บทนำ 4

“พี่โยวหลัน คืนนี้ท่านหนีไปเถอะ”

          “หา?”

          “ใช่ๆ หนีไปเปิดร้านภัตตาคารเลยๆๆ”

          งืม... ก็ไม่เลวนะ แต่ปัญหาคือฉันไม่มีเงิน จะว่าไปฉันจำได้เลาๆ ว่าตอนเด็กเคยคุยเรื่องเปิดร้านอาหารกับใครบางคนอย่างออกรส จำได้ว่าโม้เลอะเทอะไปหลายเรื่อง อย่างเช่น

          “ข้าจะทำร้านอาหารที่มีแดนเซอร์เต้นๆ เอาแต่ผู้ชายนะ”

        “แดนเซอร์คืออะไร”

        “ก็นักเต้นไง แล้วลูกค้าทุกโต๊ะจะได้เผือกเส้นทอดเป็นออเดิร์ฟเรียกน้ำย่อยฟรี แล้วข้าจะทำชาไข่มุกขาย แล้วก็เสี่ยวหลงเปา”

        “เสี่ยวหลงเปา?”

        “มันจะเป็นขนมกึ่งซาลาเปากึ่งขนมจีบ หน้าตาจะจับจีบปิดสนิทเหมือนซาลาเปา แต่ตัวแป้งจะบางคล้ายขนมจีบ จุดเด่นคือตัวไส้เนื้อนุ่มๆที่มีน้ำแกงที่อยู่ข้างในเจ้าค่ะ”

        “โฮ่ ฟังดูน่าสนใจจริง เจ้าเปิดร้านวันไหน ชวนข้าไปหุ้นด้วยนะ ข้าอยากกินเสี่ยวหลงเปาของเจ้า”

        “อื้อ!!!”

          “เอาล่ะ ถึงบ้านเจ้าแล้ว อย่าหาเรื่องหนีออกไปเก็บของกินในป่าตอนมืดๆ ค่ำๆ อีกล่ะ ถ้าคราวหน้าข้าเจอเจ้ามุดท่อเข้าออกกำแพงเมืองอีก ข้าจะฟาดเจ้า ถ้าจะไปก็ไปตอนประตูเมืองเปิด แล้วก็พาผู้ใหญ่ไปด้วย ในป่ามีแต่สัตว์ร้ายทั้งนั้น”

        “ข้าไม่กลัวอ่ะ”

        “ยังจะเถียงอีก”

        “ข้าไม่ได้เถียงนะ ก็ถ้าข้าไปตอนกลางวัน ข้าจะโดนฮูหยินตีนี่นา แล้วของที่ข้าไปเก็บมาก็มีแต่ของดีทั้งนั้น หมักกับเนื้อก็จะอร่อยขึ้น หรือจะต้มใส่น้ำแกงก็อร่อยเหาะ ข้ากำลังเก็บเงิน สะสมวัตถุดิบดีๆ แล้วก็เครื่องครัวด้วยล่ะ”

          ฉันในวัยสิบขวบนำเสนอของในย่ามอย่างจริงจัง ร่ายละเอียดวิธีการทำอาหารแปลกใหม่แบบน้ำไหลไฟดับให้นายทหารเฝ้าประตูเมืองคนนั้นฟัง เขาเองก็ตั้งใจฟัง ท้องร้องดังโครกก

        “เจ้าทำข้าหิว”

        “งั้นข้าจะทำเสี่ยวหลงเปาให้ท่านชิมดีมั้ย”

        “จริงรึ อย่าลืมสัญญาล่ะ”

          “อื้ม! รอแปบนะ”

          ฉันรีบปีนกลับเข้าไปในจวนสกุลจ้าว ตอนนั้นฉันไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในครัว เพราะหน้าที่ของเด็กอย่างฉันคือปัดกวาดเช็ดถูและตักน้ำ คืนนั้นฉันแอบเข้าไปใช้ครัว มุมานะใช้สกิลเชฟทำเสี่ยวหลงเปาแสนอร่อยออกมาได้สำเร็จ แต่ก็ถูกจับได้เสียก่อน

          ฮูหยินสั่งตีฉันจนนิ่มไปทั้งตัว แต่เสี่ยวหลงเปาในหม้อนึ่งที่ฉันทำก็ทำให้พวกเขาค้นพบความสามารถที่ฉันแอบซ่อนไว้ด้วย นับตั้งแต่นั้นมาฉันจึงได้เป็นแม่ครัวของจวนสกุลจ้าว กิตติศัพท์เป็นที่เลื่องลือไปทั่วว่าจวนสกุลจ้าวมีอาหารเลิศรส มีหลายสกุลสนใจอยากได้ฉันไป แต่ฮูหยินเอกต้องการจะเก็บฉันไว้จึงบอกปัดคำขอทิ้งทั้งหมดและวางแผนให้ฉันแต่งงานกับบ่าวในบ้าน จะได้เป็นคนครัวของสกุลจ้าวตลอดไป

