LOGINShare
บทที่ 4.1 เซี่ยอ๋อง
publish date:
2026-07-31 01:46:25แม้หญิงสาวตกใจ แต่ก็พยายามตั้งสติ ตนแต่งกายชุดบุรุษ ผ้าเนื้อหยาบสีเข้ม ใบหน้าป้ายด้วยถ่านและผงขมิ้นจนดูหมองคล้ำ
ทว่า ‘จางฮั่น’ หนึ่งในทหารคนสนิทของเซี่ยอ๋องจะจำนางได้หรือไม่
หากถูกจับได้ เขาอาจไปรายงานเซี่ยอ๋อง และอีกฝ่ายอาจเข้ามายุ่งเกี่ยวกับนางอีกครั้ง ยิ่งไปกว่านั้นถ้าเขาพบเถาเถาเข้า ตนอาจถูกพรากลูก เรื่องนี้โจวลี่เหยียนมิอาจยอมรับ
หญิงสาวภาวนาให้ทุกอย่างผ่านพ้น ทว่าสวรรค์กลับไม่เห็นใจเมื่อเสียงของจางฮั่นดังขึ้น
“เจ้าหนุ่มตรงนั้น ตะกร้าบนหลังของเจ้ามีอะไรอยู่ข้างใน ท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ หน้าตาไม่คุ้น”
ฝีเท้าหนักของทหารสามสี่นายเริ่มก้าวตรงเข้ามา โจวลี่เหยียนสูดลมหายใจเข้าลึก มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อสั่นระริก ในสถานการณ์เช่นนี้ หากนางหันหลังวิ่งหนี ย่อมเป็นการยอมรับว่าตนเองมีความผิด
โจวลี่เหยียนแสร้งทำเป็นทรุดลงกับพื้น ร่างผอมบางเซไปเซมา ส่งผลให้ตะกร้าไม้ไผ่บนบ่าร่วงหล่น รากสมุนไพรจื่อฮวาเทียนตงที่บดเป็นผงและบางส่วนที่ยังเป็นรากแห้งกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นดิน
หญิงสาวดัดเสียงให้คล้ายชายหนุ่มชาวบ้านที่ตื่นตระหนก รีบคุกเข่าลงบนพื้น แสร้งทำเป็นไอติดกันอย่างรุนแรงจนตัวโยน “ท่านเจ้าหน้าที่ ได้โปรดเมตตาด้วยขอรับ ข้าเพียงนำสมุนไพรป่าจากบนเขามาส่งให้ร้านยาก็เท่านั้น”
จางฮั่นเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้านาง เขาใช้สายตากวาดมองบุรุษหน้าดำคร่ำเครียดตรงหน้า ก่อนจะก้มลงหยิบรากไม้แห้งชิ้นหนึ่งขึ้นมาดม “สมุนไพรอะไร กลิ่นฉุนมาก หน้าตาเจ้าเหมือน...” คำสุดท้ายถูกกลืนลงคอ เพราะเขาไม่รู้ว่าควรพูดออกไปหรือไม่ เพราะใบหน้าเด็กหนุ่มชาวบ้านคนนี้ มีส่วนคล้ายอดีตพระชายาเซี่ยอ๋องไม่น้อย
ยังไม่ทันที่จางฮั่นจะขยับเข้ามาใกล้มากกว่าเดิม โจวลี่เหยียนก็แสร้งไอออกมาติดกัน
“ระวังนะขอรับ อย่ามาใกล้ข้า ข้าแอบหนีลงมาจากหมู่บ้านทางเหนือที่เริ่มมีโรคระบาด”
คำว่าโรคระบาดทำเอาทหารตรวจการที่เหลือหน้าถอดสี ต่างรีบก้าวถอยหลัง ทว่าจางฮั่นยังคงนิ่ง เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดจมูก ก่อนจะตวาดสั่งการเสียงดังลั่น
“บัดซบ! พวกอพยพติดโรคระบาดรึ พวกเจ้าสองคน ลากตัวไปส่งค่ายกักโรคท้ายเมืองหลวงเดี๋ยวนี้ อย่าปล่อยให้เดินเพ่นพ่านในตลาด”
