14

“ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกินเป่ยลี่” ท่านแม่ทัพใหญ่จุมพิตลงบนใบหน้างามด้วยความโหยหา ก่อนจะก้มหน้าลงตวัดโลมเลียซาลาเปานุ่มนิ่มสองลูกแล้วดูดดึงขบเม้มปลายเนินปทุมถันจนสีชมพูระเรื่อนั้นค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแดงเถือก ทำให้นางต้องส่งเสียงร้องรัญจวน ออกมาเบา ๆ “อ๊า ท่านพี่ อื้อ”

“ท่านพี่เจ้าคะ” นางหยุดชะงักการกระทำของเขา

“ว่าอย่างไรเล่าเป่ยลี่” เขาตอบอย่างขัดใจ

“ข้าเพิ่งนึกขึ้นได้เจ้าค่ะ จากคำพูดที่ท่านพี่บอกข้าว่าหากผู้คนลืมข่าวอื้อฉาวของนางไปเมื่อใด ท่านพี่ก็จะรีบขอหย่าขาดจากนางทันที เเต่ท่านพี่เจ้าคะ สมรสพระราชทานจากฮ่องเต้หาได้สามารถหย่าขาดได้มิใช่หรือ ต่อให้ข้าจะไม่ใช่ขุนน้ำขุนนางแต่ข้าก็เป็นบุตรสาวของท่านแม่ทัพใหญ่ ความรู้พื้นฐานเช่นนี้ข้าก็พอจะทราบมาบ้างนะเจ้าคะ” เมื่อครู่นางหลงมัวเมาในคำพูดของสามีจนลืมฉุกใจคิดไป

“หากเรื่องนี้เจ้าหาได้ต้องเป็นกังงวลไม่ เพราะสมรสพระราชทานระหว่างข้ากับฟางเหนียน ฮ่องเต้ทรงเขียนพระราชโองการข้อยกเว้นต่อท้ายไว้ด้านหลังว่าหากทั้งสองมิสามารถใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันได้พระองค์ก็จะ พระราชทานราชานุญาตให้หย่าขาดจากกันทันที” ท่านแม่ทัพลูบหัวภรรยาด้วยความเอ็นดู

“ข้าเพิ่งเคยได้ยินเรื่องแบบนี้ครั้งแรก ถ้าทำเช่นนั้นจะมิเป็นการขัดพระราชโองการของฮ่องเต้หรือเจ้าคะ” นางขมวดคิ้ว ยังคงตั้งคำถามไม่เลิกเพราะต้องการให้แน่ใจก่อนว่าจะไม่มีปัญหาใหญ่ตามมาทีหลัง หากไม่สามารถหย่าขาดได้นางอาจเป็นฝ่ายเดินออกไปจากชีวิตเขาเองก็ได้

นางน่ะใจคับแคบ คับแคบมากด้วย หากต้องใช้ชีวิตสามคนผัวเมียในจวนแห่งนี้ นางขอเป็นหม้ายกลับไปใช้ชีวิตในจวนตระกูลเหวินเสียยังดีกว่าต้องทนทุกทรมานไม่จบไม่สิ้น

“หากทั่วไปก็คงจะมิมีผู้ใดทำกันหรอก แต่อย่างที่เจ้าทราบข้าเป็นคนสนิทของฮ่องเต้และฮ่องเต้ก็ทรงโปรดปรานไว้วางพระทัยข้ายิ่งนัก ข้าทำความดีความชอบ คว้าชัยชนะกลับแคว้นเหม่ยกวางหลายต่อหลายครั้งแต่ข้าก็ยังมิเคยทูลขอพระราชทานรางวัลใด ๆ ตอบแทนจากฮ่องเต้เลยสักครั้ง ข้าก็เลยใช้โอกาสนี้ขอพระราชทานเขียนพระราชโองการข้อยกเว้นกรณีพิเศษเช่นนี้ขึ้นมาอย่างไรเล่า” ท่านแม่ทัพอธิบายไขข้อข้องใจให้คนรักฟัง

“แล้วฮ่องเต้ก็ทรงยอมหรือเจ้าคะ”

“คราวแรกก็มีเสียงคัดค้านจากเหล่าขุนนางเสนาบดีมากมาย แต่จะทำอย่างไรได้เล่า หากมิยินยอมข้าก็จะปฏิเสธการให้ความช่วยเหลือสกุลลู่ ซึ่งใคร ๆ ต่างก็ทราบดีว่าฮ่องเต้ทรงโปรดปรานพระสนมสกุลลู่รองลงมาจากพระสนมเจี้ยซึ่งเป็นรักแรก หากเป็นความต้องการของพระสนเปลี่ยนแปลงกฎมณเฑียรบาลกรณีพิเศษเพียงเท่านี้พระองค์ก็ทรงยอม”

สารภาพตามตรงว่าคราวแรกเขาเองก็โง่เขลาตอบรับสมรสพระราชทานโดยไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดี ทว่าเมื่อฉุกใจขึ้นได้จึงเดินทางย้อนกลับไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้เป็นการส่วนพระองค์อีกครั้งเพื่อต่อรอง

“ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าก็โล่งใจเจ้าค่ะ อื้อ!!!” ริมฝีปากของนางถูกครอบด้วยความรุนแรงของผู้เป็นสามีที่โน้มลงมาบิดขยี้อย่างหนักหน่วง แล้วค่อย ๆ ไล้ลงต่ำประโคมความวูบโหวงโถมเข้าใส่ก้อนซาลาเปา

นางก็มิวายที่จะขยับเขยื้อนตัว แอ่นหน้าอกรับสัมผัสอันแสนช่ำชองของบุรุษด้วยความรู้สึกวูบวาบไปทั่วร่างกายเพราะรสรักอันหนักหน่วงที่สามีกำลังประโคมให้อย่างอิ่มหนำสำราญคล้ายเสือร้ายที่หิวกระหายมิได้กินอาหารอันโอชะมานานแสนนาน พอถึงคราวจึงรีบตะปบจ้วงเข้าปากอย่างมูมมาม

“ท่านพี่ อื้อ” นางร้องเรียกชื่อบุรุษด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมขบเม้มริมฝีปากเพื่อระบายความเสียวซ่านตามประสาสตรีไร้เดียงสา อ่อนด้อยประสบการณ์ในด้านนี้นัก จึงหาได้รู้เลยไม่ว่าการกระทำเหล่านี้ของนางเป็นชนวนชั้นดีช่วยปลุกกระตุ้นเลือดกระสันในกายเขาให้สูบฉีดพลุ่งพล่าน

“เจ้างาม งามจนข้ามิสามารถอดใจไหว” ท่านแม่ทัพแทรกตัวลงไปกลางกายสตรี ดันสองขาเรียวยาวให้แยกออกจากกัน ก่อนจะใช้ลิ้นสากแตะลงบนเนินเนื้อขาวอวบลากไล้ผ่านรอยแยกบุปผางามแล้วค่อย ๆ สอดแทรกเข้าไปทีละน้อยทีละน้อยอย่างใจเย็นเพื่อหยอกล้อนาง ทำให้หญิงสาวที่มีความต้องการเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ เป็นฝ่ายบดเบียดตัวเข้าประชิดเพื่อให้เขาสัมผัสมากกว่านี้เสียเอง

“อ๊ะ อื้อ ทะ…ท่านพี่เจ้าขา อ๊า” นางส่งเสียงกระเซ่าร้องครวญครางเอ่ยเรียกชื่อบุรุษอย่างเอาใจซึ่งขณะนี้กำลังปรนเปรอสตรีด้วยการตวัดดูดเลียน้ำหวานที่เจิ่งนองออกมาด้วยท่าทางหิวกระหายจนเกิดเสียงลามกขึ้น

“ท่านพี่เจ้าขา ข้า ข้ามิไหวแล้วเจ้าค่ะ”

“บอกข้าเถิดว่าเจ้าต้องการให้ข้าทำอันใด” แม่ทัพใหญ่ซือหยางกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แววตากรุ้มกริ่มของเขาเหลือบมองใบหน้าแดงก่ำมีไรเลือดฝาดสูบฉีดอยู่ตามพวงแก้มแล้วขยับฝ่ามือลูบไล้เนินเนื้ออวบด้านล่างที่ชื้นแฉะเพราะฝีมือเขาเมื่อครู่ด้วยความพึงพอใจ

“ทะ…ท่านพี่ แกล้งข้าหรือเจ้าคะ” นางเม้มปากเล็กน้อยมิกล้าสบสายตากับบุรุษที่คล้ายจะกลืนกินโลมเลียนางเสียแทบหลอมละลายลงตรงนี้ แล้วจะให้กล้าพูดได้อย่างไรเล่าว่านางต้องการสิ่งใด! ละอายแก่ใจยิ่งนัก

“ข้าหาได้กลั่นแกล้งเจ้าไม่” แม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางเมื่อเห็นว่านางทุกข์ทรมานจนแทบทนมิไหว จึงยืนหยัดลุกขึ้นปลดเปลื้องอาภรณ์สีฟ้าสะอาด แล้วใช้ฝ่ามือชักรูดแท่งหยกขนาดใหญ่โตต่อหน้านาง ก่อนจะเคลื่อนขึ้นไปคล่อมบนสองบัวตูมอวบอูมที่เขาพึงพอใจในตัวสตรียิ่งนัก “เจ้าช่วยข้าหน่อยได้หรือไม่”

“จะ…เจ้าค่ะ” ปลายแท่งหยกถูกเคลื่อนเข้าไปในโพรงปากของสตรีซึ่งนอนอยู่ใต้ร่างของบุรุษ ก่อนที่คนด้านบนจะเริ่มขยับสะโพกกระทุ้งกระแทกระบายอารมณ์อัดอั้นที่มิได้ปลดปล่อยมานานนับสามเดือน “อ๊ะ อื้อ”

