บทที่ 4.2 เซี่ยอ๋อง

ทว่ายามนี้ไม่มีทางเลือก ทหารเริ่มขยายกำลังกั้นผู้คน โจวลี่เหยียนทำได้เพียงรีบย่อกายคุกเข่าปะปนอยู่ท่ามกลางกลุ่มชาวบ้าน สองมือประสานกันแน่นภายใต้แขนเสื้อ

เสียงเกือกม้าศึกกระทบพื้นดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ บรรยากาศรอบกายพลันหนักอึ้ง

โจวลี่เหยียนก้มหน้าลง ทว่าในใจกลับเต้นระรัว ยามนี้จางฮั่นคงได้พบเซี่ยอ๋องแล้ว หากอีกฝ่ายรายงานเรื่องเด็กหนุ่มชาวบ้านเมื่อครู่เล่า

สายลมพัดโชย พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษบนหลังม้าศึก ร่างสูงใหญ่กำยำควบม้านำหน้าขบวนอย่างองอาจ

เซี่ยเฉิงข่ายหรือเซี่ยอ๋องสวมชุดเกราะสีเงิน ใบหน้าของเขาคมคาย รูปโฉมหล่อเหลา คิ้วกระบี่พาดเฉียงดุดัน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยว ริมฝีปากหยักได้รูป

โจวลี่เหยียนลอบมองเขา เพราะไม่พบกันมาหลายเดือน ยามนี้ใบหน้าของอดีตสามีดูซูบตอบลงไปเล็กน้อย แววตาเหนื่อยล้ายิ่งนัก

แต่เมื่อนึกถึงวันที่เขาหย่าขาดและไล่นางออกจากจวน หัวใจหญิงสาวก็พลันเจ็บปวด

เขาไม่มีเสี้ยนหนามเช่นนางคอยกวนใจ ยามนี้กลับเมืองหลวง ย่อมพร้อมจะเสวยสุขกับเมิ่งหรูซิวแล้ว

            อย่าได้อาลัยอาวรณ์อีก เขาไม่รักนาง ไม่เคยคิดจะรัก

ทว่าในขณะที่ม้าศึกของเซี่ยเฉิงข่ายกำลังจะควบผ่านจุดที่โจวลี่เหยียนคุกเข่าอยู่ สัญชาตญาณของผู้ผ่านศึกมานับต่อนับทำให้เขารู้สึกถึงสายตาจับจ้องมองมาที่แตกต่างจากชาวบ้านทั่วไป ท่านอ๋องหนุ่มชะงักบังเหียนม้า สายตาคมกริบกวาดมองลงไปยังกลุ่มคนที่ก้มหัวอยู่ทันที

หัวใจของโจวลี่เหยียนแทบจะหยุดเต้น นางรีบก้มศีรษะลงต่ำแนบพื้นดิน

เซี่ยเฉิงข่ายขมวดคิ้วเป็นปม หัวใจของเขาพลันกระตุกวูบ สายตาจับจ้องไปยังกลุ่มชาวบ้าน ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นเข้ามาในอก กลิ่นอายจาง ๆ ที่ลอยมาตามลม ยิ่งทำให้นึกถึงกลิ่นกายของสตรีผู้หนึ่งที่เขาเป็นคนเขียนหนังสือหย่าและขับไล่ออกไปจากชีวิต

“ท่านอ๋อง มีสิ่งใดผิดปกติหรือขอรับ” ฉีเฟิง อีกหนึ่งทหารคนสนิทของเซี่ยอ๋องควบม้าเข้ามาถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นผู้เป็นนายชะลอม้ากะทันหัน

“ไม่มีอะไร เดินหน้าต่อ” เซี่ยเฉิงข่ายเอ่ยเสียงราบเรียบ ก่อนจะสะบัดบังเหียนควบม้าทะยานนำขบวนมุ่งตรงไปยังวังหลวงเพื่อรายงานฮ่องเต้

