13

“ท่านพี่…”

“ตื่นแล้วหรือน้องพี่” สายตาที่มองภรรยายังคงเต็มไปด้วยแววรักเปี่ยมล้นเหมือนวันแรกที่ได้รู้จักไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าค่ะ ท่านพี่มาทำอันใดในหอนอนของข้าหรือเจ้าคะ” เป่ยลี่เอ่ยถามด้วยความแปลกใจว่าเหตุอันใดตอนนี้เขาถึงมิอยู่กับคุณหนูลู่ฟางเหนียนเล่า ไยถึงกล้าปล่อยให้นางอยู่ตามลำพังเช่นนี้ได้

“ห้องของเจ้าผู้เดียวเสียเมื่อไหร่ นี่เป็นห้องนอนของเจ้าและข้าต่างหากเล่าเป่ยลี่ เจ้าจำไม่ได้หรือเรามักจะนอนกอดแล้วหลับไปพร้อม ๆ กันบนเตียงนอนเตียงนี้ทุกคืน” ท่านแม่ทัพใหญ่ซือหยางลูบเส้นผมยาวสลวยสีดำขลับของภรรยาอย่างเอาใจคล้ายกับต้องการไถ่โทษที่เขาทำให้นางต้องเจ็บช้ำน้ำใจ

“เป็นเช่นที่ท่านพี่พูดจริงหรือเจ้าคะ ข้านึกว่าท่านพี่ออกไปทำการศึกนานนับสามเดือนจะหลงลืมเตียงที่เคยใช้ร่วมนอนกับภรรยาผู้นี้สิ้นแล้วเสียอีก” เป่ยลี่พูดโดยเบนหน้าไปทางอื่นหาได้ใจแข็งพอกล้าสบสายตากับบุรุษไม่ เพราะกลัวว่าตนจะเผลอหลั่งน้ำตาให้คนที่มิได้เห็นคุณค่าในคำสัญญามองว่านางอ่อนแอ

ยิ่งมองใบหน้าคมคายของเขาทีไร ความเจ็บปวดรวดร้าวก็แล่นปลาบเข้าสู้กระแสเลือดบีบรัดหัวใจนางจนหนักหน่วง ชอกช้ำเหลือเกิน ยากจะอัดอั้นไว้ไหว เมื่อก่อนมันเคยมอบให้นางแต่เพียงผู้เดียว ทว่าบัดนี้กำลังมีสตรีอีกคนได้รับรอยยิ้มเช่นเดียวกับนางด้วย…

นางหาได้อยากเป็นคนเห็นแก่ตัวไม่! แต่จะให้นางทำใจยอมรับอย่างไรกันเล่าในเมื่อเขาเป็นผู้ลั่นสัจจะวาจาแก่นางด้วยตนเองว่าจะยกย่องนางแต่เพียงผู้เดียว…นางมิใช่สตรีที่จะยอมใช้บุรุษร่วมกับสตรีใด

“ข้าจะลืมเตียงที่เคยใช้หลับนอนกับสตรีที่ข้ารักได้อย่างไรกันเล่า” เขารู้ว่าทุกถ้อยคำ ทุกประโยคที่ถูกกล่าวออกมาจากริมฝีปากของภรรยา แม้ไม่ได้แสดงออกชัดเจนแต่ก็เต็มไปด้วยความประชดประชันน้อยเนื้อต่ำใจตามประสาสตรีทั่วไปที่มิได้ใจกว้างยอมใช้สามีร่วมกับผู้อื่น

เขาคงคิดน้อยเกินไปใช่หรือไม่…

“หรือเจ้าคะ” จะให้นางเชื่อได้อย่างไรกันเล่า แม้แต่สัจจะวาจาที่เคยให้ไว้ต่อหน้าท่านพ่อและท่านแม่ของนางเขาก็ยังทำไม่ได้ แล้วจะนับประสาอะไรกับลมปากที่พ่นออกมาเพื่อเอาใจนางเท่านั้นล่ะ

“เจ้ากำลังกินน้ำส้มข้าหรือ” แม่ทัพใหญ่ซือหยางอมยิ้มเล็กน้อยแล้วดึงเรือนร่างของภรรยาเข้ามาโอบกอดเอาไว้จากทางด้านหลัง รัดเหนี่ยวด้วยอ้อมแขนแกร่งคล้ายกับกลัวนางจะหนีไปจากเขา

