บทนำ: มหาโพธิ์ทองล่มสลาย และเสียงเพรียกจากเถ้าธุลี

ท่ามกลางทุ่งกุลาร้องไห้ที่บัดนี้ไร้ซึ่งเสียงสะอื้นของมนุษย์ มีเพียงสายลมแห้งแล้งที่หอบเอาละอองสีทองจางๆ พัดผ่านซากปรักหักพังของเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ที่หักโค่น แสงสว่างบนฟากฟ้ามิได้มาจากดวงอาทิตย์ตามธรรมชาติ แต่มาจากกิ่งก้านมหึมาของ “มหาโพธิ์ทอง” ต้นไม้ทองคำยักษ์ที่รากของมันหยั่งลึกลงไปถึงแกนโลก และกิ่งก้านของมันค้ำยันสวรรค์ชั้นดาวดึงส์เอาไว้

แต่แสงนั้นบัดนี้กลับหม่นแสงลง... มันมิใช่สีทองบริสุทธิ์อีกต่อไป แต่เป็นสีเหลืองซีดคล้ายสีผิวกายของคนตาย

สิงขร ลืมตาขึ้นจากการหลับใหลที่ยาวนานนับศตวรรษ ร่างของเขาซุกตัวอยู่ในกองเถ้าธุลีใต้ถุนศาลาวัดเก่าที่ผุพัง ผิวหนังของเขาแห้งกร้าน แผ่นหลังมีรอยสักยันต์ที่ขาดวิ่นไปตามบาดแผลเก่าจากการสู้รบในอดีต เขาคือหนึ่งใน “ผู้ไร้บุญ” เหล่านักรบและขุนนางที่เคยถูกเนรเทศออกจากแผ่นดินขัณฑสีมาเพียงเพราะแสงแห่งบุญบารมีในดวงตาได้มอดดับลง แต่บัดนี้ เมื่อ “มหาธรรมจักร” อันเป็นกฎเกณฑ์แห่งโลกได้แตกสลาย ก้อนธาตุแห่งความตายจึงไหลย้อนกลับ ความตายมิใช่จุดสิ้นสุด และเสียงเพรียกจากเถ้าธุลีได้เรียกพวกเขากลับมาทวงคืนบัลลังก์

ชายหนุ่มยันกายขึ้น ความทรงจำของเขายังคงพร่าเลือนเหมือนหมอกยามเช้า เขารู้เพียงว่าเขาเคยเป็น "จาตุรงคบาท" ผู้พิทักษ์เท้าช้างศึก แต่ในมือตอนนี้มีเพียงดาบเหล็กน้ำพี้ที่บิ่นหักและสนิมเขรอะ เขาเดินออกจากศาลาวัด สายตามองไปที่เส้นขอบฟ้า ที่นั่นเขาเห็นร่างของสตรีผู้หนึ่งนั่งอยู่บนยอดเสาอโศกที่หักพัง

เธอมิใช่คน... แต่เป็นวิญญาณที่กึ่งโปร่งแสง สวมชุดห่มสไบสีนิล ดวงตาข้างหนึ่งของเธอถูกปิดทับด้วยรอยสักรูปกลีบบัวสีม่วง

“เจ้าก็กลับมาด้วยหรือ... นักรบผู้ถูกทอดทิ้ง” เสียงของเธอเยือกเย็นคล้ายลมฤดูหนาว “แผ่นดินที่เจ้าเคยรู้จัก บัดนี้มิใช่แผ่นดินเดิมอีกต่อไป เหล่ากึ่งเทพผู้เป็นโอรสและธิดาของ พระนางมณีรัตน์ ต่างตกอยู่ในห้วงแห่งความคลุ้มคลั่ง พวกเขาแย่งชิงเศษเสี้ยวของมหาธรรมจักรไปครอบครอง บ้างกลายเป็นยักษ์ปักหลั่นที่กัดกินศพ บ้างกลายเป็นอสุรกายในคราบกษัตริย์”

สิงขรไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่กำด้ามดาบแน่นขึ้น แสงสีทองเล็กๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา มันคือ “ประทีปแห่งบุญ” ที่ผุดขึ้นจากพื้นดินที่แตกระแหง แสงสว่างนั้นชี้ทางไปยังทิศตะวันตก... มุ่งหน้าสู่เขาพระสุเมรุและนครหลวงที่ล่มสลาย

“ข้ามีนามว่า มาลี...” วิญญาณสาวกล่าวต่อขณะที่เธอเลือนหายไปในอากาศ “หากเจ้าปรารถนาจะขึ้นเป็น ธรรมราชา และเยียวยาโลกที่บิดเบี้ยวนี้ เจ้าต้องข้ามผ่านทุ่งสังหารนี้ไปให้ได้... แต่ระวังตัวด้วย เงามืดที่อยู่ใต้ร่มเงาพฤกษาทองคำนั้น หิวกระหายบุญบารมีของเจ้ายิ่งกว่าสิ่งใด”

สิงขรเริ่มก้าวเดินผ่านทุ่งหญ้าสีเลือด เขาพบเห็นซากศพของเหล่าทหารอาสาในชุดเกราะหวายที่เดินโซเซราวกับหุ่นเชิด ดวงตาของพวกมันว่างเปล่าและมีแสงสีเหลืองอ่อนลุกโชนอยู่ภายใน พวกมันคือผู้ที่ตายไปแล้วแต่ถูกพันธนาการไว้ด้วยอำนาจของมหาโพธิ์ทอง ไม่สามารถไปสู่สุคติได้ สิงขรเบี่ยงตัวหลบหลังซากเกวียนไม้ กลิ่นเหม็นเน่าและกลิ่นธูปไหม้โชยมาตามลม

ที่ด้านหน้าของเขา คือด่านประตูเมืองโบราณที่มีร่างมหึมาของ "ทวารบาลศิลา" ยืนเฝ้าอยู่ มันมิใช่หินสลักธรรมดา แต่เป็นอสุรกายที่ถูกสร้างขึ้นจากศิลาแลงและอาคมไสยดำ มือของมันถือกระบองยักษ์ที่พันด้วยสายสิญจน์โชกเลือด

นี่คือบททดสอบแรกของผู้ไร้บุญในแผ่นดินอันศักดิ์สิทธิ์ที่กลายเป็นนรก

สิงขรสูดลมหายใจเข้าลึก รอยสักยันต์ที่กลางหลังของเขาเริ่มเรืองแสงสีแดงจางๆ ความร้อนจากวิชาอาคมที่ถูกสะกดไว้เริ่มสูบฉีดไปตามกระแสเลือด เขาไม่ใช่แค่นักรบที่ฟื้นจากความตาย แต่เขาคือความหวังสุดท้ายที่จะรวบรวมเศษเสี้ยวแห่งธรรมจักร เพื่อกำหนดชะตากรรมของไตรภูมิใหม่อีกครั้ง

“หากสวรรค์ทอดทิ้งข้า... ข้าก็จะสร้างสวรรค์ขึ้นมาใหม่ด้วยคมดาบของข้าเอง”

เขาวิ่งทะยานออกไปจากเงามืด ดาบเหล็กน้ำพี้กรีดผ่านอากาศเกิดเสียงหวีดหวิว

การเดินทางสู่บัลลังก์ธรรมราชาได้เริ่มต้นขึ้นแล้วท่ามกลางเสียงสวดส่งวิญญาณที่ไม่มีวันจบสิ้นของแผ่นดินสยามที่ล่มสลาย