Share

ทำความเข้าใจกับระบบ

last update Huling Na-update: 2025-11-28 15:38:58

         แต่ว่าผลผลิตจากในเกมนั้นไม่สามารถนำออกมาด้านนอกได้ แต่สามารถขายในร้านค้าของระบบเพื่อขยายฐานการผลิตแล้วจึงจะสามารถนำเหรียญในเกมที่ได้รับมาหมุนวงล้อเพื่อสุ่มของใช้ออกมาใช้ในโลกจริงได้เท่านั้น 

         กล่าวคือเล่นเกมเพื่อเอาเหรียญในเกม จากนั้นก็นำไปแลกกับสิทธิ์หมุนวงล้อสุ่มของวิเศษ ถึงจะนำของวิเศษออกมาใช้นอกเกมได้ 

         [ตอนนี้มีการสุ่มวงล้อฟรีหนึ่งครั้งต่อวัน ยอดคงเหลือสี่ครั้ง เจ้านายต้องการหมุนวงล้อเลยหรือไม่] 

         ‘ยังก่อน’ ตอนนี้อ้ายปิงให้ความสนใจกับฟาร์มอยู่ นางมองช่องที่ระบบมอบให้เริ่มต้น มีเพียงหนึ่งช่องเท่านั้น หากต้องการขยายช่องก็ต้องใช้เหรียญ หากต้องการปลูกพืชก็ต้องใช้เหรียญ ช่างเป็นระบบเกมหน้าเลือดเสียจริง 

         ความจริงเกมที่นางสร้างขึ้นก็มีความคล้ายคลึงกัน เพียงแต่ในเกมจะใช้เหรียญเพื่อสุ่มของวิเศษและของตกแต่งฟาร์มเท่านั้น ไม่เหมือนกับตอนนี้ที่มันเป็นตัวกำหนดชีวิตของนางไปเสียแล้ว 

         หญิงสาวดูเมล็ดพันธุ์ในร้านค้าระบบ มันมีราคาซื้อและราคาขายต่อหน่วยบอกเอาไว้ มีตั้งแต่พืชธรรมดาจนถึงพืชวิเศษ 

         [ระบบเชื่อมต่อกับร้านค้าในแดนต่างๆและส่งสินค้าออกไปขายอย่างแท้จริง นายหญิงควรระลึกไว้ว่าท่านกำลังแก้ปัญหาการขาดแคลนอาหารของหลาย ๆ โลกอยู่ขอรับ] 

         ‘สมกับที่มีภารกิจอย่างนั้นจริงๆ’ อ้ายปิงยกยิ้มมุมปาก

         [ระบบช่วยประเมินให้ หากต้องการปลูกพืชที่คุ้มค่าที่สุดคือมะเขือเทศ ใช้เวลาเติบโตหกชั่วโมง เก็บเกี่ยวได้ทุกสามชั่วโมงจำนวนห้ารอบก่อนเหี่ยวเฉา] 

         [ระบบช่วยประเมินให้ หากต้องการปลูกพืชที่ให้ผลผลิตเร็วที่สุดคือผักบุ้งจีน ใช่เวลาเติบโตสองชั่วโมงเก็บเกี่ยวได้รอบเดียว ผักสลัดหรือผักกาดหอมใช้เวลาเติบโตสี่ชั่วโมงเก็บเกี่ยวได้รอบเดียว

กะหล่ำปลีใช้เวลาเติบโตหกชั่วโมงเก็บเกี่ยวได้รอบเดียว ผักกาดขาวใช้เวลาเติบโตหกชั่วโมงเก็บเกี่ยวได้รอบเดียว หัวไชเท้าใช้เวลาเติบโตหกชั่วโมงเก็บเกี่ยวได้รอบเดียว มันฝรั่งใช้เวลาเติบโตสามชั่วโมงเก็บเกี่ยวได้ตลอดอายุขัยทุกๆสามชั่วโมง]

         ‘ทำไมมันฝรั่งกลายเป็นของที่แนะนำอย่างสุดท้ายล่ะ มันน่าจะคุ้มค่ายิ่งกว่ามะเขือเทศอีกไม่ใช่หรือ’ อ้ายปิงเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ 

         [เพราะมันฝรั่งมีราคาถูกเมื่อเทียบด้านความคุ้มค่าแล้ว ไม่คุ้มเท่ากับผักชนิดอื่นๆ] 

         ‘ตกลง อย่างแรกปลูกผักบุ้งจีนก่อนแล้วกัน สามารถสั่งให้ปลูกและเก็บเกี่ยวอัตโนมัติได้หรือไม่’ 

