Home / รักโบราณ / ท่านแม่คือนางร้ายที่ถูกพระเอกธงแดงขับไล่ / บทที่ 2.1 : ท่านแม่คือนางร้ายที่น่าสงสาร

Share

บทที่ 2.1 : ท่านแม่คือนางร้ายที่น่าสงสาร

last update publish date: 2026-07-25 18:13:10

เพราะแม่กำลังมองมาด้วยความสงสัย ทารกจึงดึงมือสั้นป้อมลงมาแนบข้างกาย  แล้วค่อย ๆ หยุดร้อง ก่อนจะเผยรอยยิ้มทั้งปากและดวงตา อวดเหงือกสีชมพูที่ฟันยังไม่ขึ้นสักซี่เดียว

            โจวลี่เหยียนเห็นเช่นนี้ก็ใจอ่อนยวบ หญิงสาวหยุดร้องโดยพลัน ก่อนจะยิ้มไปกับความน่ารักของเถาเถา

            ตนแอบรักเซี่ยอ๋องก่อน กระทั่งได้แต่งงานกับเขาจนกลายเป็นพระชายาจวนอ๋อง ต่อให้พยายามเพื่อเขามากเพียงใด เซี่ยเฉิงข่ายก็ไม่เคยรักนาง มิคิดจะเหลือบแลมาสักคราเดียว

ในหัวใจเขามีเพียงเมิ่งหรูซิว บุตรสาวของเสนาบดีกรมยุติธรรมแห่งแคว้นถง

            ช่างเถิด เรื่องเช่นนี้อย่าได้เอ่ยอีก หย่าขาดกับเขาก็ถือว่าไม่เกี่ยวข้องกัน ป่านนี้คู่รักคงอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขแล้วกระมัง

            “แม่ต้องอยู่ไฟ ช่วงนี้ต้องให้เสี่ยวชุ่ยคอยช่วยเลี้ยงเจ้า โชคดีที่แม่ยังมีเสี่ยวชุ่ยข้างกาย มิเช่นนั้นคงลำบากแน่” โจวลี่เหยียนลูบศีรษะลูก ทารกน้อยมองมารดาแล้วพยายามขยับหัวตนเองไปมา พลางอ้าปากอ้อแอ้ตอบรับ

            ท่านแม่วางใจ ข้าจะน่ารักเรียบร้อย ไม่ดื้อ ไม่ซน

            หลังจากตกลงกับมารดาแล้ว เถาเถาก็รู้สึกง่วงนอน หัวสมองของเด็กทารกมึนงงไปหมด เปลือกตาหนักอึ้งจนแทบเปิดไม่ขึ้น เด็กน้อยอ้าปากหาว ก่อนจะค่อย ๆ หลับไปอย่างหมดแรง

           

            “พระชายาเจ้าคะ เรื่องนี้จะไม่บอกท่านอ๋องจริง ๆ หรือ” เสี่ยวชุ่ยเอ่ยถามผู้เป็นนาย ในใจรู้สึกไม่ยุติธรรมที่คุณหนูเกิดมาก็อาภัพบิดา และต้องอาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็กเช่นนี้

            โจวลี่เหยียนยังไม่ตอบสาวรับใช้ในทันที หญิงสาวผินใบหน้ามองออกไปยังนอกหน้าต่าง ต้นยามซวี[1]แล้ว ดวงจันทร์ลอยเด่นบนท้องฟ้า งดงามราวกับภาพวาด ทว่านางไม่ได้รู้สึกสุนทรีย์กับการชมภาพเบื้องหน้าแม้แต่น้อย

            เถาเถาได้ยินเสียงพูดคุยกัน เด็กทารกที่นอนหลับไปนานจึงตื่นขึ้น ดวงตาใสแป๋วมองสลับระหว่างท่านแม่กับเสี่ยวชุ่ย

            โจวลี่เหยียนดึงสายตากลับมา นางอุ้มบุตรสาวมาไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะแหวกสาบเสื้อออก แล้วนำเต้าอวบไปจดจ่อปากเล็ก ทารกน้อยหิวมากจริง ๆ จึงอ้าปากแล้วกินนม ดูดกินอย่างไม่รู้สึกเบื่อหน่าย

            “หิวมากใช่หรือไม่” โจวลี่เหยียนพูดกับเถาเถาด้วยรอยยิ้ม

            เถาเถาไม่ตอบ ยังคงดูดกินนมอยู่เช่นนั้น รสชาติของนมสำหรับตนนับว่าอร่อยมาก กินเท่าใดก็ไม่อิ่มสักที จึงตั้งหน้าตั้งตากิน สำหรับเด็กสาวที่เคยผ่านความยากลำบากในยุค 1970 น้ำนมของมารดาคืออาหารเลิศรสที่สุด