“ข้าจะกินน้ำส้มท่านพี่ด้วยเหตุอันใดกันเจ้าคะ หรือท่านพี่อาจคิดว่าข้ากำลังไม่พอใจที่ท่านพี่มีภรรยารอง หากเป็นเรื่องนั้นจริงท่านพี่คลายกังวลได้เลยนะเจ้าคะ เพราะข้าหาใช่สตรีใจแคบไม่ ข้าเข้าใจสัจธรรมของมนุษย์ดีว่ากาลเวลาหมุนเปลี่ยน ใจคนก็ยอมเปลี่ยนเป็นธรรมดา วันนี้อาจรักข้า แต่วันหน้าอาจสิ้นรักแล้วก็ได้” นางเว้นช่วงหายใจครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ “และที่สำคัญบุรุษมีภรรยามากก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอันใดนี่เจ้าคะ นับเป็นเรื่องดีเสียอีกที่จะได้ผูกอำนาจ เกื้อหนุนระหว่างสองตระกูลได้ใช้ประโยชน์ร่วมกัน”

“เป่ยลี่ มันไม่ใช่อย่างที่น้องคิด”

“ท่านพี่ไม่จำเป็นต้องอธิบายข้าให้มากความหรอกเจ้าค่ะ ฮึก…” แววตาของนางเริ่มแดงก่ำ “ขอข้าอยู่คนเดียวได้หรือไม่เจ้าคะ ข้ามิอยากเป็นสตรีน่ารำคาญในสายตาท่านพี่จนท่านพี่สิ้นรักข้า ฮื่อ เพียงลำพังที่ท่านพี่มีภรรยาอีกคน ข้าก็กลัว กลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ กลัวว่าท่านพี่จะโปรดปรานนางกว่าข้า”

“เป่ยลี่ ข้าไม่เคยคิดจะให้ผู้ใดมาแทนที่เจ้า เจ้ายังคงเป็นสตรีที่ข้ารักเพียงหนึ่งเดียวเช่นเดิม เจ้าจะเชื่อใจข้าอีกสักครั้งได้หรือไม่” ยามนี้บุรุษยอมขัดต่อคำร้องขอของนางเพราะเขาเองก็กลัว กลัวเหลือเกินว่าหากเขาก้าวขาออกไปจากเรือนแล้วกลับเข้ามาอีกครั้ง เขาจะพบเพียงความว่างเปล่า พบเพียงความทรงจำอันแสนเลือนลางจาง ๆ แต่ไร้ซึ่งร่างของสตรีที่เขารัก

เขาคิดสภาพตนเองตอนไม่มีเป่ยลี่ไม่ออกจริง ๆ

“ฮึก… ข้าไม่อยากเป็นคนงี่เง่าแบบนี้เลยค่ะเจ้าค่ะ ข้ารู้ว่าอย่างไรเหตุการณ์ในวันนี้ไม่ช้าก็เร็วอาจต้องเกิดขึ้นเป็นแน่…ท่านพี่เป็นถึงขุนน้ำขุนนางใหญ่ของแคว้นเหม่ยกวางย่อมหลีกเลี่ยงการมีภรรยาเพิ่มได้ยากนัก ทีแรกข้าเตรียมใจรับเรื่องเช่นนี้มาพอสมควรแล้วเช่นกันเจ้าค่ะ แต่พอเอาเข้าจริงข้ากลับทำใจยอมรับมันไม่ได้ หากเพียงข้าคิดว่าวันหนึ่งท่านพี่จะทำกับสตรีนางอื่นเช่นเดียวกับที่ทำกับข้า หัวใจข้ามันเจ็บปวดเหลือเกินเจ้าค่ะ” นางระบายความทุกข์ทรมานใจให้แก่เขาได้รับฟังจนหมดสิ้น