         [ต้องมีเครื่องปลูกและเก็บเกี่ยวอัตโนมัติก่อน] 

         ‘แล้วจะเอาเครื่องนั่นมาจากไหน’ 

         [นายหญิงต้องหมุนวงล้อจึงจะมีโอกาสได้เครื่องมือ เครื่องมือส่วนหนึ่งสามารถใช้ในเกมได้เท่านั้น มีเพียงของวิเศษบางชนิดที่สามารถนำออกไปใช้ในโลกจริงของท่านได้] 

         อ้ายปิงร้องอ๋อในใจทันที หญิงสาวจำได้ว่าตนเองมีให้หมุนวงล้อได้สี่ครั้งจึงตัดสินใจหมุนทันที 

         ‘งั้นมาหมุนวงล้อกันเถอะ’ อย่างไรก็ต้องรอเก็บผักบุ้งจีนในอีกหนึ่งชั่วโมง นางจึงหันไปให้ความสนใจกับระบบหมุนวงล้อก่อน 

         ตอนนี้หน้าจอเปลี่ยนไป มีวงล้อเสี่ยงโชคเป็นวงกลมปรากฎขึ้นมา มันมีเพียงสี่ช่องสีๆอยู่บนวงล้อ แม้จะหมุนมาก็ไม่รู้ก่อนหน้าว่าจะได้รับอะไร 

         ‘หมุนหนึ่งครั้ง’ เมื่อคิดวงล้อก็หมุนทันที หัวลูกศรค่อยๆ หยุดลงในจุดสีแดงก่อนประกาศของระบบจะดังขึ้น

         [ยินดีด้วยได้รับแปลงปลูกเพิ่มหนึ่งช่อง] อ้ายปิงกลอกตาเบา ๆ หมุนวงล้อรอบแรกก็เกลือเสียแล้ว เพราะราคาช่องดินในระบบเพียงหนึ่งร้อยเหรียญเท่านั้น น่าเสียดายที่นางมีเหรียญเริ่มต้นเพียงห้าสิบเหรียญและใช้ซื้อเมล็ดพันธุ์ผักบุ้งจีนปลูกในกระบะไปแล้วยี่สิบเหรียญ 

         ‘ปลูกผักบุ้งจีนอีก1ช่อง’ เมื่อสั่งเสร็จเหรียญก็เหลืออยู่เพียงสิบเท่านั้น หากหมุนวงล้อได้ช่องเพาะปลูกมาอีกก็คงปลูกได้เพียงมันฝรั่งเท่านั้น แต่ค่าตอบแทนของมันฝรั่งหนึ่งหน่วยคือ1-2เหรียญต่อช่อง จึงดูไม่คุ้มค่าเว้นแต่มีช่องเพาะปลูกเยอะ ๆ เท่านั้น 

         อ้ายปิงรีบสั่งอีกครั้ง ‘หมุนวงล้อหนึ่งครั้ง’ วงล้อหมุนวนอีกรอบก่อนหัวลูกศรค่อย ๆ หยุดลงที่สีน้ำตาลดำ พร้อมกับเสียงระบบที่ดังขึ้น

         [ยินดีด้วยได้รับแหวนมิติระดับต่ำขนาดหนึ่งหมู่ สามารถรับรางวัลได้ในภายหลัง] ครั้งนี้ได้รับของดีมาหน่อย แต่ความตื่นเต้นก็หมดลงทันที เมื่อคิดว่าแหวนมิติอาจนำภัยมาสู่ครอบครัวได้

         ‘ถ้ามีแล้วใช้ไม่ได้ก็เท่านั้น’ อ้ายปิงถอนหายใจเหนื่อยหน่าย 

         [นายหญิง บนโลกนี้มีของวิเศษอยู่บ้างเพราะมีป่าทมิฬเป็นแหล่งกำเนิด ไม่ไกลจากเมืองที่ท่านอยู่ก็มีป่าทมิฬอยู่หนึ่งแห่ง]

         ‘งั้นหรือ เช่นนั้นก็สามารถมอบแหวนมิติให้ท่านพ่อได้ ช่างเถอะค่อยคิดทีหลังแล้วกัน หมุนวงล้ออีกรอบที’ วงล้อหมุนอีกรอบหนึ่งก่อนหยุดที่สีแดงอีกครั้ง

         [ยินดีด้วยได้รับกล้าดอกไม้ป่าหนึ่งต้น] อ้ายปิงกลอกตา ดูเหมือนสีแดงจะเป็นกาชาเกลือสินะ