“อ่าห์ เจ้าช่างยั่วยวนข้าเสียจริงเป่ยลี่ อื้อ” ตลอดระยะเวลาสามเดือนที่เขาออกไปตั้งฐานทัพคุมการศึก ยามปลดปล่อยอารมณ์สุขสมของตนเองด้วยฝ่ามือทีไรก็มักจะจินตนาการคิดถึงใบหน้าของนางในยามที่กำลังมีสิ่งใหญ่โตเคลื่อนที่เข้าไปในโพรงปากอยู่ทุกครั้ง

“อ่าห์…” บุรุษถอดถอนแท่งหยกอวบอิ่มออกจากโพรงปากนุ่มนิ่มแล้วเคลื่อนตัวลงไปสอดแทรกกลางกายสาวเคล้นคลึงสะโพกกลมกลึงของนางเล่น จากนั้นจึงประคองปลายหัวหยักถูไถกับช่องทางรักคับแคบแต่มิยินยอมสอดใส่เข้าไปเสียที

“อ่า ท่านพี่ อื้อ ทะ…ท่านพี่ ข้าต้องการท่านพี่เจ้าค่ะ” นางเป็นฝ่ายโน้มตัวขึ้นไปประกบริมฝีปากกับบุรุษ ใช้แขนเรียวบางคล้องคอเขาเอาไว้มิให้ถอยห่าง แล้วเริ่มขยับสะโพกควงร่อนหมายจะให้เสียดสีกับแท่งร้อนของเขาที่ขณะนี้ขยายตัวใหญ่เต็มที่

แม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางจับแท่งร้อนฟาดลงบนเนินเนื้ออวบอูมที่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ สอดแทรกเข้าไปในรอยแยกกุหลาบงามจนมิดด้ามในคราวเดียว

“อื้อ…ทะ…ท่านพี่”

“อย่าเกร็งเป่ยลี่ ทำตัวสบาย ๆ จ้าเองก็ปวดมิใช่น้อย” แม้ทั้งสองจะร่วมรักกันมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ช่องทางรักของนางยังคงคับแคบตอดรัดแก่นกายใหญ่จนเขาแทบปริแตกตั้งแต่ทีแรก

ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางเริ่มขยับเอวถอดถอนแท่งหยกออกมาจนเกือบสุดด้ามแต่มิได้ให้ทั้งสองส่วนแยกออกจากกัน ก่อนจะกระทุ้งแทกเสยเข้าไปใหม่อีกครั้งจนใบหน้างามเหยเกส่งเสียงรัญจวนครางครวญด้วยความจุกหส่วงไปทั้งร่าง

“อ๊ะ อื้อ!” ความรัญจวนเริ่มเล่นงานร่างกายของสตรีใต้ร่างจนนางรู้สึกวูบวาบบริเวณช่องท้องคล้ายกับมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินผ่านไปผ่านมา

เสียงเนื้อกระทบเนื้อเริ่มดังขึ้นทีละนิดทีละนิด เมื่อความใหญ่โตบดขยี้กลีบบุปผาที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำดังกึกก้องน่าละอายนัก

“อ่า ร่างกายเจ้ายั่วยวนข้าเหลือเกิน อื้อ” ท่านแม่ทัพตะบี้ตะบันถาโถมแท่งหยกอุ่นร้อนชำแรกเข้าไปในกลีบบุปผางามอย่างถี่กระชั้นจนร่างกายของนางสั่นคลอนก้อนนุ่มนิ่มคล้ายซาลาเปาทั้งสองลูกไหวกระเพื่อมตามแรงอัดกระแทกจากคนบนร่าง ทว่ากลับเป็นเขาเองที่อดใจไม่ไหวโน้มหน้าลงมาใช้ริมฝีปากครอบเข้าไปจนครึ่งเต้า

“อ๊า ท่านพี่” ยิ่งท่าที่เขายกสองขาเรียวยาวของนางขึ้นมาพาดไว้บนบ่า แล้วกดแทรกความใหญ่โตเข้าไปจนชิดสุดด้านในจนผนังความอ่อนนุ่มของนางบีบรัดหมายจะให้เขาสุขสมเสร็จตั้งแต่ตอนนี้ “ท่านพี่เจ้าขา อื้อ”

“เจ้าอยากสลบคาเตียงหรืออย่างไรเล่า” ท่านแม่ทัพพยายามข่มกลั้นอารมณ์ของตนเอาไว้มิให้กระทำรุนแรงต่อนางเพราะเกรงว่าร่างนุ่มนิ่มที่เขาพยายามทะนุถนอมจะมีรอยบอบช้ำ ทว่า…กลับเป็นการกระทำของนางเสียเองที่ทำให้ความอดทนเขาขาดสะบั้นมิเหลือชิ้นดี

“อยากเจ้าค่ะ” นางพยักหน้าเล็กน้อย ดึงฝ่ามือของเขาลงมาวางทาบบนก้อนนุ่มนิ่ม แล้วร่อนสะโพกบดเบียดเสียดสีสู้รบกับแท่งขีปนาวุธใหญ่อย่างยวนยั่ว