ทหารผู้ถูกสั่งสองนายหน้าใบหน้าซีดเผือด มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครอยากใกล้เพราะกลัวติดโรค แต่ด้วยคำสั่งผู้บังคับบัญชา ทั้งคู่จึงชักกระบี่ออกมา ก้าวเข้าไปใกล้หนุ่มชาวบ้านอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
ในจังหวะที่ทหารทั้งสองก้าวเข้ามาประชิด โจวลี่เหยียนแสร้งทำเป็นหวาดกลัวลนลาน นางล้วงกระเป๋าเงินข้างเอวแล้วทำหลุดมือจนเศษเงินตำลึงและเหรียญอีแปะบางส่วนร่วงหล่นกระจัดกระจายไปทั่ว
“ข้ามีเงินแค่นี้ยกให้พวกท่านหมดเลย อย่าจับข้าไปเลย แคก ๆ” หญิงสาวยื่นมือไปจับขาทหารไว้
“ไอ้บ้านี่!” ทหารนายที่ถูกโจวลี่เหยียนกอดขาและไอใส่ร้องลั่นด้วยความตกใจ เขาชักขาหนีด้วยความขยะแขยง สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำให้ละทิ้งหน้าที่ “ไอใส่ข้ารึ เชื้อโรคต้องติดข้าแน่ ๆ” ทหารนายนั้นร้องโวยวายก่อนจะขยับหนี ส่วนทหารอีกคนรีบเก็บเงินที่ตกอยู่เพราะความโลภ
โจวลี่เหยียนอาศัยจังหวะที่ทหารคนหนึ่งกำลังตื่นตระหนกและอีกคนมัวแต่เก็บเงินที่ตกอยู่บนพื้น นางรีบคว้าตะกร้าสมุนไพรที่เหลืออยู่ขึ้นมา แสร้งทำเป็นล้มลุกคลุกคลาน ก่อนจะรีบวิ่งฝ่าผู้คนที่พากันแตกตื่นหลีกทางให้เพราะกลัวโรคระบาด นางเลี้ยวไปตามตรอกซอกซอยที่คุ้นเคย กระทั่งสลัดกลุ่มทหารตรวจการที่วิ่งไล่ตามมาจนหลุดพ้นได้สำเร็จ
หญิงสาวรีบเข้าไปในร้านขายยาแห่งหนึ่ง เมื่อบานประตูไม้ปิดลง นางก็พิงกำแพง หอบหายใจด้วยความเหน็ดเหนื่อย
“พ่อหนุ่ม เหตุใดจึงสภาพเป็นเช่นนี้เล่า” ชายชราผู้เป็นเจ้าของร้านเอ่ย เขาเดินออกมาจากหลังม่านกั้น มองบุรุษแปลกหน้าด้วยความตกใจ
โจวลี่เหยียนพยายามปรับลมหายใจให้คงที่ นางดัดเสียงทุ้มต่ำ “เรียนเถ้าแก่ ข้าแสร้งทำเป็นติดโรคระบาดเพื่อหนีทหารตรวจการมา นี่คือสมุนไพรล้ำค่าตามตำรับโบราณที่ข้าเคยเรียนรู้มาขอรับ”
นางวางตะกร้าที่มีสมุนไพรลงบนโต๊ะ เถ้าแก่ร้านยาเดินเข้ามา หยิบรากสมุนไพรขึ้นตรวจดู แววตาของชายชราเต็มไปด้วยความชื่นชม “ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมจริง ๆ สมุนไพรล้ำค่าเช่นนี้ไม่ได้เห็นในเมืองหลวงมาหลายปีแล้ว ตั้งแต่ท่านหมอหลวงโจวผู้ล่วงลับจากไป ก็ไม่มีใครรู้วิธีการตากและบดผงสมุนไพรให้คงสรรพคุณสูงสุด พ่อหนุ่ม เจ้านี่เก่งกาจจริง ๆ”
ชายชราถอนหายใจเบา ๆ พลางหันไปหยิบถุงเงินถุงใหญ่ออกมาจากลิ้นชัก “เพื่อเห็นแก่สมุนไพรชั้นดี ข้ารับซื้อไว้ทั้งหมด”
โจวลี่เหยียนมองเงินตรงหน้าระยิบระยับ เงินจำนวนนี้มากพอจะทำให้เถาเถาและเสี่ยวชุ่ยมีข้าวกินอิ่มท้องไปได้อีกหลายปี “ขอบคุณเถ้าแก่ขอรับ”
