ตอนที่ 2/3 นายหัวทะเล

ม่านไหมใช้เวลาช่วงเที่ยงงีบหลับจนเกือบถึงเย็น เธอตื่นขึ้นมาพร้อมความสบายตัว ร่างกายที่ได้รับการพักผ่อนเพียงพอมันดีแบบนี้นี่เอง คิดถึงตอนทำงานหาเงินงกๆ ได้นอนวันล่ะไม่กี่ชั่วโมงแล้วมันก็อดสงสารตัวเองไม่ได้

ตั้งใจจะลองเดินสำรวจพื้นที่รอบๆ บ้านดู เผื่อจะได้ทำความรู้จักคนแถวนี้ ทว่าพอเปิดประตูออกมาเจอกับสนามหญ้าข้างบ้านที่ดูรกไปหมด หญ้าสูงถึงเข่า จิตวิญญาณแม่บ้านรักความสะอาด ความเรียบร้อยก็เข้าสิงในทันที

ม่านไหมค้นหาอุปกรณ์ทำสวนเท่าที่จะหาได้ เจอแต่จอบดายหญ้าขึ้นสนิมและบัวรดน้ำเก่าจนซีดอีกอัน เธอก็ทนๆ เอามันมาใช้แก้ขัดไปก่อน

เวลาสี่โมงเย็นของที่นี่อากาศดีมาก แดดไม่ร้อนจนแสบผิว เหมาะกับการนั่งถอนหญ้างกๆ กลางสวนมาก

“คุณครับ คุณม่านไหม..” ขณะนั่งหลังขดหลังแข็งถอนวัชพืชต้นเล็กๆ หลังจากดายหญ้าได้ไปครึ่งสนาม เสียงเรียกสำเนียงใต้ของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น ม่านไหมหันมองก่อนจะพบว่าเขามากันสองคนและเธอก็จำหน้าได้เป็นอย่างดี พี่สองคนนี้คือลูกน้องไอ้ยักษ์บ้าอำนาจไงล่ะ

“มีอะไรเหรอคะ” ตอบกลับเสียงใส ลุกขึ้นปัดดินออกจากกางเกงขาสั้นที่เธอเปลี่ยนแทนกระโปรงตัวจิ๋วเพื่อจะได้ทำงานถนัด

“ผมเอากระเป๋ามาให้ครับ วางไว้หน้าบ้านแล้วนะ”

“ขอบคุณมากนะคะ” ม่านไหมส่งยิ้มสดใสพร้อมพนมมือไหว้อีกที พี่ๆ ทั้งสองคนรับไหว้ แต่ก่อนที่พวกเขาจะกลับไป ม่านไหมก็ยังมีเรื่องคาใจที่ยังไม่ได้ถามใครเหมือนกัน

“พี่คะเดี๋ยวก่อน ฉันมีเรื่องจะถาม”

“ครับ ถามมาได้ครับ”

“เจ้าของเกาะพักอยู่ที่ไหนเหรอคะ ตั้งแต่มาที่นี่ฉันยังไม่เห็นเลย” หวังว่าคำถามของเธอจะดูไม่ส่อแววพิรุธจนเกินไปนะ แค่ถามเพื่อความหวังอันน้อยนิดเท่านั้นเอง

พี่สองคนหันมองหน้ากัน เกิดความเงียบเสี้ยวนาทีหนึ่งจนม่านไหมใจไม่ดี

“ก็ได้เจอไปแล้วนะครับ”

“หือ..ยังไม่ได้เจอเลยค่ะ เจอแต่ลูกชายเขาเนี่ย”

“ลูกชาย?” พี่อีกคนถึงกับเลิกคิ้วถามเลยทีเดียว

“ใช่ค่ะ ก็เจ้านายพี่ไงคะ ดุเป็นบ้าเลย ฉันเจอแต่อีตานี่ทั้งวัน ยังไม่เจอพ่อเขาเลย” ม่านไหมไม่กลัวหรอกว่าสองคนนี้จะเอาเรื่องที่เธอพูดอยู่กลับไปฟ้องเจ้านายไหม

“หวังว่าคุณทะเลจะใจดีกว่าลูกชายเขานะคะ” ขอให้ดีกว่าเยอะๆ เลยด้วย ม่านไหมอดไม่ได้ ทำปากขมุบขมิบบ่นอีตานั่นเบาๆ

ลูกน้องทั้งสองคนพอจะเข้าใจอะไรมากขึ้น ตาสบตาอย่างรู้ๆ กัน ก่อนคนหนึ่งจะฉีกยิ้มหวานอวดฟันขาวเรียงสวย