            ขณะปากยังดูดนมไม่หยุด หูก็เงี่ยฟังผู้ใหญ่พูดคุยกันใจจดจ่อ

            โจวลี่เหยียนลูบแผ่นหลังบอบบางของบุตรสาวเบา ๆ “บอกเขาแล้วอย่างไรต่อหรือเสี่ยวชุ่ย บุรุษผู้นั้นเกลียดชังตระกูลโจวเข้ากระดูก หากรู้ว่าข้าคลอดเถาเถาออกมา เขาคงคิดว่าข้าใช้ลูกเป็นเครื่องมือเรียกร้องความสนใจ”

หญิงสาวชะงักคำพูด หยาดน้ำตาเอ่อคลอ “เขาอาจจะพรากเถาเถาไปจากข้า แล้วมอบให้เมิ่งหรูซิว ยกขึ้นเป็นบุตรบุญธรรม เพื่อชุบเลี้ยงคุณหนูจวนอ๋องให้มีหน้ามีตา ข้าที่เป็นเพียงสตรีถูกหย่าร้างจะเอาปัญญาที่ไหนไปแย่งลูกคืนจากเขา”

คำพูดของโจวลี่เหยียนทำให้เสี่ยวชุ่ยหน้าถอดสี “บ่าวคิดน้อยไปเองเจ้าค่ะ จะให้คุณหนูเถาเถาไปอยู่กับสตรีแซ่เมิ่งนั่นได้อย่างไร”

เถาเถาที่กำลังดูดนมอยู่ถึงกับสำลัก จนโจวลี่เหยียนต้องรีบลูบหลังให้ “เถาเถา ค่อย ๆ กินลูก อย่าตะกละเช่นนี้”

ทารกน้อยหน้าแดงด้วยความเขินอาย ก็ชีวิตในชาติก่อนกว่าจะได้กินอาหารไม่ง่าย นมของมารดาอร่อยมากจริง ๆ จึงดูดเร็วไปหน่อย

อีกอย่างสิ่งที่เพิ่งได้ยินก็ทำให้โมโหด้วย

ไม่อยากได้ยินชื่อนางเอกนิยายเลยสักนิด!

เถาเถาโมโหเสร็จก็อ้าปากกินนมต่อ เวลาผันผ่านพักใหญ่ เมื่อกินจนอิ่มหนำสำราญ ทารกน้อยก็ละปากออกจากเต้า ส่งเสียงอ้อแอ้พลางยกมือสั้นป้อมไปแปะที่อกเสื้อของมารดา

“อ้อแอ้ อ้อแอ้” ข้าจะอยู่กับท่านแม่

โจวลี่เหยียนเห็นท่าทางประจบประแจงราวกับรู้ความของลูกสาวก็น้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้ง นางจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะโอบกอดเจ้าก้อนแป้งไว้แนบอก

“เสี่ยวชุ่ย นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ในสายตาของคนจวนอ๋อง โจวลี่เหยียนได้ตายจากไปพร้อมกับความผิดของตระกูลโจวแล้ว ที่นี่มีเพียงสตรีชาวบ้านธรรมดาที่มีลูกสาวนามว่าเถาเถา เงินสินเดิมที่เหลืออยู่รวมกับที่ดินผืนเล็กของบ้านนี้ที่เขาให้ ย่อมเพียงพอให้เราสามคนประทังชีวิต ข้าจะเลี้ยงนางด้วยสองมือของข้าเอง”

เสี่ยวชุ่ยน้ำตาไหลอาบแก้ม “บ่าวก็จะเคียงข้างนายหญิงโจวกับคุณหนูเถาเถาเจ้าค่ะ”

เถาเถาได้ฟังแล้วก็รู้สึกสงสารมารดามาก ท่านแม่คือนางร้ายที่น่าสงสารยิ่งนัก เป็นภรรยาอย่างถูกต้อง แต่ก็ไม่ถูกรัก ทั้งยังถูกหย่าขาดแล้วก็ไล่มาอยู่บ้านหลังเล็กนอกเมืองหลวง

เด็กทารกอยากยกมือขึ้นไปเช็ดน้ำตาให้มารดา แม้ตนเองก็รู้สึกเศร้าอยู่ในใจ

ชาตินี้แม้ได้พบแม่อีกครั้ง ทว่าคงไร้โอกาสพบคนเป็นพ่อ...

