Home / รักโบราณ / ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม / การปรับปรุงดินเริ่มจากบ้านเราเอง 1

Share

การปรับปรุงดินเริ่มจากบ้านเราเอง 1

‘หมุนอีกรอบ’ นางสั่งในทันทีเพราะเริ่มหมดความอดทนแล้ว อีกทั้งยังเลิกคาดหวังเพราะอย่างไรก็ได้ของดีอย่างแหวนมิติมาแล้วชิ้นหนึ่ง แต่จะใช้ยังไงหรือให้ใครใช้ก็ค่อยคิดอีกทีหนึ่งเช่นกัน 

         แต่คราวนี้กลับผิดคาด หัวลูกศรค่อย ๆ หยุดลงในพื้นที่สีฟ้าซึ่งนางไม่เคยได้มาก่อน ทำให้อ้ายปิงลุ้นอยู่บ้างว่าจะได้รับอะไรในรอบนี้

         [ยินดีด้วยได้รับ บ่อ‘น้ำพลังปราณ’ ซึ่งสามารถนำออกไปใช้นอกพื้นที่เพื่อปรับปรุงดินให้เหมาะกับการเพาะปลูกได้ หากพื้นดินแห้งแล้งได้รับการบำรุงด้วยน้ำพลังปราณเจือจางครบร้อยวัน จะกลายเป็นดินที่อุดมสมบูรณ์นับร้อยปี] 

         คราวนี้ของที่ได้ทำอ้ายปิงอ้าปากค้างอย่างแท้จริง นี่ใช่มั้ยวิธีการหาเงินและเก็บเกี่ยวความอุดมสมบูรณ์ของนาง 

         ‘ท่านเทพ ข้ามีวิธีกลับไปหาท่านแล้ว รอข้าอีกสักนิดนะเจ้าคะ’ 

         ชีวิตเรียบง่ายของเทพน้อยตกสวรรค์อย่างอ้ายปิงก็เพียงใช้ชีวิตในฐานะมนุษย์แรกเกิดไปวัน ๆ เท่านั้น จนกระทั่งวันหนึ่งนางก็ได้รู้ว่าแท้จริงแล้วตนเองยังมีบางสิ่งติดมาด้วย สิ่งที่เรียกตนเองว่าระบบปลูกผักทำฟาร์มขั้นเทพ 

         ตอนแรกนางคาดเดาไปต่าง ๆ นา ๆ ว่าระบบสามารถทำอะไรได้ แต่ตอนนี้หญิงสาวได้รู้แล้วว่ามันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด นางก็เหมือนคนอื่น ๆ ที่เล่นเกมเพียงสองสามนาทีต่อวันแล้วก็ทำอย่างอื่นเพลินจนลืมเข้าไปดูฟาร์ม 

         หลังจากแอบไปหยดน้ำพลังปราณใส่บ่อน้ำของบ้านแล้ว อ้ายปิงก็เข้าฟาร์มอีกครั้งในตอนก่อนนอน เพราะไม่มีเวลามามัวสนใจแต่ทำฟาร์มน่ะสิ 

         ‘เฮ่อ อยากได้ระบบอัตโนมัติมาเร็ว ๆ จริง ๆ เลย’ เสียดายเวลาที่ไม่ได้เข้ามาเก็บเกี่ยวและสั่งปลูก ทำให้ตอนนี้เพิ่งเก็บเกี่ยวผักบุ้งจีนไปรอบหนึ่ง ขายได้หกสิบเหรียญรวมเหรียญที่มีอยู่เป็นเจ็ดสิบ ก่อนจะปลูกหัวไชเท้า และผักบุ้งจีนจนใช้เหรียญไปทั้งหมด 

         เมื่อเข้ามาก่อนนอนก็เห็นว่าหัวไชเท้าเก็บได้แล้ว ส่วนผักบุ้งจีนก็ยังคงสวยงาม เพราะในเกมพืชผักจะไม่เน่าเสีย ข้อเสียคือทำให้ต้องซื้อเมล็ดพันธุ์จากระบบเท่านั้นเพราะไม่สามารถปล่อยให้ผักแก่จนเก็บเมล็ดเองได้ 