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม   บทส่งท้าย กลับคืนสู่สรรค์ 3 (จบ)

    หมอมาตรวจร่างกายของอ้ายปิงและให้ข่าวดี "ท่านอ๋อง ข้ามีข่าวดี หลังจากการตั้งครรภ์ไม่เคลื่อนไหวมาสองปี ท่านหญิงอ้ายปิงกำลังตั้งครรภ์แล้ว" สือซ่างเสินและเสี่ยวจิ้นตกใจมาก แต่เป็นความตกใจที่เต็มไปด้วยความยินดี "จริงหรือ! นางจะมีบุตรของเราจริงๆ หรือ?" สือซ่างเสินถามด้วยความตื่นเต้น หมอยิ้มและพยักหน้า "ใช่เจ้าค่ะ เป็นข่าวดีจริงๆ" อ้ายปิงฟื้นขึ้นมาและได้ยินข่าวนี้ นางยิ้มทั้งน้ำตา "ข้าจะมีบุตรกับท่านเทพแล้ว และเมื่อเรากลับบ้าน บุตรของเราก็จะติดตามไปด้วย ข้าอยากรู้เหลือเกินว่าบุตรชายจะใช้เวลานานหรือไม่ก่อนจะติดตามไปสวรรค์ได้" สือซ่างเสินกุมมือนางแน่น "ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าและบุตรของเราเสมอ ข้าสัญญา" เสี่ยวจิ้นยิ้ม "ใช่ เราจะอยู่เคียงข้

  • ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม   บทส่งท้าย กลับคืนสู่สรรค์ 2

    อ้ายปิงนึกไม่ถึง "แล้วข้าควรทำยังไงต่อไป? ท่านไม่ควรอยู่ในฐานะองครักษ์เงาสกุลหนี่ว์" เสี่ยวจิ้นพยักหน้า "ข้ารู้ ร่างกายนี้มีวรยุทธ์สูงส่งมาก แต่ข้อเสียอย่างเดียวคือต้องเชื่อฟังเจ้า ข้าจึงอยากขอให้เจ้าอนุญาตให้เสี่ยวจิ้นนี้กลายเป็นแม่ทัพ และข้าจะกลับไปอยู่ในเมืองกับเจ้าแทนที่เสี่ยวจิ้นในฐานะสามีของเจ้า" อ้ายปิงฟังแล้วรู้สึกสับสน "แล้วเวลาที่เจอศึกใหญ่ ท่านจะทำอย่างไร?" เสี่ยวจิ้นยิ้มบางๆ "เวลานั้น ข้าจะยังคงเป็นท่านอ๋องน้อยที่ต้องออกรบอยู่ดี ข้าสามารถทำได้ทั้งสองบทบาท ข้าจะปกป้องเจ้าและครอบครัวของเจ้า" อ้ายปิงนั่งคิดอย่างหนัก "ข้าหลงรักร่างจำแลงของท่านเทพมาโดยตลอด ข้ารู้สึกว่าท่านคือท่านเทพที่ข้ารัก แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าท่านเป็นคนเดียวกัน" เสี่ยวจิ้นจับมือนาง "ใช่ ข้าคือคนเดียวกัน ข้ารักเจ้ามาโ

  • ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม   บทส่งท้าย กลับคืนสู่สรรค์ 1

    อ้ายปิงเดินทางกลับไปที่จวนสกุลหนี่ว์ด้วยความหวัง แต่เมื่อถึงที่นั่น กลับไม่พบเสี่ยวจิ้นที่รักษาตัวอยู่แล้ว "พี่จิ้น...ท่านหายไปไหน ข้าต้องการท่าน" อ้ายปิงร้องไห้ น้ำตาของนางไหลรินจนแทบจะกลายเป็นสายเลือด นางนั่งลงที่หน้าประตูจวน รู้สึกหมดหวังและเจ็บปวด "ข้าทำอะไรผิด ทำไมทุกอย่างต้องเป็นเช่นนี้?" ขณะที่อ้ายปิงนั่งร้องไห้อยู่ นางก็เริ่มคิดถึงความทรงจำที่มีร่วมกับเสี่ยวจิ้น ความอบอุ่นที่เขามอบให้ ความรักที่นางรู้สึกได้ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา "พี่จิ้น ข้ารักท่าน ข้าไม่ต้องการใครอื่น นอกจากท่าน ข้าต้องการแต่งงานแค่กับท่านเท่านั้นในชีวิตนี้" นางพูดกับตัวเอง ในขณะเดียวกัน สือซ่างเสินที่ค่ายทหารรู้สึกเป็นห่วงอ้ายปิงอย่างมาก เขาตัดสินใจว่าจะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้อ้ายปิงรู้ความจริงและยอมรับเขา&nb

  • ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม   แต่งงานกับท่านอ๋อง

    “ข้าทำอะไรไม่ได้เลย ข้าไม่สามารถช่วยคุณหนูได้” เสี่ยวจูพูดกับตัวเอง พลางปาดน้ำตาออกจากใบหน้า ขณะนั้นเอง ซื่อจื่อเดินตามมาด้วยความเงียบ เขารู้สึกว่าต้องการทราบความเคลื่อนไหวของอ้ายปิง เมื่อเห็นเสี่ยวจูนั่งร้องไห้เพียงลำพัง เขาจึงเดินเข้าไปใกล้ “เสี่ยวจู เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเจ้ามานั่งร้องไห้อยู่ที่นี่?” ซื่อจื่อถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าที่เคยใช้ เสี่ยวจูสะดุ้งและรีบเช็ดน้ำตา “ข้า...ข้าแค่รู้สึกหนักใจ เจ้าค่ะ” ซื่อจื่อยืนคาดคั้น “บอกข้ามาเถิด เจ้าร้องไห้เพราะอะไร?” เสี่ยวจูถอนหายใจยาว “คุณหนูล้มป่วยเพราะเสี่ยวจิ้นไม่ตื่นมาหลายวัน นางต้องเร่งดูแลพี่ชายของนางจนร่างกายทรุดโทรม นางเพ้อหาแต่เสี่ยวจิ้น ข้าไม่รู้จะทำอย่างไร” 

  • ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม   ล้มป่วยไปอีกคน 2

    อ้ายปิงร้องไห้อยู่ข้างเตียงพี่ชายได้ไม่นานก็หันมามองทุกคนในห้อง นางรู้สึกว่าต้องการความสงบและเวลาที่จะช่วยพี่ชายได้เต็มที่ "ข้าขอให้ทุกคนออกไปก่อน ยกเว้นเสี่ยวจู" อ้ายปิงกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สือซ่างเสินหรือท่านอ๋องน้อยมองนางด้วยความเป็นห่วง "แต่ข้า... ข้าห่วงเจ้า" อ้ายปิงส่ายหน้า "ท่านไปพักผ่อนเถิด ข้าจัดการได้" ท่านอ๋องน้อยลังเลก่อนจะพยักหน้า "ได้ ข้าจะรออยู่ข้างนอก ถ้ามีอะไรเรียกข้าได้เสมอ" เมื่อทุกคนออกไปจากห้องแล้ว อ้ายปิงหันมาหาเสี่ยวจู "ข้าต้องทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยพี่ใหญ่" อ้ายปิงเริ่มหยิบของล้ำค่ามากมายออกมาจากกระเป๋า "ข้ามีสมุนไพรและยาพิเศษที่ได้รับมาจากท่านเทพ ข้าหวังว่ามันจะช่วยได้"&nbs

  • ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม   ล้มป่วยไปอีกคน 1

    อ้ายปิงและเสี่ยวจูรีบเดินทางไปที่ค่ายทหารด้วยความเร่งรีบ โดยฝากให้หมอหลายคนช่วยดูแลร่างของเสี่ยวจิ้นเอาไว้ให้ดี หัวใจของหญิงสาวทั้งสองเต้นรัวด้วยความกังวล เมื่อมาถึงค่ายทหาร ทั้งสองก็พบกับทหารยามที่ประตูทางเข้า "พวกเจ้าไม่อนุญาตให้เข้าไปในค่ายทหาร" ทหารยามกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น อ้ายปิงพยายามอธิบาย "แต่ข้าต้องเข้าไปพบพี่ชายของข้า เขาได้รับบาดเจ็บหนัก ข้าไม่อาจปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวได้" ทหารยามยังคงไม่ยอม "ข้าเข้าใจความห่วงใยของท่าน คุณหนูผู้นี้ แต่เรามีกฎระเบียบ ท่านไม่สามารถเข้าไปได้" เสี่ยวจูมองเห็นท่าทางของอ้ายปิงที่เริ่มท้อใจ "คุณหนู เราควรทำอย่างไรดี?" ขณะที่ทั้งสองกำลังหาทางออก องค์ชายรองปรากฏตัวขึ้นมา เขาดูรีบร้อนและมุ่งหน้าเข้าสู่ค่ายทหาร อ้ายปิงเห็นโอกาสจึงรีบเข้าไปหาทันที

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status