[1] ในบริบทนี้คือเวลา 19.00 น.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ท่านแม่คือนางร้ายที่ถูกพระเอกธงแดงขับไล่   บทพิเศษ 3.2 ทายาทจอมป่วน

    เซี่ยเฉินรุ่ยวิ่งเตาะแตะเข้าไปหาบิดาก่อนเป็นคนแรก เด็กน้อยกระโจนเข้าสู่อ้อมแขนของท่านพ่อ สองแขนเล็ก ๆ โอบรอบคอแกร่งของเซี่ยเฉิงข่ายพลางซุกใบหน้าลงกับไหล่กว้าง แอบกะพริบตาเรียกน้ำตาตามแผนการอย่างรวดเร็ว“ท่านพ่อ รุ่ยเอ๋อร์คิดถึงท่านพ่อขอรับ” น้ำเสียงออดอ้อนทำเอาหัวใจของคนเป็นพ่อละลาย“พ่อก็คิดถึงเจ้าจนแทบไม่มีสมาธิทำงาน” เซี่ยเฉิงข่ายกอดบุตรชายพลางหอมแก้มเสียงดังฟอดเถาเถาที่อยู่ด้านข้างก็เริ่มเอ่ยสำทับ “ท่านพ่อทำงานเหน็ดเหนื่อย เถาเถาและรุ่ยเอ๋อร์จึงอยากมาให้กำลังใจเจ้าค่ะ”เซี่ยเฉิงข่ายมองบุตรสาว ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย ลูกสาวคนนี้มักจะมีแผนการลึกล้ำซ่อนอยู่เสมอ “เถาเถา เจ้าพารุ่ยเอ๋อร์มาหาพ่อถึงห้องทำงานเช่นนี้ มีเรื่องอะไรปิดบังอยู่ใช่หรือไม่”เซี่ยเฉินรุ่ยเริ่มแผนการที่ตระเตรียมไว้ เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา “ท่านพ่อ รุ่ยเอ๋อร์อยากได้ของเล่นไม้รูปม้าศึกตัวใหม่ขอรับ แต่พี่ใหญ่บอกว่าจวนเราต้องประหยัด สมบัติในคลังมีน้อย รุ่ยเอ๋อร์ไม่อยากรบกวนท่านพ่อ ฮึก รุ่ยเอ๋อร์เล่นดาบไม้เก่า ๆ ก็ได้”เซี่ยเฉิงข่ายได้ยินดังนั้นก็เอ่ยว่า “อะไรกัน จวนอ๋องของเราไม่ได้มีสมบัติน้อย

  • ท่านแม่คือนางร้ายที่ถูกพระเอกธงแดงขับไล่   บทพิเศษ 3.1 ทายาทจอมป่วน

    ปีที่ห้านับแต่โจวลี่เหยียนและเซี่ยเฉิงข่ายได้กลับมาครองคู่กันอีกครั้ง บรรยากาศภายในจวนมีชีวิตชีวาและวุ่นวายยิ่งนักศาลาริมสระน้ำ เถาเถาวัยแปดปีนั่งหลังตรงสง่างาม ตรงหน้ามีลูกคิดที่ทำจากหยกมันแพะสีขาว และสมุดบัญชีปกหนังสีน้ำตาลซึ่งมีตัวเลขเรียงรายข้างกายของนางคือเด็กชายวัยสี่ขวบ นามว่าเซี่ยเฉินรุ่ย ทายาทคนรองผู้มีใบหน้าจิ้มลิ้ม แก้มกลมป่อง ดวงตากลมโตสุกใส ถอดแบบมาจากโจวลี่เหยียนผู้เป็นมารดาถึงเจ็ดส่วน เด็กน้อยกำลังนั่งเท้าคาง อ้าปากค้างพลางมองนิ้วมือของพี่สาวที่ขยับดีดลูกคิดเสียงดังอย่างว่องไวและแม่นยำ“รุ่ยเอ๋อร์ เจ้าจงมองให้ดี”เถาเถาละสายตาจากสมุดบัญชี หันมากระตุกมุมปากยิ้มอย่างพึงพอใจ นางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา“นี่คืออะไร รู้หรือไม่” พี่ใหญ่เอ่ยถามพลางโบกตั๋วเงินใบละร้อยตำลึงทองไปมาตรงหน้าน้องชาย“รุ่ยเอ๋อร์รู้ มันคือกระดาษวาดรูป!” เซี่ยเฉินรุ่ยตอบเสียงดังเจื้อยแจ้ว พลางหัวเราะจนเห็นฟันน้ำนมซี่เล็ก ๆ ขาวสะอาด น่าเอ็นดูจนบ่าวไพร่ที่คอยรับใช้อยู่ห่าง ๆ ต่างพากันอมยิ้มเถาเถาถอนหายใจยาวเหยียด สีหน้าเหนื่อยหน่าย ก่อนจะใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากของน้องชายเบาๆ ด้วยความเอ็นดู“เด็กโง่ จำคำข

