ตอนที่ 10 ตัดสินใจทำภารกิจ

ตอนที่ 10 ตัดสินใจทำภารกิจ

ฝั่งด้านจางเซียงที่ตามมาจนถึงเรือนของเยว่ฉี เขาจดจำเส้นทางและเรือนของนางเอาไว้ ระหว่างทางกลับเห็นชาวบ้านกำลังกลับเรือนจึงเอ่ยสอบถามคร่าว ๆ จึงได้รู้มาว่านางมีนามว่าอะไรและอยู่กับผู้ในในตอนนี้ เมื่อรู้ทุกอย่างจึงรีบกลับไปแจ้งนายท่านตนเอง

จวนที่พักของแม่ทัพฉินเฟิง

เขาได้รู้เรื่องของเยว่ฉี ยิ่งมีเรื่องราวมากมายข้องใจไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่นางตั้งครรภ์ไม่มีบิดา เมื่อเทียบอายุของเด็กน้อยเสี่ยวเถาเหมือนว่าจะเป็นช่วงที่เขาเดินทางมาที่นี่! หรือว่าเด็กชายคนนั้นจะเป็นบุตรชายของเขากัน

“จางเซียงพรุ่งนี้เช้าเจ้าเข้าไปที่หมู่บ้านสืบเรื่องราวของเหวินเยว่ฉีผู้นี้มาให้แน่ชัด ข้าอยากรู้เรื่องของนางมากกว่านี้มิใช่แค่ผิวเผิน หากเป็นไปได้ข้าอยากจะตรวจความสัมพันธ์พ่อลูกกับเด็กชายผู้นั้น”

“เอ่อ... แต่ว่าคุณชายจะตรวจเช่นไรหรือขอรับ จะให้ข้าบุกไปจับตัวเด็กคนนั้นมาอย่างนั้นหรือ ไม่อุกอาจเกินไปหรือขอรับ”

“ถึงข้าจะเป็นแม่ทัพที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมแต่ข้าก็ไม่ได้จะใช้วิธีเช่นนั้นกับเด็กน้อยหรอกนะ เจ้าไปสืบเรื่องนี้อย่างแน่ชัดก่อน แล้วค่อยหาเรื่องเข้าใกล้เด็กชาย เรามีเวลาอยู่ที่นี่ 5 วัน ใน 5 วันนี้ต้องจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จ”

“ขอรับ ” จางเซียนก้าวเท้าเดินออกไปจากห้องพักของฉินเฟิง เขาเดินไปที่หน้าต่างเงยหน้าขึ้นมองแสงจันทราที่สาดส่อง ใบหน้าสตรีที่เขาหวนคำนึงส่องสว่างจ้าอยู่บนท้องนภา เขาจดจำนางได้และมั่นใจว่าสตรีที่เขาพบวันนี้คือนางแน่นอน ครั้งนี้เขาจะไม่ให้นางหลุดมือไปอีก

รุ่งเช้าวันต่อมา

เยว่ฉีตื่นแต่เช้าตรู่ หุงหาอาหารอย่างที่เคยทำทุกวัน หลังจากทำอาหารเสร็จนางคิดว่าจะไปหาหลู่เหย่าจึงเดินเข้าไปในสวนผักเก็บผักติดไม้ติดมือไปให้สหาย ส่วนเทียนมู่เขาไปที่สวนข้าวโพดเพื่อจัดการเก็บต้นและใบออกเพื่อเพาะปลูกสิ่งอื่นต่อไป เสี่ยวเถายังคงนอนอยู่บนเตียงนอนหนานุ่ม ไม่มีผู้ใดปลุกเพราะคิดว่าเมื่อคืนนี้เขาเที่ยวเล่นดึกดื่นจึงให้ตื่นสายได้หนึ่งวัน

ครั้นนั้นเองเสี่ยวเถาได้ฝันและพูดคุยกับมิติอีกครั้ง

“เสี่ยวเถาข้ามาเพื่อฟังการตัดสินใจของเจ้า เจ้าเลือกได้หรือยังว่าต้องการทำอย่างไรต่อไป”

“ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะตามหาท่านพ่อก็ได้ และจะทำให้ท่านแม่มีความสุข ดีกว่าจะให้ท่านแม่ต้องพบเจอคนไม่ดี” เสี่ยวเถาตอบกลับอย่างรวดเร็วเพราะเขาคิดว่าการพบเจอท่านพ่อ ดีกว่าจะให้มารดาตนเองเจอกับชายคนเมื่อคืนนี้ เขาเห็นสายตาก็เข้าใจทันทีว่าชายคนนั้นต้องสนใจท่านแม่ ไม่แน่เขากำลังวางแผนเข้าหาท่านแม่แน่ ๆ

“ดีในเมื่อเจ้าตัดสินใจแล้วก็จงทำมันให้ดี เมื่อเจ้าทำภารกิจเสร็จสิ้นเมื่อไหร่ข้าจะส่งเจ้ากลับมิติเดิม” สิ้นเสียงเสี่ยวเถาก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา แสงแดดสาดส่องลอดช่องไม้ของฝาเรือนเข้ามาแยงตา เด็กชายลุกขึ้นอย่างสะลึมสะลืม มองซ้ายมองขวาไม่พบท่านตาเสียแล้ว เมื่อคืนนี้เขานอนที่ห้องท่านตาหลังจากที่กินขนมเสร็จสองเท้าก้าวลงจากเตียงพลันคิดได้ว่าวันนี้ท่านแม่จะเดินทางไปหาท่านป้าหลู่เหย่า ดวงตาของเสี่ยวเถาเบิกโพลงตกใจ กลัวว่าท่านแม่จะไม่รอตน รีบวิ่งออกไปข้างนอกร้องเรียกหามารดาทันที

“ท่านแม่ ท่านแม่ขอรับท่านแม่อยู่ที่ใดขอรับ”

“เสี่ยวเถาจะตะโกนเสียงดังทำไมกัน ข้าอยู่ในครัว ตื่นแล้วรีบล้างหน้าแล้วมากินข้าวเราจะได้เดินทางไปหาป้าหลู่เหย่ากัน”

“ข้าตื่นขึ้นมาเห็นตะวันสูงท่วมหัวคิดว่าท่านแม่จะไปหนีข้าแล้วเสียอีก”

“ข้าจะไปผู้เดียวได้อย่างไรเล่าในเมื่อรู้ว่าบุตรชายแสนน่ารักของข้าชอบขนมมากขนาดไหน ” เยว่ฉีฉีกยิ้มในความคิดของเด็กชายและยังเอ็นดูเมื่อเห็นสีหน้าของเขา

ไม่นานทั้งสองก็เดินทางมาถึงจวนที่พัก เยว่ฉียื่นป้ายตามที่หลู่เหย่าบอก ทหารด้านหน้าพานางกับเสี่ยวเถาเข้ามาด้านใน เสี่ยวเถาตื่นตาเหลือเกิน ทหารมากมายที่เดินสำรวจความปลอดภัย อีกทั้งยังมีทหารหลายคนยืนตามที่ต่าง ๆ สาวใช้ในจวนแห่งนี้แต่งกายเหมือนกันหมด

“เยว่ฉีเจ้ามาแล้วสินะข้าคิดว่าเจ้าจะไม่กล้ามาหาข้าที่นี่เสียอีก พวกเจ้าไปทำงานต่อเถิด ส่วนเจ้าไปเตรียมน้ำชาและขนมมามาต้อนรับเยว่ฉีสหายของข้า” เมื่อมาถึงศาลากลางจวนก็พบหลู่เหย่ายืนรอต้อนรับ นางวาสนาดีเหลือเกินมีสาวรับใช้ข้างกายหลายคน เยว่ฉีแอบนึกน้อยใจเล็กน้อยในวาสนาของตนเอง

