10

จางเจิ้นอู่มองอีกฝ่ายด้วยสายตารังเกียจ ถึงจะไม่รู้เรื่องเรือนหลังตระกูลมู่มากนัก แต่ก็รู้ว่าฮูหยินผู้นี้มิได้สนใจไยดีอะไรภรรยาของตนนักหรอก ไม่แน่ว่าจุดประสงค์ของการที่นางมาในครั้งนี้ อาจจะเกี่ยวข้องกับมู่หรูเหยาและหยกจันทราที่หายไป

“…หรือท่านจะขัดขวาง”

จางเจิ้นอู่มองอีกฝ่ายที่มองมาด้วยสายตารู้ทัน

“หากไม่ได้ปิดบังอะไร ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องห้ามไม่ให้ข้าเจอกับนาง โรคติดต่อมีวิธีป้องกันมากมาย”

ตอนนี้เขามั่นใจถึงสิบส่วน หากไม่ให้คนตรงหน้าเจอมู่หรูเหยาก็คงไม่ยอมกลับไปโดยง่าย ใบหน้าเย็นชาเริ่มฉายแววรำคาญใจ

“ข้าไม่มีสิ่งใดต้องปิดบัง เป็นท่านมากกว่ากระมังที่เลือกเดินทางไกลในยามนี้ ทั้งยังไม่แจ้งล่วงหน้าถึงการมาเยี่ยมเยือน ราวกับปิดบังการกระทำ...” มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยอย่างพอใจเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไป

จากเมืองหลวงจนถึงเมืองตงหยางใช้เวลาเดินทางร่วมสิบวัน แต่กงหว่านซินผู้นี้กลับมาถึงในช่วงเวลาที่เกิดความวุ่นวายในจวน หากไม่ใช่เพราะมู่หรูเหยาส่งข่าวให้ ก็คิดไม่ออกแล้วว่าจะมีเหตุผลใดอีก

หรือจะเป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญ…?

คนตระกูลมู่ช่างสร้างเรื่องบังเอิญเก่งเสียจริง ริมฝีปากจางเจิ้นอู่เหยียดยิ้มร้ายเมื่อคิดได้เช่นนั้น

“ท่านแม่ทัพกำลังกล่าวหากันอย่างนั้นหรือ ข้าเพิ่งรู้ว่ามารดาต้องการพบหน้าบุตรสาวจะต้องส่งเทียบแจ้งล่วงหน้า หรือว่าท่านทำอะไรนางจึงไม่อาจให้ข้าพบเจอได้ ท่านแม่ทัพคงไม่ได้ใช้ความโหดเหี้ยมที่มีในสนามรบกับภรรยาของตนหรอกใช่หรือไม่ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงคงเป็นเรื่องที่น่าอดสูยิ่งนัก” ดวงตาเย็นชาตวัดสายตามองไปยังผู้พูด จางเจิ้นอู่ขบกรามแน่นแต่ยังคงรักษาท่าทีสุขุม

“หากท่านต้องการพบหรูเหยา ข้าก็ไม่ขัดข้อง แต่คงต้องมีเงื่อนไขบางประการ”

“ข้าต้องการเพียงพบหน้าบุตรสาวของข้า ย่อมต้องมีเงื่อนไขในการพบด้วยหรือ” กงหว่านซินหัวเราะเบา ๆ ราวกับไม่ใส่ใจ

“เงื่อนไขไม่ได้มีอะไรมาก ข้าเพียงแค่เป็นกังวล กลัวมารดาของภรรยากลับไปเมืองหลวงจะล้มป่วยเพราะติดโรคร้าย ถึงครานั้นกลายเป็นโรคติดต่อร้ายแรง คงสิ้นชื่อตระกูลมู่แล้ว” ถ้วยน้ำชาถูกกระแทกวางลงบนโต๊ะ กงหว่านซินใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนเดิมเช็ดร่องรอยน้ำชาที่หกรดมือ

“คำพูดของลูกเขยนั้นไม่น่าฟังเสียจริง หากนางติดโรคร้ายจริง มิใช่ว่าจวนตระกูลท่านแม่ทัพจะสิ้นชื่อก่อนหรือ”