“รีบกลับไปเถิดพ่อหนุ่ม ทหารพวกนั้นคงเริ่มรู้ตัวแล้วว่าเจ้าแสร้งทำ เมืองหลวงยามนี้ไม่ใช่ที่ที่เจ้าควรอยู่นาน และต่อไปห้ามทำปลอมตัวเช่นนี้เข้าเมืองอีกเด็ดขาด” เถ้าแก่ร้านยาเตือนด้วยความหวังดี
โจวลี่เหยียนพยักหน้ารับ นางเก็บถุงเงินเข้าอกเสื้ออย่างมิดชิด ก่อนจะขอตัวลาออกทางประตูหลังเพื่อหลีกเลี่ยงเส้นทางเดิม
ทว่าในขณะที่โจวลี่เหยียนกำลังจะก้าวเท้าออกจากประตูเมืองทิศตะวันออกเพื่อมุ่งหน้ากลับสู่บ้านหลังเล็กในชนบทก็มีเสียงประกาศดังขึ้น “ขบวนทหารของเซี่ยอ๋องกำลังจะผ่านทางนี้หลังได้รับชัยชนะปราบโจรภูเขา ทุกคนห้ามเดินไปมา”
หญิงสาวตัวแข็งทื่อ ชื่อนี้เปรียบเสมือนมีดแหลมคมที่ปักลงกลางอก หากรู้สักนิดว่าวันนี้ขบวนของเขาจะผ่านประตูเมือง นางคงไม่มีทางก้าวเท้าออกจากบ้านเด็ดขาด
Latest chapter
ท่านแม่คือนางร้ายที่ถูกพระเอกธงแดงขับไล่ บทพิเศษ 3.2 ทายาทจอมป่วน
เซี่ยเฉินรุ่ยวิ่งเตาะแตะเข้าไปหาบิดาก่อนเป็นคนแรก เด็กน้อยกระโจนเข้าสู่อ้อมแขนของท่านพ่อ สองแขนเล็ก ๆ โอบรอบคอแกร่งของเซี่ยเฉิงข่ายพลางซุกใบหน้าลงกับไหล่กว้าง แอบกะพริบตาเรียกน้ำตาตามแผนการอย่างรวดเร็ว“ท่านพ่อ รุ่ยเอ๋อร์คิดถึงท่านพ่อขอรับ” น้ำเสียงออดอ้อนทำเอาหัวใจของคนเป็นพ่อละลาย“พ่อก็คิดถึงเจ้าจนแทบไม่มีสมาธิทำงาน” เซี่ยเฉิงข่ายกอดบุตรชายพลางหอมแก้มเสียงดังฟอดเถาเถาที่อยู่ด้านข้างก็เริ่มเอ่ยสำทับ “ท่านพ่อทำงานเหน็ดเหนื่อย เถาเถาและรุ่ยเอ๋อร์จึงอยากมาให้กำลังใจเจ้าค่ะ”เซี่ยเฉิงข่ายมองบุตรสาว ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย ลูกสาวคนนี้มักจะมีแผนการลึกล้ำซ่อนอยู่เสมอ “เถาเถา เจ้าพารุ่ยเอ๋อร์มาหาพ่อถึงห้องทำงานเช่นนี้ มีเรื่องอะไรปิดบังอยู่ใช่หรือไม่”เซี่ยเฉินรุ่ยเริ่มแผนการที่ตระเตรียมไว้ เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา “ท่านพ่อ รุ่ยเอ๋อร์อยากได้ของเล่นไม้รูปม้าศึกตัวใหม่ขอรับ แต่พี่ใหญ่บอกว่าจวนเราต้องประหยัด สมบัติในคลังมีน้อย รุ่ยเอ๋อร์ไม่อยากรบกวนท่านพ่อ ฮึก รุ่ยเอ๋อร์เล่นดาบไม้เก่า ๆ ก็ได้”เซี่ยเฉิงข่ายได้ยินดังนั้นก็เอ่ยว่า “อะไรกัน จวนอ๋องของเราไม่ได้มีสมบัติน้อย
ท่านแม่คือนางร้ายที่ถูกพระเอกธงแดงขับไล่ บทพิเศษ 3.1 ทายาทจอมป่วน
