ตอนที่ 11 มีข้อแม้อยู่อย่างหนึ่ง

“ท่านลุงจางขอบคุณมากนะเจ้าค่ะที่ช่วยขนของกลับมาให้ถึงบ้าน”พอมาถึงส่วนด้านในของบ้าน หลิงอันก็โน้มศีรษะขอบคุณจางเหวินทันที ความรู้สึกขุ่นมัวที่เกิดจากเหตุการณ์เมื่อสักครู่พลันสลายหายไปหลังได้รับรอยยิ้มของเด็กน้อย

“ไม่เป็นอะไรลุงเต็มใจช่วย”

“แล้วก็...อันเอ๋อร์อยากขอบคุณที่ท่านลุงไม่รังเกียจพวกเราสองแม่ลูก”

คำพูดเด็กน้อยเหมือนผู้ใหญ่มากจริง ๆ อีกทั้งคำพูดนี้ยังสะกิดความรู้สึกสงสารให้เกิดขึ้นในใจ

เด็กน้อยคนนี้ผ่านความเจ็บปวดมามากมาย แม้ว่าตอนนี้หลิงอันจะเหมือนทำใจยอมรับได้แล้ว ทว่าความรู้สึกไม่ยุติธรรมเหล่านั้นก็ใช่ว่าจะหายไป

“อันเอ๋อร์หนูเคยฆ่าคนไหม”

หลิงอันไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายจึงถามออกมาเช่นนี้ แต่ก็เลือกจะตอบออกไป

“ไม่เคย”

“เคยลักขโมยของของผู้อื่นหรือไม่ ?”

“ไม่เคย หลิงอันไม่มีความคิดจะทำเช่นนั้น !!”

“เห็นไหม ? อันเอ๋อร์ไม่เคยทำผิดอะไร ทำไมลุงต้องรังเกียจ หากเหตุผลที่ต้องรังเกียจอันเอ๋อร์กับท่านแม่มาจากการที่ทั้งสองคนถูกชายไม่ได้เรื่องคนนั้นทิ้ง ลุงคิดว่าช่างเป็นความคิดที่ไร้สาระยิ่งนัก”

หลิงอันมองความหนักแน่นและจริงใจในดวงตาเขา

บางทีนางอาจจะลองเชื่อใจชายผู้นี้ได้ก็ได้ ชายที่ยื่นมือเข้ามาช่วยในยามที่พวกเขาลำบาก

ในใจหลิงอันยังคงเป็นกังวลไม่อาจเชื่อใจคนที่พึ่งรู้จักกันได้ไม่นานหมดทั้งใจได้ ทว่าหากไม่ลองเสี่ยงดูแผนการต่อจากนี้ก็อาจจะไม่มีทางเกิดขึ้นได้

ถึงอย่างไรก็ต้องมีคนที่พอจะช่วยเหลือในเรื่องที่พวกนางสองแม่ลูกไม่สามารถทำกันเองได้

“ท่านลุง ในเมื่อท่านลุงไม่รังเกียจอันเอ๋อร์กับท่านแม่ เช่นนั้นอันเอ๋อร์อยากขอรบกวนท่านลุงสักอย่างไม่ทราบว่าพอจะเป็นไปได้หรือไม่เจ้าคะ”

“อันเอ๋อร์ไม่เอาลูก เกรงใจท่านลุงเขา”

“แม่นางหลิงไม่ต้องเกรงใจ หากเป็นเรื่องที่ข้าช่วยได้ ข้าย่อมเต็มใจช่วยเหลือ”จางเหวินมองตรงไปยังหลิงซุน หญิงสาวตรงหน้าเขาถึงกับย่อตัวจับบุตรสาวเอาไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

“แต่ว่าข้า...”