  • ท่านแม่คือนางร้ายที่ถูกพระเอกธงแดงขับไล่   บทพิเศษ 2.2 ชีวิตวุ่น ๆ ในจวนอ๋อง

    “ฟู่เหิงน่ารักที่สุดเลยเจ้าค่ะท่านพ่อ ดูสิ ติดดอกไม้แล้วหล่อเหลาเหมือนท่านพ่อเลย” เถาเถาตบแผงคอม้าเบา ๆ“ลูกชมม้า แต่เหตุใดฟังดูเหมือนกำลังหลอกด่าพ่อ” เซี่ยเฉิงข่ายพึมพำ ก่อนจะอุ้มเถาเถาขึ้นไปนั่งบนอานม้า ก่อนเขาจะกระโดดขึ้นไปนั่งซ้อนหลังและโอบกอดนางไว้หลวม ๆ“ออกเดินทางได้” เด็กหญิงชูกำปั้นเล็ก ๆ ขึ้นฟ้าเซี่ยเฉิงข่ายกระตุกบังเหียนเบา ๆ พาม้าควบไปข้างหน้า เสียงหัวเราะของบุตรสาวทำให้หัวใจของแม่ทัพหนุ่มอ่อนยวบ ชาตินี้เขาจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างที่ดีที่สุดให้แก่ลูก“ท่านพ่อเจ้าคะ” เถาเถาเอ่ยขณะที่ม้ากำลังเดินเอื่อย ๆ“มีอะไรหรือลูก”“เถาเถาอยากมีน้องเจ้าค่ะ”คำพูดประโยคเดียวของบุตรสาวทำเอาเซี่ยเฉิงข่ายเกือบตกจากหลังม้า ชายหนุ่มกระตุกบังเหียนให้ม้าหยุดนิ่ง ก่อนจะก้มลงมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กหญิง “เหตุใดถึงอยากมีน้องเล่า”“ก็เถาเถาจะได้เป็นพี่ใหญ่ แล้วเถาเถาจะแบ่งตั๋วเงินให้น้องช่วยกอดเจ้าค่ะ อีกอย่างเวลาท่านพ่อกับท่านแม่ปิดประตูห้องนอนตอนกลางคืน เถาเถาจะได้มีคนเล่นด้วย ไม่ต้องนอนกอดเงินคนเดียว”เซี่ยเฉิงข่ายกะพริบตาปริบ ๆ ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เพราะถูกใจกับคำตอบ“เถาเถาพูดได้ดี เ

  • ท่านแม่คือนางร้ายที่ถูกพระเอกธงแดงขับไล่   บทพิเศษ 2.1 ชีวิตวุ่น ๆ ในจวนอ๋อง

    แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนใหญ่ของเรือนหลัก จวนเซี่ยอ๋อง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความอบอุ่น ทว่าเตียงนอนหลังกว้างกลับพังยับเยินไม่เป็นท่า เสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่บนพื้นไม่เป็นระเบียบเอาเสียเลยโจวลี่เหยียนลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเมื่อยล้าไปทั่วสรรพางค์กาย นางขยับตัวได้เล็กน้อยก็ต้องครางแผ่วในลำคอเพราะความเจ็บแปลบที่สะโพกนางรู้ว่าเซี่ยเฉิงข่ายรักและทะนุถนอมนางมากเพียงใด แต่เรื่องบนเตียง บุรุษผู้นี้ไม่เคยรู้จักคำว่าออมมือเลยแม้แต่น้อย ยิ่งเมื่อคืนนางเป็นฝ่ายเริ่มรุกเขาก่อน ผลที่ตามมาคือการถูกเคี่ยวกรำจนเกือบรุ่งสาง“ตื่นแล้วหรือ เมียรัก”น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นที่ข้างหู พร้อมกับอ้อมแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามดึงร่างของนางเข้าไปแนบชิด เซี่ยเฉิงข่ายในสภาพเปลือยท่อนบนนอนยิ้มตาใส แววตาคมกริบบัดนี้ประกายความสุข“ท่านพี่ ท่านแกล้งข้า” โจวลี่เหยียนเอ่ยประท้วงพลางทุบกำปั้นเล็ก ๆ ลงบนแผงอกแกร่งที่มีรอยข่วนจากฝีมือของนางเมื่อคืน“แกล้งเจ้าที่ใดกัน เป็นเรื่องปกติของสามีภรรยามิใช่หรือ อันที่จริงข้ายังรู้สึกว่าไม่พอ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างเจ้าเล่ห์ ก่อ