“ใจดีแน่นอนครับ”

“จริงเหรอคะ” ม่านไหมตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย แค่รู้ว่าเขาใจดีก็วาดภาพชูก้าร์แดดดี๊ขึ้นในหัว

“จริงครับ เดี๋ยวก็ได้เจอ ได้เจอบ่อยจนเอียนกันบ้างแหละ” รอยยิ้มกรุ้มกริ่มของสองลูกน้องไม่ได้ทำให้ม่านไหมฉุกคิดอะไรออก เธอรู้แค่ว่าถ้าพี่เขาพูดมาอย่างนั้น นั่นเท่ากับว่าเธอมีโอกาสสูงมากจริงๆ ที่จะได้เข้าถึงตัวคุณทะเลเจ้าของเกาะ

“งั้นพวกผมกลับก่อนนะครับ นายหัวมีงานให้ทำอีก”

“ขอบคุณอีกครั้งเรื่องกระเป๋านะคะพี่” ม่านไหมยืนส่งยิ้มหวานได้ไม่นาน เมื่อทั้งคู่เดินจากไปไกลพอสมควรเธอก็กลับมาตั้งหน้าตั้งตาจัดการกับสนามหญ้าเล็กๆ ต่อ

“เฮ้อ! จะให้เราอยู่ที่นี่ทั้งทีก็ช่วยถอนหญ้าให้หน่อยไม่ได้ รกขนาดนี้ไม่ยอมให้คนเข้ามาดูแลเลยรึไง” ร่างเล็กบ่นไปด้วย ทำงานไปด้วย มือขาวสะอาดถอนหญ้าอย่างขยันขันแข็ง กินเวลานานโข เอาแต่ก้มหน้าก้มตาจนไม่รู้ว่าการกระทำของเธอตกอยู่ในความสนใจของชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่ง

“หืมมม ใครวะนั่นไอ้สันต์ หุ่นเด็ดฉิบหาย ขาวเหมือนกินหลอดไฟเข้าไปเลยว่ะ”

“ไม่รู้เหมือนกันสิพี่ คงเป็นญาติใครฝากมาทำงานที่เกาะล่ะมั้งถึงเข้ามาพักตรงนี้ได้ แต่หุ่นแม่งเด็ดจริงว่ะ นมเป็นนม..”

“ตูดเป็นตูด”

“ฮ่าๆ พูดงี้ผมแข็งเลยนะพี่”

คำพูดจากปากหนุ่มๆ ชาวประมงซึ่งนั่งตั้งวงกินเหล้ากินเบียร์เป็นปกติของเวลานี้ดังขึ้นอย่างออกรสชาติ วิจารณ์รูปร่างหน้าตาของม่านไหมกันอย่างสนุกปาก สายตาแทะโลมหื่นกามที่คอยสอดส่องมองร่างขาวนวลเนียน ต่างพากันลูบปากร้องซี้ดอู๊ยออกมายามเมื่อเห็นร่องอกอวบขาวผ่องชัดๆ ในตอนร่างเล็กก้มๆ เงยๆ กับการใช้จอบดายหญ้า

เมื่อเริ่มรู้สึกตัวว่ามีเสียงแปลกร้องแซวพร้อมผิวปาก ม่านไหมถึงได้เงยหน้าขึ้นมองสักที เธอเห็นกลุ่มชาวประมงนั่งถอดเสื้ออวดกล้ามแน่นเป็นมัดๆ กำลังร่ำสุราเมรัยได้ที่ ทุกคนพากันจับจ้องมองมาที่เธอราวกับไม่เคยเห็นผู้หญิงมาก่อน สายตาเหล่านั้นทำเอาม่านไหมชะงักจอบในมือค้างไว้ เกิดความกระอักกระอ่วนไปต่อไม่ถูก

งั้นที่เหลือไว้ทำต่อพรุ่งนี้ก็แล้วกัน…รีบเก็บของกลับเข้าที่ก่อนจะเข้าบ้าน ล็อกประตูหน้าต่างให้แน่นสนิท หัวใจเต้นเร็วไม่รู้ว่าเพราะรีบทำทุกอย่างให้มันเสร็ตหรือเพราะหวาดกลัวสายตาคุกคามเหล่านั้นกันแน่

“ฮื่ออออ คันจัง เหนียวตัวไปหมดแล้ว” ม่านไหมทำได้แค่บ่นเพราะหากจะให้เธอไปอาบน้ำ ห้องน้ำก็ดันอยู่นอกบ้าน แม้มันจะไม่ได้ไกลแต่ก็ต้องข้ามสนามหญ้าและนั่นเท่ากับว่าเธอต้องโดนมองอีกแน่