“อย่าได้เกรงใจกันเลย หากเจ้ามัวแต่เกรงใจอยู่เช่นนี้เมื่อใดเราสองครอบครัวจะสนิทสนมกันมากขึ้นเล่า บ้านที่มีเพียงสตรีและเด็กมีคนไปมาหาสู่ไว้อาจจะดีกว่าก็ได้นะ”

หลิงซุนยังคงลังเล นางกลัวว่าการที่จางเหวินไปมาหาสู่บ้านนางบ่อย ๆ จะเกิดข่าวลือไม่ดีขึ้น และพาลทำให้ชายตรงหน้าเดือดร้อนเข้าสักวัน

จางเหวินยังไม่แต่งงานแถมยังเป็นบุตรชายคนเดียวของตระกูลจาง นางกลัวว่าเขาจะเกิดผิดใจกับที่บ้านเพราะเรื่องของนางเข้า

“ท่านแม่ลูกเข้าใจความกังวลของท่านแม่เจ้าค่ะ แต่ว่านะท่านแม่เรื่องที่อันเอ๋อร์ต้องการจะทำต่อจากนี้ เราสองคนแม่ลูกไม่สามารถทำกันสองคนได้จริง ๆ เจ้าค่ะ”

เด็กผอมแห้งแรงน้อยกับสตรีที่หนังแทบจะหุ้มกระดูกจะเอาแรงมากมายที่ไหนมาทำงานใหญ่ งานนี้อย่างน้อยต้องมีบุรุษช่วยเหลือ และต้องมีครอบครัวที่พอจะรู้จักร้านรวงต่าง ๆ ในเมือง

ตอนนี้เอาแค่เรื่องตรงหน้าก่อน ส่วนเรื่องหลังจากนั้น บางทีนางอาจจะขอให้ครอบครัวหยงซ่านเปาช่วยได้

ตอนนี้คนที่พอจะขอความช่วยเหลือได้ก็มีอยู่เพียงไม่กี่คน

“อันเอ๋อร์ลูกแน่ใจใช่หรือไม่ ?”

“ลูกแน่ใจเจ้าค่ะต้องเป็นท่านลุงจางเท่านั้น”หลิงอันขยับกายยื่นมือออกไปจับมือมารดามากุมไว้ใช้สายตาจริงจังมองสบนัยน์ตานาง“ท่านแม่เชื่ออันเอ๋อร์สักครั้งนะเจ้าคะ สิ่งที่อันเอ๋อร์คิดจะทำท่านลุงจางจะไม่มีทางเสียเปรียบครอบครัวเราอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

ยิ่งฟังก็ยิ่งประหลาดใจ

จางเหวินมองเด็กสาวตัวน้อยที่สูงเพียงเอวเขาเจรจาพูดคุยกับมารดาอย่างฉะฉาน หากเขามีลูกสาวเช่นนี้บ้างคงรู้สึกภาคภูมิใจไม่น้อยเลย

“แม่นางหลิงหากเจ้ากังวลเกี่ยวกับครอบครัวข้าเจ้าไม่ต้องกังวล ท่านพ่อท่านแม่ข้า ไม่ได้ห้ามเรื่องที่ข้าจะทำความรู้จักกับครอบครัวเจ้า”

สายตาหลิงซุนมองผู้ใหญ่และเด็กสลับกัน เช่นนี้แล้วนางจะทำอะไรได้อีกนอกจากพยักหน้ายอมรับ

“ได้ ข้าตกลงเอาตามที่หลิงอันต้องการ แต่มีข้อแม้”

ทั้งสองจ้องหน้านางตาปริบ ๆ

ไม่รู้อะไรดลใจให้หลิงซุนเกิดความรู้สึกประหลาดเผลอคิดไปว่าทั้งสองคนช่างคล้ายพ่อลูกกันเหลือเกิน

หญิงสาวที่เผลอคิดอะไรไร้สาระสลัดความคิดนั้นทิ้งไปทันที ขยับปากเอ่ยขึ้นมาว่า

“หากครอบครัวของท่านเกิดมีปัญหากันเพราะข้าขึ้นมา พวกเราต้องยุติการติดต่อกันทันที”

จางเหวินยิ้มโล่งอก นึกว่านางจะพูดอะไรที่ไม่มีทางเป็นไปได้เสียอีก หากเป็นข้อแม้นี้ ไม่มีทางเกิดปัญหาขึ้นอย่างแน่นอน

“แม่นางหลิงวางใจได้ จะไม่มีทางเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้น”

นัยน์ตากลมโตจ้องมองบรรยากาศรอบกายจางเหวิน มองรอยยิ้มมีความสุขของเขา ก่อนเด็กสาวจะพยักหน้าขึ้นลง

ท่านลุงเหวินที่แท้ท่านก็....