บทนำ 3

“ยิ่งตี้ที่ท่านจ้าวเต๋อคัดเลือกไว้ มีมากถึงห้าสิบคนเชียวล่ะ พี่โยวหลันไม่อยากตามคุณหนูไปอยู่ที่จวนท่านอ๋องเหรอ”

          “ม่ายล่ะ ไม่ดีกว่า”

          ยิ่งตี้ คือการแสดงความมีอันจะกินของบ้านเจ้าสาว โดยกำหนดให้สาวใช้และแรงงานเด็กจำนวนหนึ่งติดตามเจ้าสาวไปยังบ้านเจ้าบ่าวด้วย ชีวิตของยิ่งตี้ถือเป็นสิทธิ์ขาดของเจ้าบ่าว อาจจะกลายเป็นเครื่องบำเรอกาม หรือจะขายทิ้ง หรือใช้งานอย่างไรก็ได้ จะเฆี่ยนตีหรือฆ่าก็ไม่มีความผิด รวมทั้งยิ่งตี้ไม่มีสิทธิ์ไถ่ถอนตัวเองออกจากการเป็นทาสไปชั่วชีวิต เรื่องนี้ทางฮูหยินเอกกำหนดให้ฉันต้องเป็นยิ่งตี้ของสกุลเฉินตั้งแต่หลายเดือนก่อนแล้ว

          “หลานสาวของฮูหยินเอกก็จะแต่งงานเช่นกัน  เกณฑ์คนไปเป็นยิ่งตี้สกุลเฉินด้วย คิดดูแล้วจวนอ๋องกวนจิ้งดีกว่าเป็นไหนๆ”

          “บ้านสกุลเฉินที่ข้าต้องไปอยู่ก็ไม่เลวนะ ได้ยินว่าพวกเขาเองก็ชอบฝีมือทำกับข้าวของข้าเพราะงั้นไม่ลำบากแน่นอน”

          “แต่ข้ากลับรู้สึกว่าพี่โยวหลันควรจะได้ไปอยู่ที่จวนท่านอ๋องมากกว่า”

          “อ่า ฮะๆ”

          ดูเหมือนว่าอะไรบางอย่างพยายามดึงให้ฉันกลับเข้ารูทตัวร้ายในจวนอ๋องกวนจิ้งให้จงได้ แต่ฉันไม่ยอมถูกเชือดคอหอยตายหรอกเฟ้ย

          ฮูหยินเอกสั่งให้โยวหลันไปเป็นยิ่งตี้ของสกุลเฉินก็จริง แต่ตามท้องเรื่องแล้วโยวหลันจะต้องดิ้นรนวางแผน ใช้มารยาทุกวิถีทางจนสามารถแทรกเข้าไปเป็นยิ่งตี้ของคุณหนูจ้าวจื่อจนได้

          แต่ตอนนี้ฉันพอใจไปอยู่สกุลเฉินมากกว่า เลยไม่ได้ไปอ้อนวอนขอร้องนาง ฮูหยินกลับมองว่าฉันประชดกวนประสาทนางซะงั้นไป ก็เลยยิ่งเกลียดฉันหนักขึ้นไปอีก เอ้า เป็นงง

          “พี่โยวหลัน เมื่อกี้ข้าแอบไปดูของหมั้นที่ท่านอ๋องส่งมาด้วยล่ะ งดงามและล้ำค่ายิ่งนัก กองสูงเต็มหีบเลย แม่สื่อกับอาสะใภ้ของท่านอ๋องเปิดหีบสินสอดตรวจนับกันต่อหน้าพ่อเจ้าสาว ข้าเพิ่งจะเคยเห็นทองเต็มหีบครั้งแรกเลยล่ะ”

          “เสียงประทัดดังมาถึงในครัวเลยนะเนี่ย” ฉันเงยหน้า “ตอนนี้คงจะกำลังเลือกเครื่องประดับมาสวมให้ว่าที่เจ้าสาวตามธรรมเนียมแล้วล่ะ”

          ฉันเปิดหม้อนึ่งขนมเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย ซาลาเปามงคลที่ฉันทำอวบอิ่มน่ากิน ไส้ถั่วกวนก็หวานกำลังดี ส่งกลิ่นหอมลอยออกจากครัว พวกสาวใช้และคนงานเด็กๆ ก็เลยพากันน้ำลายสอ พากันมาอออยู่ที่ประตูครัว ฉันหัวเราะแล้วคีบซาลาเปาวางใส่จานแล้วส่งให้ เอาไปแบ่งกันกิน

          “พี่โยวหลันทำอะไรก็อร่อยไปหมดทุกอย่างเลย อร่อยๆๆ”

          “แน่นอน ไม่อร่อยไม่คิดเงิน รอให้คลายร้อนสักนิดก่อนสิ ปากพองหมดแล้วนั่น”

          “เฮ้อ ไม่ยุติธรรมเลย พี่โยวหลันเองก็เป็นลูกของท่านจ้าวเต๋อเหมือนกันนะ”

          “ท่านแม่ของพี่โยวหลันเป็นเพียงอนุ ถึงแม้ว่าจะได้รับความโปรดปรานจนได้เลื่อนขึ้นเป็นฮูหยินรอง แต่ก็ลบความจริงไม่ได้ว่าแม่ของพี่โยวหลันเคยเป็นนางโลมมาก่อน นายท่านก็เลยไม่สนใจ ฮูหยินเอกก็ข่มเหง ไม่ยุติธรรม พวกเราไปช่วยกันขอร้องให้พี่โยวหลันได้ไปอยู่จวนอ๋องกวนจิ้งกันเถอะ”

          ก็บอกว่าไม่ไปไงว้อยย...

          “พอแล้วๆ ช่างเถอะๆ ข้าไม่เป็นอะไร ข้าไปอยู่ที่จวนสกุลเฉินได้ไม่มีปัญหา”

          “พี่โยวหลันทั้งน่ารักทั้งเก่งขนาดนี้ ก็ควรจะได้อยู่กับคนดีๆ ไม่ใช่ถูกส่งไปเป็นยิ่งตี้ของบ้านขุนนางแก่งั่กนั่น”

          “คนดีๆ ?? เจ้าหมายถึงท่านอ๋องกวนจิ้งน่ะเหรอ”

          “อื้ม!!” สาวใช้ตัวน้อยยืนยันหนักแน่น แต่ฉันไม่เห็นด้วย อ๋องกวนจิ้งในซีรีย์เป็นพระเอกไทป์รักเธอคนเดียวแต่โหดกับคนทั้งโลก แถมตัวร้ายก่อนตายก็ท่านอ๋องโดนเฆี่ยนยับ ตัดนิ้วตัดลิ้น สุดท้ายก็เชือดคอ โห้ยยยย คนดี