เมื่อขบวนทหารผ่านพ้นไปจนลับสายตา โจวลี่เหยียนรีบขยับกายลุกขึ้น นางไม่รอช้า รีบก้าวออกจากประตูเมืองหลวง มุ่งหน้ากลับบ้านทันที

ตกดึกโจวลี่เหยียนในสภาพอ่อนแรงผลักประตูไม้เข้าไปในบ้าน ทันทีที่เห็นภาพเบื้องหน้า ความเหนื่อยเหน็ดเหนื่อยที่สะสมมาตลอดทั้งวันพลันมลายหายไป

ภายในห้องโถงเล็ก เสี่ยวชุ่ยกำลังอุ้มเจ้าก้อนแป้ง ร่างกลมป้อมอวบอ้วนขาวนุ่มราวกับหมั่นโถวเพิ่งนึ่งสุก

“อุแว้ อุแว้”

ทารกเถาเถาส่งเสียงทักทายมารดา พลางยกแขนสั้นป้อมขยับไปมา ท่าทางดีอกดีใจอย่างยิ่ง

“นายหญิง ท่านกลับมาแล้ว ปลอดภัยดีใช่ไหมเจ้าคะ บ่าวเป็นห่วงแทบแย่” เสี่ยวชุ่ยรีบลุกขึ้นอุ้มคุณหนูเถาเถาเข้าไปหานายหญิงของตน สีหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

โจวลี่เหยียนยิ้มทั้งน้ำตา นางรีบถอดตะกร้าและเสื้อคลุมตัวนอกออก นำน้ำสะอาดมาล้างมือและล้างคราบถ่านและผงขมิ้นออกจากใบหน้าจนสะอาดสะอ้าน ก่อนจะรับเอาเจ้าก้อนแป้งเข้ามาไว้ในอ้อมกอด กลิ่นน้ำนมจากตัวลูกทำให้หัวใจที่หวาดผวามาตลอดทั้งวันราวกับได้รับการปลอบประโลม

“เถาเถาของแม่ แม่กลับมาแล้วลูก วันนี้แม่หาเงินมาได้เยอะแยะเลย” โจวลี่เหยียนจูบแก้มยุ้ย ๆ ของบุตรสาวด้วยความรัก

เถาเถาพยายามส่งเสียง “อ้อแอ้” เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะท่านแม่

โจวลี่เหยียนนั่งลงบนตั่ง พลางหันไปบอกเสี่ยวชุ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “วันนี้ข้าเจอจางฮั่น เกือบถูกจับได้ โชคดีที่ใช้ไหวพริบเรื่องผงสมุนไพร แสร้งทำเป็นว่าตนเองหนีมาจากหมู่บ้านทางเหนือที่เริ่มมีโรคระบาด ทหารพวกนั้นกลัวตายและโลภเงินที่ข้าแสร้งทำตก ข้าจึงรอดมาได้”

“สวรรค์คุ้มครอง แล้วมีใครสงสัยเรื่องฐานะของนายหญิงไหมเจ้าคะ” เสี่ยวชุ่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ไม่เลย ไม่มีใครระแคะระคายเลยสักคน แม้กระทั่งตอนที่กำลังจะออกจากเมืองหลวง ข้าเจอขบวนทหารของเซี่ยเฉิงข่ายด้วย เขาก็มองผ่านข้าไป ไม่มีใครรู้ว่าข้าคือโจวลี่เหยียน”

“ท่านอ๋องมองไม่ออกหรือเจ้าคะ แต่ท่านอ๋องก็รู้ที่อยู่ของพวกเรา หากอยากมาหาก็ย่อมได้” เสี่ยวชุ่ยเอ่ย

โจวลี่เหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง จริงดั่งที่สาวรับใช้ว่า ที่นี่คือบ้านของเซี่ยเฉิงข่าย เขามอบให้นางหลังจากหย่ากันแล้ว หากอีกฝ่ายอยากมาหาคงมาแล้ว เขาเกลียดนางออกปานนั้น แม้แต่หน้าคงไม่อยากเห็น

