12

“พะย่ะค่ะ”

“ที่ข้าเรียกเจ้าเข้ามาพบล่วงหน้าก่อนจะเข้าเฝ้าในท้องพระโรงเพื่อรายงานข่าวการคว้าชัยชนะกลับเเคว้นเหม่ยกวางและพระราชทานรางวัลตอบแทนตามขนบธรรมเนียมนั่นก็เพราะข้าต้องการให้เจ้าแต่งลู่ฟางเหนียนเข้าจวน” ฮ่องเต้ตรัสถึงพระประสงค์ของพระองค์ที่เรียกท่านแม่ทัพมาในวันนี้

“หาใช่ว่ากระหม่อมเย่อหยิ่ง จองหอง และต้องการท้าทายอำนาจพระองค์ไม่ แต่กระหม่อมสัญญากับภรรยาของกระหม่อมเอาไว้แล้วว่าตำแหน่งภรรยาเอกจะต้องเป็นนางแต่เพียงผู้เดียวพะย่ะค่ะ”

ผู้ใดจะไม่รู้ขนบธรรมเนียมแคว้นเหม่ยกวางกันเล่า…สตรีที่ฮ่องเต้ทรงพระราชทานรางวัลเป็นภรรยาพระราชทานย่อมถือเป็นสตรีสูงศักดิ์ที่ถูกยกยอไว้ในตำแหน่งภรรยาเอกแม้บุรุษจะมีภรรยาอยู่แล้วหรือไม่ก็ตาม

“เจ้าหาต้องกังวลเรื่องนั้นไม่ เพราะข้าหวังเพียงให้ลู่ฟางเหนียนออกเรือนไปกับเจ้าเพื่อรักษาชื่อเสียงของนางเท่านั้น และก็ถือเสียว่าตำแหน่งภรรยารองนับเป็นการให้เกียรติพระสนมและท่านเสนาบดีกรมโยธา ไม่ได้หมายจะยื้อแย่งตำแหน่งภรรยาเอกของสตรีที่เจ้ารักไม่ซือหยาง” ฮ่องเต้ตรัสพระบรมราชาธิบายให้แม่ทัพใหญ่ซือหยางเข้าใจถึงพระประสงค์อันแท้จริงจากพระองค์

“แต่กระหม่อม…”

“เจ้าเป็นถึงแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเหม่ยกวาง การที่เจ้ามีภรรยาเอก ภรรยารองหรือนางเล็กนางน้อยย่อมเป็นเรื่องดีเพราะเป็นการเกื้อหนุน ค้ำชูกันของทั้งสองตระกูล บ้างก็สามารถใช้ประโยชน์หรือกุมอำนาจไว้ในมือได้” ฮ่องเฮาเสริม

“กระหม่อม เอ่อ…กระหม่อม” แม่ทัพใหญ่ซือหยางยามจับมีดจับดาบฟาดฟันลงบนบ่า คอ ลำตัว หรือแขนขาของข้าศึกล้วนเต็มไปด้วยความมั่นใจแน่วแน่มิเคยเกรงกลัว แต่บัดนี้กลับจนตรอก พยายามสรรหาถ้อยคำเรียบเรียงในหัวเพื่อเอ่ยปฏิเสธสิ่งของพระราชทานสิ่งนี้

“ถือว่าข้าขอเถิดนะท่านแม่ทัพ เช่นใดข้ากับบิดาเจ้าก็เป็นสหาย เป็นพี่น้องร่วมสาบานที่ฝ่าฟันอุปสรรคผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันมากมาย และที่สำคัญข้าเคยเสี่ยงตายเข้าไปช่วยชีวิตพ่อของเจ้าเอาไว้จากการโดนปล้นฆ่าเมื่อตอนเจ้าอายุได้สักเก้าขวบกระมัง ตอนนั้นข้าเองก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย ต้องนอนรักษาร่างกายมิสามารถเข้าเฝ้าฮ่องเต้ได้ร่วมเดือน ๆ หากมิเหนือบ่ากว่าแรง ข้าหาได้อยากหยิบยกเรื่องนี้มาเป็นบุญคุณเพื่อบีบบังคับให้เจ้ารับบุตรสาวของข้าแต่งไปเป็นสะใภ้ตระกูลเฉินไม่ เจ้าอาจนึกหัวเราะเยาะสมเพชข้า ทว่าหัวใจของความเป็นพ่อคงทนไม่ได้หากให้ผู้อื่นมาครหาติฉินนินทาบุตรสาวว่านางแปดเปื้อนมลทินทั้ง ๆ ที่ความจริงนางไม่ได้ทำอันใดผิดเลย…เจ้าจะตอบแทนบุญคุณของผู้มีพระคุณแก่พ่อเจ้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ได้หรือซือหยาง”