ปีที่ห้านับแต่โจวลี่เหยียนและเซี่ยเฉิงข่ายได้กลับมาครองคู่กันอีกครั้ง บรรยากาศภายในจวนมีชีวิตชีวาและวุ่นวายยิ่งนักศาลาริมสระน้ำ เถาเถาวัยแปดปีนั่งหลังตรงสง่างาม ตรงหน้ามีลูกคิดที่ทำจากหยกมันแพะสีขาว และสมุดบัญชีปกหนังสีน้ำตาลซึ่งมีตัวเลขเรียงรายข้างกายของนางคือเด็กชายวัยสี่ขวบ นามว่าเซี่ยเฉินรุ่ย ทายาทคนรองผู้มีใบหน้าจิ้มลิ้ม แก้มกลมป่อง ดวงตากลมโตสุกใส ถอดแบบมาจากโจวลี่เหยียนผู้เป็นมารดาถึงเจ็ดส่วน เด็กน้อยกำลังนั่งเท้าคาง อ้าปากค้างพลางมองนิ้วมือของพี่สาวที่ขยับดีดลูกคิดเสียงดังอย่างว่องไวและแม่นยำ“รุ่ยเอ๋อร์ เจ้าจงมองให้ดี”เถาเถาละสายตาจากสมุดบัญชี หันมากระตุกมุมปากยิ้มอย่างพึงพอใจ นางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา“นี่คืออะไร รู้หรือไม่” พี่ใหญ่เอ่ยถามพลางโบกตั๋วเงินใบละร้อยตำลึงทองไปมาตรงหน้าน้องชาย“รุ่ยเอ๋อร์รู้ มันคือกระดาษวาดรูป!” เซี่ยเฉินรุ่ยตอบเสียงดังเจื้อยแจ้ว พลางหัวเราะจนเห็นฟันน้ำนมซี่เล็ก ๆ ขาวสะอาด น่าเอ็นดูจนบ่าวไพร่ที่คอยรับใช้อยู่ห่าง ๆ ต่างพากันอมยิ้มเถาเถาถอนหายใจยาวเหยียด สีหน้าเหนื่อยหน่าย ก่อนจะใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากของน้องชายเบาๆ ด้วยความเอ็นดู“เด็กโง่ จำคำข
ท่านแม่คือนางร้ายที่ถูกพระเอกธงแดงขับไล่ บทพิเศษ 2.2 ชีวิตวุ่น ๆ ในจวนอ๋อง
“ฟู่เหิงน่ารักที่สุดเลยเจ้าค่ะท่านพ่อ ดูสิ ติดดอกไม้แล้วหล่อเหลาเหมือนท่านพ่อเลย” เถาเถาตบแผงคอม้าเบา ๆ“ลูกชมม้า แต่เหตุใดฟังดูเหมือนกำลังหลอกด่าพ่อ” เซี่ยเฉิงข่ายพึมพำ ก่อนจะอุ้มเถาเถาขึ้นไปนั่งบนอานม้า ก่อนเขาจะกระโดดขึ้นไปนั่งซ้อนหลังและโอบกอดนางไว้หลวม ๆ“ออกเดินทางได้” เด็กหญิงชูกำปั้นเล็ก ๆ ขึ้นฟ้าเซี่ยเฉิงข่ายกระตุกบังเหียนเบา ๆ พาม้าควบไปข้างหน้า เสียงหัวเราะของบุตรสาวทำให้หัวใจของแม่ทัพหนุ่มอ่อนยวบ ชาตินี้เขาจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างที่ดีที่สุดให้แก่ลูก“ท่านพ่อเจ้าคะ” เถาเถาเอ่ยขณะที่ม้ากำลังเดินเอื่อย ๆ“มีอะไรหรือลูก”“เถาเถาอยากมีน้องเจ้าค่ะ”คำพูดประโยคเดียวของบุตรสาวทำเอาเซี่ยเฉิงข่ายเกือบตกจากหลังม้า ชายหนุ่มกระตุกบังเหียนให้ม้าหยุดนิ่ง ก่อนจะก้มลงมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กหญิง “เหตุใดถึงอยากมีน้องเล่า”“ก็เถาเถาจะได้เป็นพี่ใหญ่ แล้วเถาเถาจะแบ่งตั๋วเงินให้น้องช่วยกอดเจ้าค่ะ อีกอย่างเวลาท่านพ่อกับท่านแม่ปิดประตูห้องนอนตอนกลางคืน เถาเถาจะได้มีคนเล่นด้วย ไม่ต้องนอนกอดเงินคนเดียว”เซี่ยเฉิงข่ายกะพริบตาปริบ ๆ ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เพราะถูกใจกับคำตอบ“เถาเถาพูดได้ดี เ