ร่างขาวนั่งจุมปุ๊กบนพื้น โหยหาน้ำสะอาดมาชำระล้างเนื้อตัวที่เปื้อนเหงื่อเปื้อนดิน นั่งอยู่อย่างนั้นเป็นชั่วโมงจนสัปหงกเกือบหลับ หัวโขกกับผนังถึงได้ตกใจตื่นรีบดูเวลา

ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงแล้ว ป่านนี้พวกเขาจะแยกย้ายกันไปหรือยังนะ ม่านไหมพยายามมองหารูที่หน้าต่างหลังบ้านเพื่อจะมองชาวประมงกลุ่มนั้นให้ชัดๆ และโชคดีจริงเชียว บ้านเก่าทรุดโทรมหลังนี้มีรูในแบบที่เธอต้องการพอดี แค่แนบหน้าให้ดวงตาตรงตำแหน่งก็เห็นอะไรๆ ข้างนอกชัดแจ๋ว

“หื้มมม ยังนั่งกินกันอยู่เลยนี่” ม่านไหมเซ็ง จับตามองดูต่อไป ก่อนต่อมาจะเริ่มยิ้มได้เพราะจำนวนคนค่อยๆ ลดลงจนเหลือแค่สามและพวกเขายังดูเมาพอสมควรเหมือนพร้อมจะหลับตลอดเวลา ดูได้จากการที่นั่งตัวโงนเงนและหัวเราะคิกคัก พูดจาเหมือนคนลิ้นไก่พันกัน แอลกอฮอล์เข้าเส้นเลือดไปแล้ว

“ถ้าเมาขนาดนี้คงไม่ทันสังเกตเห็นหรอกมั้ง” ให้รอต่อไปคงไม่ไหว ม่านไหมคันยุบยิบไปทั้งตัว เธอง่วงและอยากนอนหลับพักผ่อนเต็มทีแต่จะให้นอนทั้งสภาพนี้ น้ำไม่อาบก็เกินไป

หญิงสาวจัดการเปลื้องเสื้อผ้า นุ่งผ้าถุงกระโจมอกคลุมทับด้วยผ้าขนหนูอีกที

มือข้างหนึ่งถือผ้าถุงไว้ผลัดเปลี่ยนหลังอาบน้ำเสร็จ ส่วนอีกข้างหิ้วตะกร้าใส่สบู่ แชมพู ยาสีฟันและของใช้ต่างๆ เมื่อบานประตูเปิดออก ม่านไหมทำใจสักพักว่าจะก้าวขาออกไปดีไหม

“ฮึบ! เอาวะ” ไม่ควรให้สายตาแทะโลมพวกนั้นมาทำให้เธอไม่ได้อาบน้ำ ป่านนี้คงเมากันจนหลับไปแล้วก็ได้

ม่านไม่กล้าวิ่งเพราะกลัวจะทำให้เสียงดังจึงทำแค่ซอยเท้าเร็วๆ แทน กลั้นลมหายใจเกร็งไปทั้งตัวจนเข้ามาหยุดยืนหอบในห้องน้ำ

“เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย” ม่านไหมลงกลอนแน่นสนิท ห้องน้ำค่อยดูใช้ได้หน่อยตรงที่ก่อด้วยปูนไม่ใช่สร้างด้วยสังกะสีลวกๆ หรือแผ่นไม้เก่าๆ แม้ไฟจะไม่ได้ดูสว่างมากนักก็ตามแต่ก็ถือว่าสะอาดใช้ได้เลย

เธอจัดการใช้ขันตักน้ำราดตัวเองโครมๆ อย่างสะใจ ขัดถูเนื้อตัวที่ทรงงานหนักให้คราบสกปรกออกไปซะ ใช้เวลาในห้องน้ำพักใหญ่ก็ห่อหุ้มเนื้อตัวด้วยผ้าถุงอีกผืนที่เตรียมมา

“สดชื่นดีจัง” รอยยิ้มหวานปรากฏสองข้างแก้ม อาบน้ำเสร็จอารมณ์ดีขึ้นอีกเท่าตัว ม่านไหมเปิดประตูห้องน้ำเตรียมกลับเข้าบ้าน ทว่าทันใดนั้นสิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็ทำเอาหัวใจร่วงไปอยู่ตาตุ่ม

“คนสวย~ รีบไปไหนจ๊ะ”