หญิงสาวกลืนก้อนแข็ง ๆ ลงคอด้วยความรู้สึกเจ็บปวด “ก็ดีแล้ว ต่างคนต่างอยู่ ข้าและเถาเถาจะขออยู่ที่นี่ ทำมาหากินด้วยลำแข้งของตนเอง ยามนี้เนินเขาหลังบ้านมีสมุนไพรอุดมสมบูรณ์ ข้าจะขยายแปลงสมุนไพร ส่งให้ร้านยาเรื่อย ๆ อีกไม่กี่ปี เราจะร่ำรวยและมีความสุขโดยไม่ต้องพึ่งพาใคร”

เถาเถาฟังคำของมารดาแล้วก็นึกถึงชีวิตในชาติก่อน ชะตากรรมในชาตินี้แม้จะเกิดมาเป็นลูกนางร้ายที่ถูกทอดทิ้ง แต่ท่านแม่มีความรู้และมีหัวใจที่เด็ดเดี่ยวไม่ยอมแพ้

ปล่อยพระเอกใจดำหลงดอกบัวขาวไปเถอะ ยิ่งไม่มีใครในเมืองหลวงรู้ว่าพวกเราอยู่ที่นี่ก็ยิ่งปลอดภัย

อีกไม่กี่ปี ข้ากับท่านแม่จะขยายหุบเขาสมุนไพรแห่งนี้ให้ใหญ่โต ถึงเวลานั้นต่อให้เขามาคุกเข่าขอร้องให้พวกเรากลับไป ข้าเถาเถาคนนี้จะพ่นน้ำลายใส่หน้าเขาเอง

ทารกส่งเสียงเอิ๊กอ๊าก แขนขาสั้นป้อมขยับไปมา ท่าทางรู้ความเกินวัยทำให้โจวลี่เหยียนและเสี่ยวชุ่ยที่กำลังเคร่งเครียดถึงกับหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน

            ตกดึก ณ จวนเซี่ยอ๋อง

            “ท่านอ๋อง ข้ามีเรื่องหนึ่งที่ไม่เข้าใจ ขออภัยที่ต้องถามขอรับ” ฉีเฟิงที่ทนไม่ไหวอีกต่อไปตัดสินใจถาม

เซี่ยเฉิงข่ายไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกองงานตรงหน้า น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ย“มีสิ่งใดก็ว่ามา”

“เรื่องเมื่อตอนกลางวัน ข้าเห็นท่านอ๋องชะลอม้ากะทันหัน สายตาของท่านจับจ้องไปยังเด็กหนุ่มชาวบ้าน หนุ่มชาวบ้านผู้นั้นช่างคล้ายคลึงกับอดีตพระชายายิ่งนัก อีกอย่างจางฮั่นรายงานว่ามีหนุ่มชาวบ้านแสร้งทำเป็นติดโรคระบาดเพื่อหนีการตรวจค้น ข้าจึงคิดว่า...”

เซี่ยเฉิงข่ายวางด้ามพู่กันลงบนแท่นหิน ด้านฉีเฟิงรีบก้มหน้าต่ำลงด้วยความยำเกรง

ท่านอ๋องหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้แกะสลัก ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวเหยี่ยวทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง

เขาจำได้ มีหรือที่เขาจะจำอดีตภรรยาที่ร่วมเรียงเคียงหมอนไม่ได้ ต่อให้นางจะปลอมตัวเป็นบุรุษก็ตาม

“หากเป็นนางแล้วอย่างไร” เซี่ยเฉิงข่ายเอ่ยเสียงเย็นชา

“หากเป็นอดีตพระชายาจริง เหตุใดท่านจึงแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นและปล่อยนางไปเล่าขอรับ”

            “ข้ากับนางหย่าขาดกันแล้ว วาสนาสิ้นสุดลงตั้งแต่วันนั้น”