“เช่นนั้นคงต้องมารอดูว่าภายหน้าใครจะสิ้นชื่อก่อนกัน”

พ่อบ้านหม่าที่ยืนฟังมานานได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ เหตุใดจึงเปิดศึกกันเช่นนี้ สงสารก็แต่ฮูหยินที่อยู่ตรงระหว่างสองตระกูล

กงหว่านซินถูกพามายังเรือนเสวี่ยเยว่เรือนพักของมู่หรูเหยา แม้จะเพียงครู่เดียวที่ได้เห็นบุตรสาวนอนไร้เรี่ยวแรงอยู่หลังผ้าโปร่งแสง ก็ทำให้พอรู้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายคงเจ็บป่วยจริงอย่างที่จางเจิ้นอู่กล่าวไว้

เพียงแต่อาการนั้นเกิดขึ้นโดยธรรมชาติหรือเป็นเพราะลูกเขยของนาง กงหว่านซินก็ไม่อาจจะรู้ได้

ทั้งที่อยู่ตรงนี้แล้วแต่ไม่รู้จะจัดการเช่นไร สุดท้ายจึงหันไปบอกกับสาวใช้ประจำตัวของมู่หรูเหยาที่ติดตามมาจากจวนตระกูลมู่

“ดูแลคุณหนูของเจ้าให้ดี หากมีเรื่องอันใดเกิดขึ้นก็ส่งข่าวไปยังตระกูลมู่ได้เลย ข้าจะเร่งส่งคนมา” คำพูดที่ไม่เบาและไม่ดังจนเกินไปแต่ก็ได้ยินทั่วถึงทุกคน ราวกับจะบอกคนที่ยืนเฝ้านางอยู่มากกว่าบอกกับสาวใช้

คำพูดที่แฝงด้วยความนัย เหมือนเป็นการเตือนท่าทีตระกูลจางที่มีต่อบุตรสาวของนาง

“ในเมื่อล้มป่วยจนไม่ได้สติ วันนี้คงไม่อาจจะพูดคุยได้ เช่นนั้นข้าก็คงจะต้องขอตัวกลับก่อน”

กงหว่านซินหันไปมองจางเจิ้นอู่ที่ยืนอยู่ไม่ไกล “หากท่านแม่ทัพไม่สามารถดูแลภรรยาให้ดีได้ เช่นนั้นถ้าข้าส่งคนมาดูแลนาง ท่านก็คงจะไม่ค้านใช่หรือไม่”

ถึงแม้เสียงฝีเท้าของกงหว่านซินจะก้าวออกไปไกล แต่คำพูดก่อนกลับยังคงสร้างความรู้สึกรำคาญใจเอาไว้ให้จางเจิ้นอู่ อดคิดไม่ได้ว่าคนที่อีกฝ่ายอยากส่งมาเพื่อดูแลบุตรสาวของตน หรือเพียงเพื่อมาสืบเรื่องในตระกูลจางกันแน่

เรือนเสวี่ยเยว่

ร่างของสตรีที่เคยนอนนิ่งสงบจากอาการบาดเจ็บ ตอนนี้กลับดิ้นไปมาราวกับกำลังหวาดกลัวทั้งที่ยังหลับใหล เมื่อไม่มีบ่าวเฝ้าอยู่ข้างเตียงจึงไม่มีผู้ใดสามารถปลุกนางให้ตื่นจากฝันร้ายครั้งนี้ได้

เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลซึมตามไรผม ใบหน้าขาวซีดเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน ดวงตาปิดสนิทเหมือนพยายามถอยหนีจากอะไรสักอย่างราวกับหวาดกลัว

ในความฝัน มู่หรูเหยาเห็นภาพของตนเองถูกหามขึ้นเปลท่ามกลางเสียงหวีดร้องของผู้คนที่มายืนมุง เศษซากจากรถบัสที่พังยับเยินเห็นแค่นี้ก็รู้ว่าผู้โดยสารที่มากับรถคงจะรอดยาก

ภาพเหล่านั้นฉายอยู่เพียงครู่เดียวก่อนแสงสีแดงสว่างจ้าจะแผ่ปกคลุมทุกอย่าง เปลี่ยนจากภาพอุบัติเหตุเป็นเหตุการณ์ในคุกก่อนหน้านี้