"ว้าว เสี่ยวเถามาด้วยสินะมานี่มา ป้าให้สาวใช้มาขนมมาให้เจ้าแล้ว "

"ขอรับ"ดวงตาเสี่ยวเถาประกายแวววาว

"เยว่ฉีนั่งลงที่เก้าอี้ด้านนั้นเถิด จิบน้ำชาไปพูดคุยกันไป" หลู่เหย่าผายมือไปด้านหน้า เยว่ฉีพยักกน้าก่อนจะยื่นตะกร้าผักส่งมอบให้หลู่เหย่า

"ข้านำผักที่ปลูกมาให้เจ้าไว้ทำอาหาร แม้ไม่มีมูลค่าแต่ผักของข้าปลอดภัยและสดสะอาด"

"ขอบใจเจ้ามากนะ" หลู่เหย่ารับตะกร้าส่งมอบให้สาวใช้ ก่อนจะพูดคุยถามไถ่ความเป็นมา เสี่ยวเถานั่งกินขนมอย่างสบายใจ และมีนักดนตรีมาเล่นผีผาให้รับชม ตอนนี้เยว่ฉีได้รู้ว่าหลู่เหย่ามีชีวิตที่สุขสบายเป็นพระชายารองของเจ้าเมืองแคว้นหยางไน่ แม้จะเป็นพระชายารองชีวิตของนางก็สุขสบายเพราะเจ้าเมืองหลงรักและดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี

"นับเป็นวาสนาของเจ้า เช่นนี้ข้าควรเจ้าเรียกเจ้าและเอ่ยวาจากับเจ้าเหมือนเดิมมิได้แล้วสินะ"

"เยว่ฉีเจ้าคือสหายของข้าเอ่ยตามปกติเถอะ แล้วชีวิตของเจ้าเล่าเป็นเช่นไรบ้าง" เยว่ฉีก้มหน้าลงต่ำดวงตาเศร้าสร้อยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้นให้หลู่เหย่าฟัง นางยื่นมือไปแตะลงที่ฝ่ามือของเยว่ฉีเบา ๆ พรางปลอบใจ

"เยว่ฉีข้าไม่เคยรับรู้มาก่อนเลยว่าชีวิตเจ้าจะลำบากขนาดนี้ เจ้าต้องทนทุกข์ใจอยู่เพียงลำพังสินะ โธ่ ๆ เสี่ยวเถาเจ้าเองก็น่าสงสารไม่น้อย "

"ไม่หรอกหลู่เหย่า ตั้งแต่ข้ามีเสี่ยวเถาชีวิตของข้าดีขึ้นมากเลยละ จนคิดว่าเขาคือคนที่สวรรค์ส่งมาให้ข้ากับท่านพ่อ ยามนี้เรือนของข้ามีอยู่มีกินแม้ไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็ไม่ได้ทุกข์ยากอีกต่อไป เจ้ามิต้องเป็นห่วง"

"เยว่ฉีแล้วเจ้าไม่คิดจะตามหาบิดาให้เสี่ยวเถาหรือ "

"ตามหาหรือ? หากเขาจริงใจต่อข้าเขาคงจะออกตามหาเอง แต่นี่วันเวลาผ่านไปหลายปีจนเสี่ยวเถาเติบโตมาขนาดนี้เขาคงไม่ได้ใส่ใจการมีอยู่ของข้านักหรอกเป็นเพราะความใจง่ายของข้าเอง " เยว่ฉีมองไปทางเสี่ยวเถาพร้อมเอ่ยออกมาน้ำเสียงแผ่วเบา แม้บางครั้งจะนึกสงสารบุตรชายที่ไม่มีบิดา แต่ครั้นนั้นก็นึกเจ็บใจขึ้นมาหากเขาจริงใจต่อนางจริง ๆ คงออกตามหานางแล้ว นางโง่เขลาเฝ้ารอเขาวันแล้ววันเล่าจนตัดใจไม่รอ และใช้ชีวิตที่เหลือกับบุตรชายจะดีกว่า