         ผักบุ้งจีนราคาสามสิบเหรียญ จะได้กำไรที่สิบเหรียญ ขณะที่หัวไชเท้าใช้ห้าสิบเหรียญในการปลูกและขายได้แปดสิบเหรียญ ทำให้ตอนนี้มีเหรียญคงเหลือ หนึ่งร้อยสิบเหรียญ 

         คราวนี้เพราะต้องปลูกระยะนานเนื่องจากถึงเวลานอนแล้วอย่างน้อย ๆ ก็สิบชั่วโมงกว่าจะมาดูได้อีกครั้ง อ้ายปิงจึงตัดสินใจเลือกพืชที่ใช้เวลาราวสิบชั่วโมงและสามารถปลูกได้ทั้งสองกระถาง 

         พบพืชที่ปลูกสิบชั่วโมงและเก็บเกี่ยวได้ทุก ๆ หกชั่วโมงอีกสองรอบ โดยมีค่าเมล็ดที่ห้าสิบเหรียญ นั่นคือ ‘ข้าวโพดหวาน’ 

         นางไม่ลังเลที่จะปลูกข้าวโพดหวานทันที มือน้อย ๆ ปิดปากที่อ้ากว้างเพราะหาวนอน ง่วงเต็มทีแล้วเพราะวันนี้เล่นกับพี่ชายช่วงบ่ายจนเหนื่อยล้า ตาจึงปิดลงและหลับสนิทในทันที 

[นายหญิงเช้าแล้ว ข้าวโพดชุดแรกเก็บเกี่ยวได้แล้วขอรับ] เสียงปลุกของระบบยังดังขึ้นแต่เช้าเหมือนเดิม 

         ‘ขยันปลุกจริง ๆ งั้นช่วยเตือนเวลาผักเก็บเกี่ยวได้บ้าง ได้มั้ย’ 

         [ข้าก็เตือนนะขอรับ แต่บางครั้งเจ้านายกำลังเพ่งความสนใจกับอะไรบางอย่าง จึงอาจไม่ได้ยินได้เช่นกัน] 

         ‘อ้าว เป็นความผิดข้าหรอกหรือ ขอโทษแล้วกัน ต่อไปข้าจะพยายามฟังเจ้านะ’ อ้ายปิงตอบยิ้มๆ ก่อนยืดเส้นยืดสายเพื่อคลายความเมื่อยขบ จากนั้นก็เรียกหน้าระบบขึ้นมา

         ตอนนี้เพิ่งเข้าใบไม้ผลิไม่นาน นางยังหวังว่าน้ำพลังปราณจากในเกมจะช่วยให้ผลผลิตดีขึ้นในปีนี้ แม้ยังไม่สามารถใช้กับพื้นที่อื่นได้ แต่อย่างน้อยขอปรับปรุงที่ดินรอบ ๆ บ้านก่อนแล้วกัน

         ‘ถ้าสามารถบังคับหยดน้ำไปใส่ในที่ดินเองได้ก็ดีสิ’ 

         [ทำได้นะขอรับ ระบบสามารถส่งสิ่งของออกไปรอบ ๆ เจ้านายในระยะหนึ่งลี้ หากเป็นน้ำก็ไม่ยาก] 

         ‘โอ้ ถ้าอย่างนั้นก็พยายามส่งออกไปทุกคืนแล้วกัน อย่างน้อยก็ให้รอบ ๆ นี้ชุ่มชื่นและปรับปรุงดินก่อนทุกๆคืน จะได้ไม่ต้องแอบไปที่บ่อน้ำให้ท่านแม่ดุอีก’

         อ้ายปิงยิ้มแหยเมื่อนึกถึงเมื่อวาน หลังจากนางแอบนำน้ำพลังปราณไปใส่ในบ่อน้ำก็โดนแม่นมเหลียนตามไปจับตัวกลับมาหาท่านแม่ ก่อนจะโดนท่านแม่ดุเสียจนหูชา 

         ‘มารดาเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวจริงๆ’ 

         [เจ้านายมีหมุนวงล้อฟรีหนึ่งรอบ อย่าลืมเก็บเกี่ยวข้าวโพด] 