“เป่ยลี่ เจ้าฟังข้า เจ้าเป็นสตรีที่ข้ารักต่อให้เจ้าจะงี่เง่าหรือเป็นเช่นใดข้าก็จะรักเจ้าดังเดิม…เจ้ารู้หรือไม่ข้าเองก็เจ็บปวดไม่น้อยที่ข้าต้องผิดสัญญาต่อเจ้าและท่านพ่อท่านแม่ของเจ้า แต่ข้าไร้ซึ่งหนทางเลือก ทุกอย่างบีบบังคับให้ข้าต้องจำใจรับนางเข้ามาเป็นภรรยา เพราะบุญคุณของคนสกุลลู่ที่เคยช่วยชีวิตท่านพ่อข้าเอาไว้จากการปล้นฆ่าเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน หากไม่ได้พวกเขาป่านนี้ตระกูลเฉินของเราคงมิยิ่งใหญ่หรือสิ้นชื่อไปเสียแล้วก็ได้ ข้าหาได้อยากทำผิดต่อเจ้าเลยเป่ยลี่…ทว่าเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไรเล่า ก่อนท่านพ่อจะสิ้นท่านพ่อสั่งเสียเอาไว้ว่าหากท่านเสนาบดีกรมโยธามีเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจอันใดไหว้วานให้เราช่วย เราจงอย่าปฏิเสธเพราะท่านพ่อติดหนี้ชีวิตพวกเขา…” ท่านแม่ทัพใหญ่ซือหยางกระชับกอดภรรยาแน่นขึ้นกว่าเดิม

“ฮึก…”

“ข้ามิได้มีใจรักใคร่หรือเสน่หาฟางเหนียนเลยสักนิดแต่ข้าเพียงต้องจำใจแต่งนางเข้าจวนตระกูลเฉินในฐานะภรรยารอง ซึ่งข้าอยากอธิบายให้เจ้าเข้าใจว่านางจะเป็นเพียงภรรยาในนามเพื่อรักษาชื่อเสียง รักษาเกียรติและช่วยเหลือสกุลลู่เท่านั้น…หากผู้คนลืมข่าวอื้อฉาวของนางไปเมื่อใด ข้าก็จะรีบขอหย่าขาดจากนางทันที” เขาไม่รู้ว่าควรทำเช่นใดที่จะสามารถเยียวยาความรู้สึกของเป่ยลี่ที่สูญเสียไปให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้

“จริงหรือเจ้าคะ”

“ข้าจะโกหกเจ้าด้วยเหตุอันใดกันเล่า ขอเพียงเจ้าเชื่อใจข้าอีกสักครั้ง ให้โอกาสข้าพิสูจน์ให้เจ้าเห็นได้หรือไม่”

“เจ้าค่ะ” ในที่สุดทั้งสองคนก็สามารถปรับความเข้าใจกันได้เสียที “อ๊ะ ท่านพี่ทำอันใดกันหรือเจ้าคะ” นางสะดุ้งตัวโยนด้วยความตกใจ เมื่อจู่ ๆ ฝ่ามือร้ายของบุรุษก็เลื่อนจากโอบเอวขึ้นมากอบกุมความนุ่มนิ่มทั้งสองข้างของนางแล้วบีบคลึงมันเบา ๆ

“ข้าคิดถึงกลิ่นกายของเจ้าเหลือเกิน อ่า” แม่ทัพใหญ่โน้มตัวลงไปกระซิบกระซาบข้าง ๆ ใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะดันตัวนางให้นอนราบลงบนเตียงนอนนุ่มโดยอยู่ใต้อาณัติของเขา

ลมหายใจอุ่น ๆ กำลังพ่นรินรดพวงแก้มชมพูระเรื่อของสตรีก่อนริมฝีปากอวบอิ่มนั้นจะถูกฉกชิงยื้อแย่งลมปราณโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้ใบหน้างดงามตอนนี้ร้อนผ่าวแทบปริแตกเหมือนสุมอยู่ในกองเพลิง

ในขณะที่ริมฝีปากกำลังบรรจงจูบอย่างหิวกระหาย นิ้วเรียวยาวของบุรุษก็ค่อย ๆ แกะผ้าผูกเอวบนอาภรณ์สีชมพูซึ่งอยู่กลางกายสตรีออกอย่างทะนุถนอมจนมองเห็นความงาม ส่วนโค้งส่วนนูนจากคนใต้ร่างที่เขาพึงพอใจและมักขอกินซ้ำทุกครั้งจนนางหมดเรี่ยวหมดแรงนอนหลับคาอกไปเสียเอง