5

ลมหายใจเริ่มติดขัดและลำบากมากขึ้น มู่หรูเหยาได้แต่เอามือกุมศีรษะเอาไว้หวังบรรเทาความเจ็บปวด

เลือดยังคงไหลออกมาเป็นสายเหมือนน้ำหลาก ไหลไปตามนิ้วมือที่กุมบาดแผลเอาไว้ ก่อนจะไหลไปโดนแหวนรุ่นที่สั่งทำกับเพื่อนตอนเรียน

แสงสีแดงสว่างวาบปรากฏขึ้นมาจากแหวน นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่มู่หรูเหยาได้เห็นก่อนความมืดมิดจะดึงเธอเข้าสู่ห้วงเหวลึกไม่มีสิ้นสุด

“มีคนเจ็บอยู่ตรงนี้ เอาเปลมาเร็ว” เสียงพลเมืองดีตะโกนบอกเจ้าหน้าที่

ตำรวจและหน่วยแพทย์ฉุกเฉินรีบกรูเข้ามายังจุดเกิดเหตุ ภาพตรงหน้าคือรถบัสพลิกตะแคงอยู่ข้างทาง พร้อมกับผู้โดยสารบางส่วนที่ยังติดอยู่ข้างใน มีบางคนกระเด็นออกมานอกตัวรถอยู่บนพื้นถนน

“ตรงนี้ครับ มีคนหมดสติ” พลเมืองดีอีกคนร้องเรียกเมื่อพบร่างของมู่หรูเหยานอนแน่นิ่ง เลือดเปรอะเปื้อนไปตามหน้าผากรวมถึงเสื้อผ้าของเธอ

หน่วยแพทย์รีบเข้าไปตรวจอาการ “ชีพจรอ่อนมาก รีบย้ายตัวเธอออกมาเดี๋ยวนี้”

พวกเขาดามเหล็กเข้ากับหลังของผู้หญิงที่หมดสติ จัดการย้ายร่างของเธอออกมา

หนึ่งในทีมแพทย์รีบเข้ามาตรวจดูแผลอีกครั้ง “ศีรษะแตก มีเลือดออกไม่หยุด รีบปฐมพยาบาลเบื้องต้นและส่งเข้าโรงพยาบาลเลย เตรียมเลือดสำรองเอาไว้ด้วยเพราะคนเจ็บเสียเลือดมาก”

พูดยังไม่ทันจบ เสียงสัญญาณชีพจากตัวเครื่องก็ดังขึ้นเพื่อบอกให้รู้ว่าคนเจ็บที่อยู่บนเปลหามกำลังจะจากไป

พวกเขาพยายามยื้อชีวิตเธออย่างเต็มที่จึงไม่มีใครสังเกตเห็นว่าแหวนบนนิ้วของหญิงสาวนิรนามคนนี้กำลังเรืองแสงสีแดงอ่อน ๆ ออกมา

“เคลียร์” แพทย์สนามในรถพยาบาลใช้เครื่องกระตุ้นไฟฟ้าหัวใจแตะที่หน้าอกของคนเจ็บ แต่สัญญาณชีพก็ยังคงนิ่งสนิท เจ้าหน้าที่ทำอย่างนั้นอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่สามารถยื้อชีวิตของผู้เคราะห์ร้ายเอาไว้ได้ แสงจากแหวนค่อย ๆ ดับลงพร้อมกับลมหายใจห้วงสุดท้ายของมู่หรูเหยา

“เรายื้อเธอไว้ไม่ได้แล้ว ไปช่วยคนอื่นต่อ”

 

ณ จวนแม่ทัพแห่งเมืองตงหยาง

ในห้องขังมืดมิดที่อับชื้นจนแทบจะหายใจไม่ได้ สตรีนางหนึ่งนอนอยู่บนพื้นฟางแห้ง ๆ ด้วยร่างกายซึ่งถูกทรมานจนบอบช้ำ เสื้อผ้าขาดวิ่นเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินและเลือดแห้งกรัง ใบหน้าที่เคยงดงามบัดนี้ซีดเผือดจนไร้สีเลือด

สองมือกอดร่างกายของตนเองแน่นเพื่อบรรเทาความหนาวเย็นจากพื้นและกำแพงหินในห้องขัง แต่เหมือนจะไม่ช่วยให้อาการหนาวสั่นลดลงจึงต้องนอนขดตัวอยู่แบบนั้น

เมื่อได้ยินเสียงคนไขกุญแจตรงประตู ดวงตาที่หม่นมองมีประกายตาความแห่งความหวัง แต่เมื่อเห็นเป็นคนใส่ชุดสีดำคลุมหน้าตามิดชิดก็รับรู้ถึงความไม่น่าไว้วางใจ

