ตอนที่ 12 ริเริ่ม

ปัญหาแรกผ่านไปแล้ว เรื่องของท่านลุงจางก็เหมือนจะเป็นไปได้ด้วยดี ต่อจากนี้คือการเริ่มต้นแผนการ

เช้าวันต่อมาหลิงอันตื่นแต่เช้าตรู่ เด็กน้อยต้องการเริ่มต้นทำงานให้เร็วที่สุดเพื่อครอบครัวจะได้มีเงินเข้ามาโดยเร็ว

เด็กสาวที่คิดว่าตนเองตื่นเช้าแล้วแต่เมื่อลืมตาขึ้นมาไม่เห็นมารดาข้างกายจึงรู้ได้ทันทีว่ามารดาตื่นเช้ากว่า

หลิงอันขยับก้าวลงจากเตียงเดินผ่านประตูห้องนอนพัง ๆ ก็เห็นว่าบนลานกว้างขนาดครึ่งหมู่มารดากำลังนั่งล้างองุ่นที่ได้มาเมื่อวาน นางล้างองุ่นแต่ละพวงอย่างใจเย็น ล้างเสร็จก็แยกไว้เป็นสัดส่วน ไม่รู้ว่านางตื่นนอนนานขนาดไหนแล้ว องุ่นสองตะกร้าใหญ่ถึงได้ถูกล้างไปเกือบหมด

“อันเอ๋อร์ตื่นแล้วหรือลูก”หลิงซุนเงยหน้ามอง สะบัดมือไล่น้ำออกจากมือลุกขึ้นเดินเข้าไปในครัว

ก่อนจะออกมาพร้อมแกงเห็ดชามเล็ก

“กินข้าวเช้าก่อนนะลูก องุ่นพวกนี้เดี๋ยวแม่ล้างเอง”

“ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ”หลิงอันยื่นมือออกไปรับชามแกงเห็ดมาถือไว้ ก่อนวางลงบนเก้าอี้เก่าอย่างระมัดระวัง แล้วเดินผ่านมารดาไปจัดการล้างหน้า

เสร็จแล้วก็มากินข้าวเช้าที่มารดาเตรียมไว้ให้ เด็กสาวตัวน้อยหย่อนตัวลงนั่งข้างหลิงซุนใช้ช้อนตักแกงเข้าปากพลางเอ่ย

“ท่านแม่ตื่นนานแล้วหรือเจ้าคะ ?”

“ไม่นานตื่นก่อนอันเอ๋อร์ของแม่เพียงครึ่งชั่วยาม”

“เช้ากว่าอยู่ดี ต่อไปอันเอ๋อร์จะพยายามไม่ให้ท่านแม่ต้องเหนื่อยมาก”

มือที่กำลังล้างองุ่นหยุดชะงัก หลิงซุนเงยหน้าสบสายตาบุตรสาวเผยรอยยิ้มมีความสุข

“แม่จะรอวันนี้อันเอ๋อร์ทำเสร็จนะ”

“อีกไม่นานท่านแม่ก็จะได้เห็นแล้วเจ้าค่ะ”

สองแม่ลูกมองหน้ากันยิ้ม ๆ ก่อนจะหัวเราะออกมา

“แม่เข้าใจแล้ว แต่ก่อนอื่นอันเอ๋อร์ของแม่ต้องกินข้าวให้หมดก่อน”เด็กสาวพยักหน้ารับ ตักแกงเห็ดเข้าปากไม่พูดอะไรออกมาอีก

บรรยากาศระหว่างสองแม่ลูกเป็นไปอย่างเรียบง่าย หลังหลิงซุนล้างองุ่นเรียบร้อยก็เป็นจังหวะเดียวกับที่หลิงอันกินข้าวอิ่มพอดี

เด็กน้อยขยับตัวลุกขึ้นนำชามไปล้างเก็บไว้แล้วออกมาช่วยเหลือมารดา

และในตอนนี้เองที่หน้าประตูบ้านเกิดเสียงเรียกดังขึ้น

หลิงอันหันมองหน้ามารดา ก่อนที่เด็กสาวจะเป็นคนเดินไปเปิดประตู

“ท่านลุงจางมาแล้วหรือเจ้าคะ เข้ามาก่อนสิเจ้าคะ”จางเหวินยิ้มให้เด็กสาวตัวน้อย เดินตามเข้ามาในบ้าน ก่อนประตูบ้านจะถูกปิดลงท่ามกลางสายตาของชาวบ้าน

พวกเขามองหน้ากันอย่างรู้ ๆ กัน ก่อนจะส่ายหัวไปมา

เสียแรงที่เป็นถึงลูกคนมีจะกิน ไม่คิดว่าจะหลงคารมสตรีหม้าย บิดามารดาของเขาก็กระไร เหตุใดถึงไม่เอ่ยห้ามบุตรชายของตน

ชาวบ้านที่เห็นต่างก็คิดไปในทางเดียวกัน แตกต่างจากครอบครัวหวังที่มองตามแผ่นหลังชายหนุ่มเข้าไปด้วยสายตากรุ่นโกรธ