11

ความรู้สึกตอนถูกทรมาน ยาที่ถูกกรอกลงคอ ทำให้มู่หรูเหยาหวาดกลัวจนต้องถอยหนี ทว่าเมื่อถอยไปจนสุดทางก็ชนเข้ากับผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ เมื่อหันไปมองก็ต้องตกใจจนตาเบิกกว้าง

ดวงตาสีแดงฉานเป็นสิ่งเดียวที่นางจำได้แม่น อีกฝ่ายจ้องมองกลับมา ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชาและอำมหิตจนทำให้เธอตกใจจนสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นจากฝัน

เสียงหอบหายใจแรงเหมือนวิ่งหนีปีศาจมานับพันลี้ มู่หรูเหยามองไปรอบห้องที่แปลกตาด้วยความสงสัย หลายสิ่งดูไม่คุ้นเคยแต่แปลกประหลาดเหมือนกับอยู่ในยุคโบราณ

“นี่ไม่ใช่ความฝันอย่างนั้นเหรอ?” มือที่อยู่ข้างลำตัวเริ่มสั่นอย่างหวาดระแวง

ภาพที่ไม่คุ้นเคยทำให้เริ่มปวดศีรษะและมึนงงอีกครั้ง ความทรงจำของห้องห้องนี้ผุดขึ้นมาแบบไม่ปะติดปะต่อ

รวมถึงภาพของดวงตาสีแดงคู่นั้นยังคงหลอกหลอนติดตา มันน่ากลัวราวกับมัจจุราชจะฉีกกระชากวิญญาณของผู้ที่พบเห็นให้แตกเป็นเสี่ยง ๆ

คนหวาดกลัวรู้แล้วว่าตอนนี้ตนเองไม่ได้อยู่ในห้องเช่าที่มีผีดุ และไม่ได้กำลังจะเดินทางไปเมืองโบราณเพื่อหาเพื่อน

เพราะร่องรอยบาดแผลที่เกิดจากอุบัติเหตุแทบไม่มีให้เห็น มีเพียงแผลจากในคุกตอนถูกทรมานเท่านั้นที่ยังคงปรากฏอยู่

ยิ่งไปกว่านั้น สถานที่แห่งนี้มองไปทางไหนก็ไม่มีอะไรคุ้นตา หากจะบอกว่าเป็นโรงแรมที่ทำเลียนแบบยุคโบราณก็ขัดกับเรื่องถูกทรมานมากเกินไป คงไม่มีโรงแรมไหนต้อนรับลูกค้าด้วยวิธีเช่นนั้นแน่นอน แม้จะไม่ค่อยฉลาดแต่เรื่องนี้ก็พอคิดเองได้

“หรือจะเป็นอย่างที่คิดจริง ๆ” มู่หรูเหยาอดนึกไม่ได้ว่าในชาติหนึ่งอาจจะไปสร้างความแค้นบางอย่างไว้กับผีในห้องตนนั้น จนถูกเอาคืนด้วยการลากมาแก้แค้นในชาตินี้

“ถ้าอย่างนั้นผีตัวนั้นก็คือผู้ชายน่ากลัวนั่นสินะ” เธอพูดพลางเอามือลูบไปยังรอยช้ำตามตัว รวมถึงรอยแดงถลอกที่เจ็บแสบอยู่ตามกระดูกข้อนิ้ว

แค่นึกถึงเครื่องทรมาน ความหวาดกลัวก็แล่นจู่โจมเข้ามาในจิตใจ ความเจ็บแสบกลับมาจนน้ำตาแทบไหล มันแผ่ซ่านไปทั่วจนทำให้ร่างกายสั่นเทิ้ม

ความหวาดกลัวสุดหัวใจจนเริ่มคิดอะไรไม่ออก สมองอื้ออึงไปหมด พลันสายตาเหลือบไปเห็นแหวนวงเล็กซึ่งยังคงอยู่บนนิ้วมือ มันคือสิ่งเดียวที่ยังคงรู้สึกคุ้นเคยต่างจากสิ่งของอื่น ๆ

ทำไมแหวนวงนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

ถึงตอนนี้ข่าวของเธอทุกคนคงก็รู้กันหมดแล้ว บางทีอุบัติเหตุใหญ่ครั้งนี้อาจจะออกข่าวใหญ่จนรู้ทั่วประเทศ