ถึงขั้นที่เสนาบดีกรมโยธาสกุลลู่จนตรอก มิมีทางเลือกจนต้องใช้วิธีน่าสมเพชหยิบยกบุญคุณขึ้นมากล่าวอ้างเพื่อบีบบังคับบุรุษให้จำใจรับปากเพราะแม้ฮ่องเฮา ฮ่องเต้ และพระสนมจะกล่าวเช่นใดก็มิอาจทำให้ความคิดของแม่ทัพใหญ่ซือหยางเปลี่ยนแปลงได้เลยไม่ ซ้ำในแววตาเขายังคงหนักแน่นว่าจะมิมีวันยินดียอมรับบุตรสาวของตนเป็นอันขาด…

ก่อนที่ท่านพ่อของแม่ทัพใหญ่ซือหยางจะหมดลมหายใจเหลือเพียงวาระสุดท้าย ท่านได้สั่งเสียบุตรและภรรยาทุกคน รวมถึงกำชับเขาเรื่องการตอบแทนบุญคุณสกุลลู่ที่เคยช่วยชีวิตท่านเอาไว้

“ซือหยางวันข้างหน้าหากเจ้าได้ดิบได้ดีแล้วท่านเสนาบดีกรมโยธาสหายของพ่อมีเรื่องเดือดร้อนไหว้วานให้เจ้าช่วยเหลือ ขอเจ้าจงอย่าปฏิเสธเพราะครอบครัวเราเป็นหนี้ชีวิตคนสกุลลู่ หากวันนั้นท่านเสนาบดีไม่เสี่ยงตายมาช่วยข้า ข้าก็คงโดนฆ่าไปแล้ว เจ้า น้องเจ้า และแม่เจ้าอาจลำบากมิน้อย”

จริงแท้อย่างที่ท่านพ่อพูดทุกประการ หากวันนั้นท่านเสนาบดีกรมโยธาไม่เสี่ยงตายมาช่วยชีวิตเอาไว้ ท่านพ่อก็คงจะโดนฆ่าแล้วครอบครัวของเขาอาจต้องประสบพบเจอกับความลำบากตรากตรำมิใช่น้อย เพราะตอนนั้นท่านแม่ทัพเองยังเล็กนักอายุเพียงแปดเก้าขวบ ลำพังมารดาเป็นเพียงสตรีมิสามารถทำงานหาเลี้ยงคนทั้งจวนตระกูลเฉินได้…

หากสิ้นแต่ท่านพ่อไปก็คงไม่รู้ว่าจะเกิดอันใดขึ้นบ้าง…พวกเราเป็นหนี้ชีวิตคนสกุลลู่

บัดนี้พวกเขามีเรื่องเดือดร้อนใจ ไหว้วานขอความเมตตา บุญคุณอันใหญ่หลวง “หนี้ชีวิต” ที่เราติดไว้กับสกุลลู่ จะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือตอบแทนน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ด้วยการรับลู่ฟางเหนียนแต่งเข้ามาเป็นภรรยามิได้หรือ

ความคิดสองความคิดใหญ่ในหัวของท่านแม่ทัพกำลังตีกันมั่วไปหมด แล้วเป่ยลี่เล่า? เขาเคยลั่นวาจาสัญญากับนางว่าจะยกย่องและเชิดชูนางให้เป็นสตรีหนึ่งเดียวในหัวใจ…แต่หากเขาทดแทนบุญคุณสกุลลู่ นางก็คงเจ็บช้ำน้ำใจมิใช่น้อย