          ไม่รู้ทำไมนางถึงรีบร้อนปล่อยฉันไปสกุลเฉิน

          ฉันนวดแป้งทำเส้นบะหมี่อย่างเหม่อลอย หากฝีมือทำครัวของฉันเป็นที่พอใจ ฉันก็คงจะได้ทำงานในครัวตระกูลเฉินเงียบๆ อย่างสงบไปจนกว่าจะแก่ตาย ตอนนี้ฉันต้องการเพียงเท่านั้น ไม่ตายเพราะอ๋องเกาจิ้งก่อนก็พอ

          แต่แล้วเสียงฆ้องและเสียงประทัดที่แว่วมาอีกระลอกก็ปลุกฉันหลุดจากภวังค์เหม่อ ก่อนจะรับรู้ได้ว่ามีคนยืนอยู่ด้านหลังไม่ไกลจากฉัน ฉันหันหน้าไปก็พบกับชายฉกรรจ์ เค้าโครงใบหน้าดูแข็งกร้าวและดุร้าย ตัวสูงใหญ่จนทำครัวแห่งนี้เล็กลงไปถนัดตา

          “นึกแล้วว่าพวกเขาต้องหลอกข้า”

          “เอ๊ะ?”

          น้ำเสียงทุ้มต่ำฟังแล้วเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน เขาสวมชุดลำลองเยี่ยงนายทหาร ยืนตระหง่านอย่างสง่างามอยู่ตรงหน้า ใบหน้าซึ่งหล่อเหลามองมาที่ฉัน ประกายในดวงตาทอแสงเจิดจ้าเมื่อเห็นซาลาเปาที่เพิ่งนึ่งเสร็จใหม่ๆ เขาหยิบมันใส่ปากกินทั้งลูก เคี้ยวและครางเบาๆ ด้วยความพึงพอใจ ส่วนฉันนั้นได้แต่นิ่งอึ้ง ปากไม่พองเหรอคะ

          “ข้ามอบสิ่งนี้ให้เจ้า” เขาสวมเครื่องประดับให้ เป็นปิ่นปักผมทำจากทอง หินโมรา ทับทิมและปะการังแดง ขับเน้นใบหน้างดงามของฉันให้ยิ่งงามน่ามองมากขึ้น ฉันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ยังไม่ทันตั้งสติเอ่ยถาม เขาก็กล่าวอวยพรเสียก่อน

          “จากนี้ไปชีวิตเจ้าจะมีแต่ความสุขสมหวัง”

          “...”

          “ตอบรับคำอวยพรสิ”

          “ข..ขอบคุณสำหรับคำอวยพร ขอให้ท่านสุขสมหวังเช่นกันเจ้าค่ะ” …ว่าแต่ นี่มันเรื่องอะไรคะ งง

          “ขอบคุณ”

          เขาเอ่ยแค่นั้นก่อนจะโน้มตัวลงมาจุมพิตริมฝีปากฉัน ประทับเนิ่นนานแล้วหอมแก้มฉันเบาๆ ก่อนจะจากไป สาวใช้กับคนงานทุกคนต่างอ้าปากค้าง มีหลายคนเคยเห็นคนผู้นี้มาก่อนก็ล้วนทำหน้าเหมือนเห็นภูตผี

          “น...นั่นท่านอ๋องเกาจิ้ง”

          ฉันรู้ แต่อึ้งอยู่ ฉันดูซีรีย์เรื่องนี้มาแล้ว อีเว้นท์นี้โผล่มาได้วะ แล้วท่านอ๋องมาจูบฉันได้ไง ช่วงพิธีหมั้นหมายบ่าวสาวยังไม่ได้รับอนุญาตให้พบกัน เขาต้องลอบเข้าเรือนคุณหนูเพื่อตามจีบนางเอกไม่ใช่เหรอ แล้วแวะมาที่ครัวทำไม

          “พ..พี่โยวหลัน เสร็จสิ้นขั้นตอนแล้ว”

          “?? อะไรหรือ ขั้นตอนอะไร”     

          “ข...ข้าจำขั้นตอนได้ พอฝ่ายชายส่งสินสอดถึงบ้านเจ้าสาว ญาติเป็นผู้หญิงของฝ่ายชายจะเปิดหีบสินสอด และเลือกเครื่องประดับมาสวมใส่ให้ว่าที่เจ้าสาว พร้อมกับอวยพรด้วยคำพูดที่เป็นมงคลแก่กัน  ขั้นตอนนี้เป็นอันเสร็จสิ้นลง”

          ทุกคนต่างมองหน้ากัน ปิ่นล้ำค่าที่เสียบตรงมวยผมของฉันส่องประกายสวยงาม ส่วนฉันเอามือกุมหัว นี่ฉันหลบซ่อนตัวขนาดนี้แล้ว แต่พล็อตก็ยังดึงฉันให้ไปเข้ารูทตายห่าคาดาบท่านอ๋องอยู่ดีรึไงฟะเนี่ยยยย