ร่างกายที่สั่นอยู่แล้วเพราะความเหน็บหนาวในคุกมืด กลับยิ่งสั่นมากขึ้นเมื่อเงาของคนในชุดดำขยับเข้ามาใกล้

คนแปลกหน้าใส่ชุดดำตั้งแต่หัวจรดเท้า ยังมีผ้าคลุมที่อยู่บนศีรษะทำให้มองไม่เห็นแม้แต่ใบหน้าของอีกฝ่าย

เมื่อสายลมพัดยามที่อีกฝ่ายเดินเข้ามาในห้องขัง เสี้ยวริมฝีปากก็ปรากฏให้เห็นเพียงชั่วครู่ เมื่อผ้าคลุมเลื่อนออกก็เผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นชา ทำให้ร่างที่กอดตัวเองถอยหนีจนหลังติดกับกำแพงอันเย็นเฉียบ

“เจ้าเป็นใคร”

คำถามนั้นไร้ซึ่งคำตอบ มีเพียงเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ

“ได้โปรด... ปล่อยข้าเถอะ...” น้ำเสียงสั่นเครือร้องอ้อนวอนขอชีวิตจากอีกฝ่าย น้ำตาที่ไหลอาบแก้มสะท้อนแสงริบหรี่จากคบเพลิงในมุมห้อง

คนชุดดำไม่ตอบสนองต่อคำวิงวอนเหล่านั้น ยิ่งร้องขอก็ยิ่งเดินเข้าไปใกล้จนเงาทับร่างของผู้ที่กำลังอ้อนวอน

สตรีนางนั้นพยายามดิ้นรนเมื่อคนชุดดำเข้ามาประชิดตัว นางใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่มีผลักตัวเองหนีออกจากสถานการณ์นี้ แต่แรงที่เหลืออยู่น้อยนิดและอาการบาดเจ็บทำให้ไม่อาจสู้กับอีกฝ่ายได้

มือของคนชุดดำยื่นออกมาจับใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของบาดแผลและบังคับให้หงายขึ้น เมื่อพยายามจะขัดขืนแต่สายตาเย็นเยียบที่มองมาสะท้อนกับความมืดมิด ทำให้ทั่วทั้งร่างเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ด้วยความกลัว ร่างกายสั่นเทิ้มจนแทบควบคุมไม่ได้

“อย่า… อย่าทำอะไรข้าเลย…” เสียงที่เปล่งออกมาแต่ละคำล้วนฟังไม่ออก ทั้งแหบพร่าและแผ่วเบาจนแทบขาดห้วง

แต่คนชุดดำกลับไร้ซึ่งความสนใจ หยิบขวดแก้วเล็ก ๆ ออกมา ด้านในบรรจุของเหลวสีดำข้นดูน่ากลัว ยาเหล่านั้นถูกกรอกลงไปในปากซึ่งถูกบีบบังคับให้อ้าปากออก

“อึก… ไม่” นางร้องเสียงหลงและพยายามเบือนหน้าหนี แต่ไม่มีทางไหนที่จะหลบเลี่ยงได้เลย

คนชุดดำใช้กำลังบังคับกรอกของเหลวนั้นเข้าปากนางจนหมดขวด มือที่ซีดขาวจับไปบนลำคอของตัวเองแน่น ทั้งสำลักและไอแรงจนแทบอาเจียน น้ำตาไหลพรากขณะที่รสขมปร่าของของเหลวนั้นกัดกร่อนภายใน

ความร้อนที่แล่นไปทั่วทำให้อวัยวะเหมือนถูกเผา นางดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด เสียงร้องทรมานดังสะท้อนก้องอยู่ในห้องขัง แต่ไม่มีวี่แววว่าผู้ใดจะเข้ามาช่วยเหลือ

นางใช้แรงเฮือกสุดท้ายแตะไปที่ผ้าคลุมหน้าของคนในชุดดำ เพียงชั่วพริบตาก็จำได้ทันทีว่าเป็นใคร

“ที่แท้ก็เป็นเจ้า”

ไม่นานนักร่างที่ครั้งหนึ่งเคยงดงามก็ค่อย ๆ หยุดการเคลื่อนไหว ดวงตาเบิกโพลงจากความเจ็บปวดหยุดลงก่อนที่ดวงตาจะปิดสนิทอีกครั้ง

คนชุดดำก้มมองร่างที่แน่นิ่งอยู่เบื้องหน้า ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปาก มีเพียงความเย็นชาที่สะท้อนจากแววตาซึ่งถูกซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุม

เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเป็นไปอย่างที่ต้องการก็หมุนตัวเดินออกจากห้องขังไป ทิ้งสตรีผู้เคราะห์ร้ายให้นอนนิ่งไร้สติอยู่บนพื้นฟางแห้ง ๆ ในความมืดมิดนั้นเพียงลำพัง