  • ท่านแม่คือนางร้ายที่ถูกพระเอกธงแดงขับไล่   บทพิเศษ 1.2 ข้าอยู่ด้านบน

    เซี่ยเฉิงข่ายเงยหน้าขึ้นมองภาพสตรีด้านบน ผิวกายของนางยามนี้อาบไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ทรวงอกคู่งามกระเพื่อมไหวตามแรงโยก ชายหนุ่มไม่อาจทนอยู่เฉยได้อีกต่อไป เขายกศีรษะขึ้น งับยอดอกสีหวานของนาง ดูดดึงเสียงดังจ๊วบใหญ่ มือหนาข้างหนึ่งละจากสะโพกขึ้นมาบีบเคล้นเต้าอวบ ส่วนมืออีกข้างยังคงช่วยกดสะโพกของนางให้กระแทกลงมาสัมผัสกับตนลึกซึ้งยิ่งขึ้น“ลี่เหยียน เจ้าช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน พระชายาของข้า ข้าจะบ้าตายเพราะเจ้าแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงสั่น ทุกครั้งที่สะโพกของนางกดกลืนกินตัวตนของเขาเข้าไป ความทรมานก็ยิ่งทวีขึ้นทุกขณะจังหวะรักดุเดือดยิ่งกว่าเดิม โจวลี่เหยียนควบขี่อยู่บนร่างแกร่ง หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจ ดวงตาปรือฉ่ำหวานเชื่อม ความเสียวซ่านแล่นไปทั่วจนปลายเท้าเล็กจิกเกร็งลงบนฟูกนอน ลิ้นของสามีที่คอยดูดดึงยอดอกของนางสร้างความกระสันจนช่องทางตอดรัดแก่นกายแข็งขืนรุนแรง“อ๊า ท่านพี่ ข้าไม่ไหวแล้ว อ๊ะ” โจวลี่เหยียนกรีดร้อง ขยับสะโพกถี่รัวเป็นจังหวะสุดท้าย ความสุขสมเอ่อล้นจนสมองขาวโพลน ช่องทางภายในบีบรัดความเป็นชายรัว ๆ ร่างบางสั่นสะท้านปลดปล่อยน้ำหวานจนเปียกชุ่มแต่บทเพลงรักยังไม่สิ้นสุด เซี่ย

  • ท่านแม่คือนางร้ายที่ถูกพระเอกธงแดงขับไล่   บทพิเศษ 1.1 ข้าอยู่ด้านบน

    “ในเมื่อพระชายากล่าวเช่นนี้ สามีก็ย่อมเชื่อฟัง คืนนี้ข้าจะนอนนิ่ง ๆ ให้เจ้าจัดการตามใจชอบ ดีหรือไม่” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า ลมหายใจเริ่มติดขัดแผงอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็วเพราะตื่นเต้นโจวลี่เหยียนหลุดยิ้ม แววตาคู่สวยสะท้อนภาพใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างไปไม่ไกล หลังจากความตายในชาติก่อนและความทุกข์ทรมานในชาตินี้ ทำให้นางตระหนักว่าเวลาแห่งความสุขล้ำค่าเพียงใด แล้วเหตุใดนางจะต้องอายที่จะมอบความสุขให้แก่เขาเล่าสายคาดเอวถูกปลดออกไปก่อนหน้าแล้ว หญิงสาวจึงปลดเปลื้องอาภรณ์ของสามีออกจนหมด เผยให้เห็นร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและบาดแผลจากการสู้รบ ขับเน้นความดุดันหลายส่วน“ท่านพี่ตื่นเต้นถึงเพียงนี้เลยหรือ” นางเอ่ยหยอกเย้า“เพราะเจ้ากำลังทรมานข้า” เซี่ยเฉิงข่ายครางในลำคอ เมื่อมือภรรยาเริ่มลูบต่ำลงไปตามหน้าท้อง ความร้อนผ่าวจากฝ่ามือของนางสร้างความเสียวซ่านทั่วสรรพางค์กาย ชายหนุ่มพยายามข่มกลั้นความต้องการที่ตื่นตัว สองมือที่จับสะโพกของนางเริ่มกระชับแน่นขึ้นโจวลี่เหยียนยืดกายขึ้นเล็กน้อย ชายเสื้อคลุมสีแดงตัวยาวของนางสะบัดพลิ้วไหวประหนึ่งปีกหงส์โบยบิน หญิงสาวเอื้อมมือไปด้านหลัง ปลดปิ่นร

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status