มู่หรูเหยาลุกขึ้นช้า ๆ ลงจากเตียงยามก้าวเท้าเหยียบลงบนพื้น รู้สึกได้ว่าขาสั่นระริก อ่อนแรงจนแทบจะก้าวเดินไม่ไหว จำต้องเดินประคองตนเองด้วยการจับสิ่งของไปตลอดทาง

คนเจ็บก้าวเดินอย่างระมัดระวัง ผ่านโต๊ะและเก้าอี้จนไปถึงโต๊ะวางเครื่องประทินโฉม

สายตามองบรรดาของใช้บนโต๊ะซึ่งดูประณีตเกินกว่าจะเป็นของเลียนแบบได้

มู่หรูเหยาสำรวจมองข้าวของแปลกตาไปเรื่อย ๆ จนเห็นเงาของตนเองสะท้อนกับแผ่นทองเหลืองที่ถูกขัดเงาจนใสชัดเหมือนกระจก

“นี่ใครกัน” เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่งดงามอยู่ในแผ่นทองเหลือง ถึงกับต้องหยุดนิ่งเมื่อเห็นเงาสะท้อนของตนในนั้น

“นี่... แล้วก็นี่ แล้วก็นี่ด้วย” มือเรียวจับไปตามใบหน้าแล้วหลุดพึมพำออกมาเบา ๆ ดวงตาเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก เมื่อมั่นใจว่าเงาที่สะท้อนกลับมาเป็นเงาของเธอในตอนนี้

หากแต่ไม่ใช่ร่างจริงของตนเอง!

ยามนี้มู่หรูเหยาไม่ใช่ผู้หญิงที่มีหน้าตาจืดชืดและรูปร่างธรรมดาอีกต่อไป แต่เป็นผู้หญิงที่มีใบหน้างดงามราวกับเทพธิดา

เพิ่งเข้าคำว่าผิวขาวเนียนผ่องดุจหิมะก็วันนี้ อีกทั้งดวงตากลมโตเหมือนดวงตากวางแฝงไปด้วยความอ่อนโยน คิ้วเรียวขอบบางเหมือนถูกวาดด้วยปลายพู่กัน ทว่าเมื่อลองแตะดูกลับไม่มีอะไรทาเอาไว้ ส่วนริมฝีปากแม้จะแตกแห้งไปบ้างแต่ก็แดงระเรื่อเหมือนกลีบดอกไม้…

“นี่มันเกินคนไปแล้ว”

มู่หรูเหยายังคงยกมือสัมผัสใบหน้าตนเอง ความรู้สึกที่ปลายนิ้วบอกว่าทุกอย่างเป็นความจริง แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยคำถามที่ยากจะหาคำตอบ

ระหว่างที่กำลังตื่นตะลึงกับความงามเหนือมนุษย์ เสียงประตูก็เปิดออก มู่หรูเหยาสะดุ้งตกใจจนต้องหันไปมอง

สตรีในชุดเรียบง่ายเดินเข้ามาในห้อง พออีกฝ่ายเห็นมู่หรูเหยากำลังยืนอยู่ตรงโต๊ะประทินโฉม ก็รีบวิ่งเข้ามาหาพร้อมกับร้องไห้ออกมาเสียงดัง

“คุณหนู! ท่านฟื้นแล้ว… ท่านสลบไปหลายวันจนข้าร้อนใจนัก คิดอยากจะส่งจดหมายหาตระกูลมู่ให้ส่งหมอฝีมือดีที่สุดมารักษา ดีจริง ๆ ที่ท่านฟื้นขึ้นมา” อีกฝ่ายเอาแต่พูดไปร้องไห้ไปอยู่อย่างนั้น แต่มู่หรูเหยาก็ไม่ได้ห้ามแต่อย่างใด

“คุณหนูไปพักที่เตียงก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะไปพาท่านหมอมาตรวจอาการให้ท่าน” มู่หรูเหยายอมให้ผู้หญิงคนนั้นพยุงไปที่เตียง

“เจ้า…?” คิดอยากจะเรียกชื่ออีกฝ่าย แต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก

ไม่ใช่ว่าปกติคนที่ทะลุมิติมาจะได้ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมหรอกหรือ ทำไมเธอถึงไม่มีความทรงจำเหล่านั้นกัน