มสายหนึ่งกำลังแผ่ซ่านแทรกซึมไปทั่วทุกอณูเนื้อหูของนางก็แว่วได้ยินเสียงเปิดประตูห้อง พร้อมกับการปรากฏกายของร่างสูงใหญ่สง่างามที่ย่างสามขุมเข้ามาในห้องหอ

หลิวหรงผิงพยายามเพ่งมองบุรุษที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทว่าภาพตรงหน้าที่เห็นกลับเลือนรางและบิดเบี้ยว แววตามืดมนเย็นชาของบุรุษผู้นั้นที่จ้องมองมาทำเอาหญิงสาวใจเต้นระทึกด้วยความตื่นตระหนกและอยากจะถอยหนี

แต่ทว่าไฟปรารถนาที่พวยพุ่งขึ้นมากลับถาโถมเข้าใส่จนร่างบางไม่อาจควบคุมตนเองได้อีกต่อไป

“หากไม่ใช่เพราะฮองเฮา ข้าไม่มีวันแตะต้องเจ้าเป็นอันขาด!”

สิ้นเสียงทุ้มต่ำอันเย็นยะเยือกร่างสูงใหญ่ก็ผลักนางลงบนเตียงนอนอย่างแรง! แรงกระแทกนั้นส่งผลให้จิตวิญญาณของหลิวหรงผิงกระเด็นหลุดออกจากร่างและไปยืนเคว้งอยู่ข้างเตียงนอนหลังใหญ่หลังนั้นทันที

‘อะ อะไรกันเนี่ย!’

เมื่อหันไปมองคนบนเตียงเงาร่างของชายหญิงทั้งสองที่กำลังกอดกระหวัดเกี่ยวกระสันเข้าหากันอย่างเร่าร้อนก็ทำเอานางรีบยกมือขึ้นปิดตาแทบไม่ทัน

‘นี่ข้าควรปิดหูด้วยดีไหมเนี่ย โว้ย! มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกับข้ากันแน่นะ เมื่อครู่นี้ก็อีกคู่เวลานี้ก็คู่นี้อีก ข้าอยากจะบ้า’

เมื่อคิดไม่ตกกับเหตุการณ์ชวนหัวใจวายที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า นางก็รีบสาวเท้าวิ่งหนีออกไปจากห้องทันทีโดยไม่จำเป็นต้องเสียเวลาเปิดประตู เพราะร่างทั้งร่างทะลุผ่านบานประตูออกมาด้านนอกเรียบร้อยแล้ว

เมื่อวิ่งพ้นประตูมาได้ไกลพอสมควร นางถึงยอมหันหลังกลับไปมองห้องหอนั้นอีกครั้ง

“น่าเสียดายจัง เฮ้ยไม่นะ! บ้าไปแล้วหลิวหรงผิงเจ้าคิดอะไรของเจ้าอยู่เนี่ย” นางยกมือตบหน้าตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา

ถึงแม้จะแอบรู้สึกอิจฉาเจ้าของร่างเดิมอยู่ลึกๆ ที่ได้ใกล้ชิดกับบุรุษรูปงามเช่นนั้น แต่นางก็ไม่ได้อยากจะร่วมรักกับคนใจร้ายที่ป่าเถื่อนเช่นเขาหรอกนะ

ขณะที่กำลังจะเดินจากไปเพื่อหาทางออกจากห้วงฝันนี้ หูของนางกลับแว่วได้ยินเสียงของใครบางคนดังมาจากหลังต้นไม้ใหญ่หน้าเรือน

“หมอหลวงท่านเตรียมยาเอาไว้เรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่”

“เรียนท่านองครักษ์ ข้าน้อยเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้วขอรับ”

“ยาตัวนี้มีผลข้างเคียงกับพระชายามากน้อยเพียงใด”

“หากนางดื่มมันทุกวันย่อมส่งผลให้ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีกตลอดชีวิตขอรับ”

“เรื่องนั้นคงไม่จำเป็น ท่านอ๋องของข้าไม่อาจร่วมหอกับนางเกินหนึ่งครั้งอย่างแน่นอน และท่านจำเอาไว้ให้ดีอย่าปล่อยให้เรื่องนี้แพร่งพรายไปถึงพระกรรณของฮองเฮาเป็นอันขาด”

“ข้าน้อยทราบแล้วขอรับ”

เสียงของหานเฟิงที่กำลังสนทนากับชายที่ดูเหมือนจะเป็นหมอหลวงแว่วเข้ามาในโสตประสาทของนางทุกถ้อยคำอย่างแจ่มชัด

‘หรือนี่จะเป็นเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นจริงกับเจ้าของร่างเดิม...ก่อนที่ข้าจะเข้ามาอยู่ในร่างนี้กระนั้นหรือ’

‘แล้วเหตุใดนางถึงได้รักมั่นต่อบุรุษใจร้ายผู้นั้นนัก เหตุใดถึงยอมปล่อยให้ความลุ่มหลงบังตาจนยอมให้เขาเหยียบย่ำทำร้ายตัวเองได้ถึงเพียงนี้’

‘ตั้งครรภ์ไม่ได้อีกแล้วกระนั้นหรือ… แล้วต่อไปชีวิตนี้ของเจ้าจะเป็นอย่างไร หลิวหรงผิง’