ท่านแม่คือนางร้ายที่ถูกพระเอกธงแดงขับไล่ บทพิเศษ 2.1 ชีวิตวุ่น ๆ ในจวนอ๋อง
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนใหญ่ของเรือนหลัก จวนเซี่ยอ๋อง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความอบอุ่น ทว่าเตียงนอนหลังกว้างกลับพังยับเยินไม่เป็นท่า เสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่บนพื้นไม่เป็นระเบียบเอาเสียเลยโจวลี่เหยียนลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเมื่อยล้าไปทั่วสรรพางค์กาย นางขยับตัวได้เล็กน้อยก็ต้องครางแผ่วในลำคอเพราะความเจ็บแปลบที่สะโพกนางรู้ว่าเซี่ยเฉิงข่ายรักและทะนุถนอมนางมากเพียงใด แต่เรื่องบนเตียง บุรุษผู้นี้ไม่เคยรู้จักคำว่าออมมือเลยแม้แต่น้อย ยิ่งเมื่อคืนนางเป็นฝ่ายเริ่มรุกเขาก่อน ผลที่ตามมาคือการถูกเคี่ยวกรำจนเกือบรุ่งสาง“ตื่นแล้วหรือ เมียรัก”น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นที่ข้างหู พร้อมกับอ้อมแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามดึงร่างของนางเข้าไปแนบชิด เซี่ยเฉิงข่ายในสภาพเปลือยท่อนบนนอนยิ้มตาใส แววตาคมกริบบัดนี้ประกายความสุข“ท่านพี่ ท่านแกล้งข้า” โจวลี่เหยียนเอ่ยประท้วงพลางทุบกำปั้นเล็ก ๆ ลงบนแผงอกแกร่งที่มีรอยข่วนจากฝีมือของนางเมื่อคืน“แกล้งเจ้าที่ใดกัน เป็นเรื่องปกติของสามีภรรยามิใช่หรือ อันที่จริงข้ายังรู้สึกว่าไม่พอ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างเจ้าเล่ห์ ก่อ
ท่านแม่คือนางร้ายที่ถูกพระเอกธงแดงขับไล่ บทพิเศษ 1.2 ข้าอยู่ด้านบน
เซี่ยเฉิงข่ายเงยหน้าขึ้นมองภาพสตรีด้านบน ผิวกายของนางยามนี้อาบไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ทรวงอกคู่งามกระเพื่อมไหวตามแรงโยก ชายหนุ่มไม่อาจทนอยู่เฉยได้อีกต่อไป เขายกศีรษะขึ้น งับยอดอกสีหวานของนาง ดูดดึงเสียงดังจ๊วบใหญ่ มือหนาข้างหนึ่งละจากสะโพกขึ้นมาบีบเคล้นเต้าอวบ ส่วนมืออีกข้างยังคงช่วยกดสะโพกของนางให้กระแทกลงมาสัมผัสกับตนลึกซึ้งยิ่งขึ้น“ลี่เหยียน เจ้าช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน พระชายาของข้า ข้าจะบ้าตายเพราะเจ้าแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงสั่น ทุกครั้งที่สะโพกของนางกดกลืนกินตัวตนของเขาเข้าไป ความทรมานก็ยิ่งทวีขึ้นทุกขณะจังหวะรักดุเดือดยิ่งกว่าเดิม โจวลี่เหยียนควบขี่อยู่บนร่างแกร่ง หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจ ดวงตาปรือฉ่ำหวานเชื่อม ความเสียวซ่านแล่นไปทั่วจนปลายเท้าเล็กจิกเกร็งลงบนฟูกนอน ลิ้นของสามีที่คอยดูดดึงยอดอกของนางสร้างความกระสันจนช่องทางตอดรัดแก่นกายแข็งขืนรุนแรง“อ๊า ท่านพี่ ข้าไม่ไหวแล้ว อ๊ะ” โจวลี่เหยียนกรีดร้อง ขยับสะโพกถี่รัวเป็นจังหวะสุดท้าย ความสุขสมเอ่อล้นจนสมองขาวโพลน ช่องทางภายในบีบรัดความเป็นชายรัว ๆ ร่างบางสั่นสะท้านปลดปล่อยน้ำหวานจนเปียกชุ่มแต่บทเพลงรักยังไม่สิ้นสุด เซี่ย
ท่านแม่คือนางร้ายที่ถูกพระเอกธงแดงขับไล่ บทพิเศษ 1.1 ข้าอยู่ด้านบน
“ในเมื่อพระชายากล่าวเช่นนี้ สามีก็ย่อมเชื่อฟัง คืนนี้ข้าจะนอนนิ่ง ๆ ให้เจ้าจัดการตามใจชอบ ดีหรือไม่” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า ลมหายใจเริ่มติดขัดแผงอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็วเพราะตื่นเต้นโจวลี่เหยียนหลุดยิ้ม แววตาคู่สวยสะท้อนภาพใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างไปไม่ไกล หลังจากความตายในชาติก่อนและความทุกข์ทรมานในชาตินี้ ทำให้นางตระหนักว่าเวลาแห่งความสุขล้ำค่าเพียงใด แล้วเหตุใดนางจะต้องอายที่จะมอบความสุขให้แก่เขาเล่าสายคาดเอวถูกปลดออกไปก่อนหน้าแล้ว หญิงสาวจึงปลดเปลื้องอาภรณ์ของสามีออกจนหมด เผยให้เห็นร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและบาดแผลจากการสู้รบ ขับเน้นความดุดันหลายส่วน“ท่านพี่ตื่นเต้นถึงเพียงนี้เลยหรือ” นางเอ่ยหยอกเย้า“เพราะเจ้ากำลังทรมานข้า” เซี่ยเฉิงข่ายครางในลำคอ เมื่อมือภรรยาเริ่มลูบต่ำลงไปตามหน้าท้อง ความร้อนผ่าวจากฝ่ามือของนางสร้างความเสียวซ่านทั่วสรรพางค์กาย ชายหนุ่มพยายามข่มกลั้นความต้องการที่ตื่นตัว สองมือที่จับสะโพกของนางเริ่มกระชับแน่นขึ้นโจวลี่เหยียนยืดกายขึ้นเล็กน้อย ชายเสื้อคลุมสีแดงตัวยาวของนางสะบัดพลิ้วไหวประหนึ่งปีกหงส์โบยบิน หญิงสาวเอื้อมมือไปด้านหลัง ปลดปิ่นร
You May Also Like
แม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน25.9K viewsทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา
หวานใจ76.4K viewsเกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม
แคลร์ออสติน40.0K viewsสามี ข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ28.5K viewsลิขิตรักยุค 80
Goldberry250 viewsระบบคอสตูมสะท้านวังหลัง
Pink Jade*162 viewsเล่ห์ร้าย รักต้องห้าม
กัวซืออวี่114 viewsฉันจะใช้ชีวิตให้เอง เหยาเมิ่งหรง
พู่กันตวัดลาย (จ้าวเสวี่ยฉิง)5 views