         ‘จ้าๆ’ อ้ายปิงเปิดหน้าจอ สั่งเก็บเกี่ยวข้าวโพดและพบว่าได้รับเพียงหน่วยละสองฝัก ขายได้ฝักละยี่สิบแต้ม นั่นแสดงว่าการปลูกข้าวโพดเกือบได้ทุนคืนตั้งแต่รอบแรก และได้กำไรเบ็ดเสร็จคือเจ็ดสิบต่อช่องเลยทีเดียว ถือว่าคุ้มค่าไม่น้อย 

      

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม   บทส่งท้าย กลับคืนสู่สรรค์ 3 (จบ)

    หมอมาตรวจร่างกายของอ้ายปิงและให้ข่าวดี "ท่านอ๋อง ข้ามีข่าวดี หลังจากการตั้งครรภ์ไม่เคลื่อนไหวมาสองปี ท่านหญิงอ้ายปิงกำลังตั้งครรภ์แล้ว" สือซ่างเสินและเสี่ยวจิ้นตกใจมาก แต่เป็นความตกใจที่เต็มไปด้วยความยินดี "จริงหรือ! นางจะมีบุตรของเราจริงๆ หรือ?" สือซ่างเสินถามด้วยความตื่นเต้น หมอยิ้มและพยักหน้า "ใช่เจ้าค่ะ เป็นข่าวดีจริงๆ" อ้ายปิงฟื้นขึ้นมาและได้ยินข่าวนี้ นางยิ้มทั้งน้ำตา "ข้าจะมีบุตรกับท่านเทพแล้ว และเมื่อเรากลับบ้าน บุตรของเราก็จะติดตามไปด้วย ข้าอยากรู้เหลือเกินว่าบุตรชายจะใช้เวลานานหรือไม่ก่อนจะติดตามไปสวรรค์ได้" สือซ่างเสินกุมมือนางแน่น "ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าและบุตรของเราเสมอ ข้าสัญญา" เสี่ยวจิ้นยิ้ม "ใช่ เราจะอยู่เคียงข้

  • ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม   บทส่งท้าย กลับคืนสู่สรรค์ 2

    อ้ายปิงนึกไม่ถึง "แล้วข้าควรทำยังไงต่อไป? ท่านไม่ควรอยู่ในฐานะองครักษ์เงาสกุลหนี่ว์" เสี่ยวจิ้นพยักหน้า "ข้ารู้ ร่างกายนี้มีวรยุทธ์สูงส่งมาก แต่ข้อเสียอย่างเดียวคือต้องเชื่อฟังเจ้า ข้าจึงอยากขอให้เจ้าอนุญาตให้เสี่ยวจิ้นนี้กลายเป็นแม่ทัพ และข้าจะกลับไปอยู่ในเมืองกับเจ้าแทนที่เสี่ยวจิ้นในฐานะสามีของเจ้า" อ้ายปิงฟังแล้วรู้สึกสับสน "แล้วเวลาที่เจอศึกใหญ่ ท่านจะทำอย่างไร?" เสี่ยวจิ้นยิ้มบางๆ "เวลานั้น ข้าจะยังคงเป็นท่านอ๋องน้อยที่ต้องออกรบอยู่ดี ข้าสามารถทำได้ทั้งสองบทบาท ข้าจะปกป้องเจ้าและครอบครัวของเจ้า" อ้ายปิงนั่งคิดอย่างหนัก "ข้าหลงรักร่างจำแลงของท่านเทพมาโดยตลอด ข้ารู้สึกว่าท่านคือท่านเทพที่ข้ารัก แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าท่านเป็นคนเดียวกัน" เสี่ยวจิ้นจับมือนาง "ใช่ ข้าคือคนเดียวกัน ข้ารักเจ้ามาโ

  • ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม   บทส่งท้าย กลับคืนสู่สรรค์ 1