“พะย่ะค่ะ กระหม่อมยินดีรับลู่ฟางเหนียนเป็นภรรยาพะย่ะค่ะ” แม่ทัพใหญ่เชื่อว่าสตรีที่เขารักนางเป็นคนใจกว้างมากพอที่จะยินดีรับฟังเหตุผลของเขาในการแต่งสตรีอีกคนหนึ่งเข้ามา

“ข้าขอบใจเจ้ามาก” เสนาบดีกรมโยธารู้สึกโล่งใจเหมือนได้ยกภูเขาใหญ่ที่มันขวางกั้นจนหายใจหายคอมิใคร่สะดวกออกจากอกเสียที

“ขอรับท่านลุง”

…

วันต่อมาแม่ทัพใหญ่ซือหยางก็เข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อกราบทูลข่าวการคว้าชัยชนะกลับแคว้นเหม่ยกวางตามปกติ พร้อมทั้งรับรางวัลตอบแทนเป็นทรัพย์สินเงินทองหลายหีบ โฉนดที่ดิน และภรรยาพระราชทานบุตรสาวเสนาบดีกรมโยธา แล้วจัดพิธีแต่งงาน ยกน้ำชา บูชาฟ้าดินจนเสร็จสิ้นก่อนจะเดินทางกลับจวนตระกูลเฉิน

บรรยากาศภายในรถม้าค่อนข้างอึมครึม ต่างฝ่ายต่างนั่งเงียบทอดสายตามองออกไปด้านนอกหน้าต่าง มิมิผู้ใดกล้าเริ่มบทสนทนาเพราะคงรู้สึกแปลกไม่น้อยที่จู่ ๆ ก็ดันถูกคลุมถุงชนกันเช่นนี้

“ข้าต้องขอโทษด้วยนะเจ้าคะ ที่ข้าเป็นต้นเหตุทำให้ท่านพี่ต้องลำบากใจและจำใจแต่งข้าเข้าจวนตระกูลเฉิน” และแล้วก็เป็นลู่ฟางเหนียนที่ไม่สามารถทนอยู่กับบรรยากาศอันแสนอึดอัดนี้ได้ จนต้องเป็นฝ่ายพูดเปิดหัวข้อสนทนาเพื่อลบล้างความอึมครึม

“คุณหนูอย่าคิดมากเลยขอรับ”

“ท่านพี่พูดกับข้าเสียห่างเหินเลยนะเจ้าคะ” นางหัวเราะกลบเกลื่อน แต่แลดูเหมือนว่ามิได้ทำให้บรรยากาศในรถม้ากลับมาเป็นปกติไม่

“ข้าอยากจะพูดกับคุณหนูให้เข้าใจแจ่มแจ้งได้หรือไม่ขอรับ” ท่านแม่ทัพต้องการที่จะสร้างข้อตกลงก่อนจะพานางเข้าจวนตระกูลเฉิน

“เจ้าค่ะ”

“หากอยู่กันตามลำพัง ข้าจะเรียกเจ้าว่าฟางเหนียน หรือ คุณหนู แต่หากอยู่ต่อหน้าผู้อื่นข้าก็จะให้เกียรติเจ้าในฐานะภรรยาด้วยคำว่าฮูหยินรองดีหรือไม่”

ลู่ฟางเหนียนนิ่งไปครู่หนึ่ง ท่านแม่ท้พไม่เพียงแต่ให้เกียรตินาง แต่ต้องการรักษาระยะห่างระหว่างนางกับเขาเพื่อมิได้ผู้ใดล้ำเส้นกันต่างหากเล่า

“เจ้าค่ะ”

“ข้าจะให้สาวรับใช้เข้าไปทำความสะอาดเรือนเล็กซึ่งอยู่ถัดไปจากเรือนของข้าและภรรยา หากเจ้าต้องการปรับเปลี่ยนหรือแต่งเติมสิ่งใดเจ้าก็แจ้งพวกนางได้เลย”

นั่นเท่ากับว่า เขามิได้คิดจะหลับนอนกับนางในฐานะสามีภรรยาใช่หรือไม่ เพียงแต่ต้องจำยอมแต่งนางเข้ามาเพราะหนี้บุญคุณของท่านพ่อเท่านั้น