    อ้ายปิงเดินทางกลับไปที่จวนสกุลหนี่ว์ด้วยความหวัง แต่เมื่อถึงที่นั่น กลับไม่พบเสี่ยวจิ้นที่รักษาตัวอยู่แล้ว "พี่จิ้น...ท่านหายไปไหน ข้าต้องการท่าน" อ้ายปิงร้องไห้ น้ำตาของนางไหลรินจนแทบจะกลายเป็นสายเลือด นางนั่งลงที่หน้าประตูจวน รู้สึกหมดหวังและเจ็บปวด "ข้าทำอะไรผิด ทำไมทุกอย่างต้องเป็นเช่นนี้?" ขณะที่อ้ายปิงนั่งร้องไห้อยู่ นางก็เริ่มคิดถึงความทรงจำที่มีร่วมกับเสี่ยวจิ้น ความอบอุ่นที่เขามอบให้ ความรักที่นางรู้สึกได้ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา "พี่จิ้น ข้ารักท่าน ข้าไม่ต้องการใครอื่น นอกจากท่าน ข้าต้องการแต่งงานแค่กับท่านเท่านั้นในชีวิตนี้" นางพูดกับตัวเอง ในขณะเดียวกัน สือซ่างเสินที่ค่ายทหารรู้สึกเป็นห่วงอ้ายปิงอย่างมาก เขาตัดสินใจว่าจะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้อ้ายปิงรู้ความจริงและยอมรับเขา&nb

  • ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม   แต่งงานกับท่านอ๋อง

    “ข้าทำอะไรไม่ได้เลย ข้าไม่สามารถช่วยคุณหนูได้” เสี่ยวจูพูดกับตัวเอง พลางปาดน้ำตาออกจากใบหน้า ขณะนั้นเอง ซื่อจื่อเดินตามมาด้วยความเงียบ เขารู้สึกว่าต้องการทราบความเคลื่อนไหวของอ้ายปิง เมื่อเห็นเสี่ยวจูนั่งร้องไห้เพียงลำพัง เขาจึงเดินเข้าไปใกล้ “เสี่ยวจู เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเจ้ามานั่งร้องไห้อยู่ที่นี่?” ซื่อจื่อถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าที่เคยใช้ เสี่ยวจูสะดุ้งและรีบเช็ดน้ำตา “ข้า...ข้าแค่รู้สึกหนักใจ เจ้าค่ะ” ซื่อจื่อยืนคาดคั้น “บอกข้ามาเถิด เจ้าร้องไห้เพราะอะไร?” เสี่ยวจูถอนหายใจยาว “คุณหนูล้มป่วยเพราะเสี่ยวจิ้นไม่ตื่นมาหลายวัน นางต้องเร่งดูแลพี่ชายของนางจนร่างกายทรุดโทรม นางเพ้อหาแต่เสี่ยวจิ้น ข้าไม่รู้จะทำอย่างไร” 

  • ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม   ล้มป่วยไปอีกคน 2

    อ้ายปิงร้องไห้อยู่ข้างเตียงพี่ชายได้ไม่นานก็หันมามองทุกคนในห้อง นางรู้สึกว่าต้องการความสงบและเวลาที่จะช่วยพี่ชายได้เต็มที่ "ข้าขอให้ทุกคนออกไปก่อน ยกเว้นเสี่ยวจู" อ้ายปิงกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สือซ่างเสินหรือท่านอ๋องน้อยมองนางด้วยความเป็นห่วง "แต่ข้า... ข้าห่วงเจ้า" อ้ายปิงส่ายหน้า "ท่านไปพักผ่อนเถิด ข้าจัดการได้" ท่านอ๋องน้อยลังเลก่อนจะพยักหน้า "ได้ ข้าจะรออยู่ข้างนอก ถ้ามีอะไรเรียกข้าได้เสมอ" เมื่อทุกคนออกไปจากห้องแล้ว อ้ายปิงหันมาหาเสี่ยวจู "ข้าต้องทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยพี่ใหญ่" อ้ายปิงเริ่มหยิบของล้ำค่ามากมายออกมาจากกระเป๋า "ข้ามีสมุนไพรและยาพิเศษที่ได้รับมาจากท่านเทพ ข้าหวังว่ามันจะช่วยได้"&nbs

  • ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม   ล้มป่วยไปอีกคน 1

    อ้ายปิงและเสี่ยวจูรีบเดินทางไปที่ค่ายทหารด้วยความเร่งรีบ โดยฝากให้หมอหลายคนช่วยดูแลร่างของเสี่ยวจิ้นเอาไว้ให้ดี หัวใจของหญิงสาวทั้งสองเต้นรัวด้วยความกังวล เมื่อมาถึงค่ายทหาร ทั้งสองก็พบกับทหารยามที่ประตูทางเข้า "พวกเจ้าไม่อนุญาตให้เข้าไปในค่ายทหาร" ทหารยามกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น อ้ายปิงพยายามอธิบาย "แต่ข้าต้องเข้าไปพบพี่ชายของข้า เขาได้รับบาดเจ็บหนัก ข้าไม่อาจปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวได้" ทหารยามยังคงไม่ยอม "ข้าเข้าใจความห่วงใยของท่าน คุณหนูผู้นี้ แต่เรามีกฎระเบียบ ท่านไม่สามารถเข้าไปได้" เสี่ยวจูมองเห็นท่าทางของอ้ายปิงที่เริ่มท้อใจ "คุณหนู เราควรทำอย่างไรดี?" ขณะที่ทั้งสองกำลังหาทางออก องค์ชายรองปรากฏตัวขึ้นมา เขาดูรีบร้อนและมุ่งหน้าเข้าสู่ค่ายทหาร อ้ายปิงเห็นโอกาสจึงรีบเข้าไปหาทันที

  • ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม   เจอกันอีกแล้วนะเจ้าคะ! 1

    อ้ายปิงกลับเข้าป่าหลังจากมั่นใจว่าเสี่ยวจิ้นไม่ได้เป็นอะไรหนักหนา เมื่อเข้ามาในป่ากลับพบว่าจุดที่นางปล่อยหมาป่าหิมะออกมา กลับมีซากสัตว์ปราณกองอยู่ โดยมีหมาป่าหัวมะตัวหนึ่งนอนเฝ้าอยู่ไม่ไกล เมื่อเห็นเจ้านายมาถึงแล้วหมาป

  • ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม   ในใจนางมีเพียงท่านเทพ 2

    หญิงสาวรีบนำไม้ตบยุงนี่ไปให้มารดาทันที ก่อนให้มารดาหยดเลือดลงบนไม้ตบยุง เมื่อนั้นไม้ตบยุงก็สามารถเรียกออกมาหรือทำให้หายไปได้ จนนางหลี่เอินยังประหลาดใจเมื่อบุตรสาวมีของวิเศษมาให้ตน “ท่านแม่ ท่านต้องใช้ไม้ตบยุงนี่อย่างระวัง อย่าให้ใครจับได้ ท่านแอบใช้ในแขนเสื้อกว้าง ๆ หน่อยก็ไม่เป็นไร ให้คน

  • ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม   ในใจนางมีเพียงท่านเทพ 1

    “ข้าไม่แต่งเจ้าค่ะ ข้าจะแต่งกับท่านเทพเท่านั้น!” เห็นลูกสาวทำท่าทางเช่นนั้นผู้เป็นมารดาก็หัวเราะเอ็นดู “จะทำเช่นไรดีล่ะ แม่อยากอุ้มหลานแต่คงไม่มีหวังเสียแล้ว มีบุตรชายหญิงสองคน คนหนึ่งก็บ้างานเหมือนบิดาเขาไม่มีผิด คนหนึ่งยังเกเรไม่รู้จักโต เฮ่อ สงสัยแม่คงไม่ได้อุ้มหลานแล้วล่ะ” “

  • ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม   วันเกิดในวัย14ปี 2

    ผู้ใดก็พอจะรู้ว่านี่คือหนี่ว์ฮูหยินและบุตรสาว คนของจวนแม่ทัพหนี่ว์ที่อยู่นอกเมืองทั้งยังถูกแต่งตั้งเป็นแม่ทัพในคราวศึกครั้งนี้ คาดว่าผู้ที่สามารถเป็นแขกจวนแม่ทัพได้คงมีแต่คนระดับสูงพอสมควรในกองทัพเท่านั้น “ได้ ข้าจะหาทางไ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status